niets beklijft in jacq

Oneindig traag gleden de liters benzine uit de tankslang in mijn auto. Om de vijf seconden of zo klonk er een klik als het ding weer afsloeg, op de manier waarop het pas moet afslaan als de tank vol is. Ik vloekte op de schielijke manier van een ex-gereformeerde en ik keek over mijn schouder of Jezus er niet toevallig net aan kwam. Maar ik zag slechts andere mensen tanken en niets aan hun gezichtsuitdrukking verried dat ook hun tankproces met horten en stoten verliep. De meesten staarden met een lege blik voor zich uit. Er werd niet geknipperd, er werd niet gefocust. Niemand trok zelfs maar één wenkbrauw op. Soms als je naar mensen kijkt, dan lijkt het of er echt totaal niks in ze omgaat. Toch denk ik dat als je die schedels zou lichten, dat je dan echt enorm veel activiteit zou zien. Waarom ik dat denk weet ik ook niet.

Het afslaan van het tankding was een paar keer eerder gebeurd. Maar dingen die niet vaak genoeg fout gaan, glijden als lobbige vla zo weer je hoofd uit, tenminste zo vergaat het mij. Anders had ik het thema waarschijnlijk allang eens aan de orde gesteld. Op het werk bijvoorbeeld. In bed. Of bijvoorbeeld op een verjaardag. Maar in mijn geval gaat het dus zo: je zit daar op die verjaardag, de tranen van verveling springen je in de ogen, het valt geregeld stil en een gespreksonderwerp als trammelant tijdens het tankproces zou derhalve bepááld niet ongelegen zijn gekomen - ware het niet dat je die middag nog getankt had. Zonder problemen. Niets of niemand in je hoofd komt op het onderwerp. Totdat het een week later weer mis gaat. Dan verwens je jezelf en je geheugenproblemen, waarvan je gelukkig morgen alweer vergeten bent dat je ze had.

Dit alles kan jaren zo doorgaan.

Mijn handen begonnen zeer te doen. "Hier geen petflessen", las ik. Ik besloot zodra ik mijn handen vrij had eens op Twitter te vragen wat nou in godsnaam petflessen zijn. Het was een probleem dat mij al jaren flink dwars zat maar waar ik tot nu toe nooit langer dan een seconde over had nagedacht.