de konijnentanden van jacq

Afgelopen weekend op de site van de Volkskrant, nu zonder die knoeperd van een taalfout (haastwerk) ook nog even even hier.

Oh ik wil met iemand dansen / Ik wil de hitte voelen met iemand / Ja ik wil met iemand dansen / Met iemand die van mij houdt / Oehoeh / Ja / Hahahaha. Pure poëzie. Of nou ja oké, gewoon zo ongeveer het lekkerste dansnummer ever. Maar er ligt nu wel even een schaduw overheen, want dit weekend werd duidelijk dat zangeres Whitney Houston nooit meer zal dancen met wie dan ook - dood als ze werd gevonden in een hotelkamer in Los Angeles.

Ik bekeek haar vandaag op YouTube. Een stem als een klok. En had ik in de jaren tachtig al stukjes geschreven, dan had ik haar vast al eens fijntjes weggezet als een gefluoresceerde poedel. Want dat was ze natuurlijk. Maar we waren nog maar meisjes toen, in wie zulke vileine typeringen niet eens opkwamen. Schuchtere, bebrilde meisjes met konijnentanden, want dat kon toen nog gewoon. En Whitney was voor ons Het Oudere Meisje dat wij zelf ooit hoopten te worden. Whitney bepaalde zelf wel hoe laat ze thuiskwam, en als ze meer zin had om te dansen, dan kwam ze misschien wel helemáál niet naar huis voor het avondeten! Waarschijnlijk had Whitney al een lieve vriend, en misschien tongden ze zelfs al. Hoewel je natuurlijk ook gewoon hand in hand een stuk zou kunnen gaan wandelen.

Voor ons zou het nog jaren duren voordat we Whitney durfden te zijn. Wij aten elke avond bij onze vader en moeder. We knepen ons broertje totdat hij jankte. We maakten ons huiswerk, we mochten geen permanentje, hoe hard we ook huilden. En we stonden tijdens de schooldisco aan de rand van de aula te wachten tot het 23.00.00 uur was. Of tot de man van onze dromen (zonder uitzondering een geflipte Oudere Jongere met een lege blik die wij aanzagen voor diepgang) ons een verstoorde blik toewierp. Een mooie aanleiding om ons groepsgewijs en krijsend naar het meisjestoilet te begeven. En daar in de spiegel zagen wij dan onze beslagen bril en de onbebeugelde konijnentanden, waarmee we later ook dood zouden gaan. We begrepen dat we er nog lang niet waren, Whitney-gewijs. Als we al ooit bij haar in de buurt zouden komen.

Ik heb haar niet intensief gevolgd in de jaren daarna. Ik kreeg borsten, ik nam contactlenzen. Er kwamen vriendjes bij wie het zaak was niet over Whitney te spreken. Het leven werd complex. Naar ik later begreep ook voor Whitney die het ongeluk dat ze ene Bobby Brown tegen het lijf te liep, met hem is gaan tongen en vervolgens aan hem is blijven hangen op de manier waarop je soms met je enige mooie vingernagel ergens achter blijft hangen. Telkens opnieuw. Je wilt het niet maar het gebeurt je. En je hebt er eigenlijk geen controle over. Volkomen begrijpelijk. Maar eeuwig jammer.