jacq en de depressieve hond
"Maar vertel, hoe is dat nou, een hond?", zei ik.
Want N. had zich een hond op leeftijd aangeschaft. Het was een goeie daad, het betrof hier een hond in nood. En dus logischerwijs een hond met een verleden - en in dat verleden zat ook een collega-hond of hoe noem je zo een situatie waarin twee honden samen in een huis wonen. Het waren geen broers. Vrienden? Nou ja whatever.
De eerste maand in zijn nieuwe huis was de hond depressief geweest, zei N. Er was hem lekker eten gegeven maar de hond at met lange tanden. Er was tegen de hond aan gepraat, maar de hond bleef zo'n beetje zuchten en naar een punt in de verte staren. Er was gewandeld en met stokken gegooid maar de hond sjokte naar de stok en spuugde hem daarna beleefd voor de voeten van N. uit.
Dus toen was er ten einde raad maar een keertje gegoogled op "depressieve hond". Op de site van de dog whisperer las N. de volgende oplossing: ze moesten de zaken gewoon een tijdje aanzien. Een prachtig advies. Alsmede het type advies dat feitelijk enorm voor de hand ligt maar je moet er maar net even op komen. Ook al omdat het een advies is waarmee je in de vijftiger jaren van de vorige eeuw dan misschien belezen voor de dag kwam, maar dat in schril contrast staat met hoe wij tegenwoordig gewend zijn de situaties die ons niet bevallen te handelen.
Hoe dan ook, het advies om de zaken gewoon een tijdje aan te zien had N. behoorlijk opgelucht, ook omdat het een advies betrof waarbij je dan verder weinig hoefde te ondernemen.
"En toen??", zei ik.
"Nou, dat zal ik je vertellen", zei N.
Op een morgen was N. beneden gekomen.
[wordt vervolgd]
Want N. had zich een hond op leeftijd aangeschaft. Het was een goeie daad, het betrof hier een hond in nood. En dus logischerwijs een hond met een verleden - en in dat verleden zat ook een collega-hond of hoe noem je zo een situatie waarin twee honden samen in een huis wonen. Het waren geen broers. Vrienden? Nou ja whatever.
De eerste maand in zijn nieuwe huis was de hond depressief geweest, zei N. Er was hem lekker eten gegeven maar de hond at met lange tanden. Er was tegen de hond aan gepraat, maar de hond bleef zo'n beetje zuchten en naar een punt in de verte staren. Er was gewandeld en met stokken gegooid maar de hond sjokte naar de stok en spuugde hem daarna beleefd voor de voeten van N. uit.
Dus toen was er ten einde raad maar een keertje gegoogled op "depressieve hond". Op de site van de dog whisperer las N. de volgende oplossing: ze moesten de zaken gewoon een tijdje aanzien. Een prachtig advies. Alsmede het type advies dat feitelijk enorm voor de hand ligt maar je moet er maar net even op komen. Ook al omdat het een advies is waarmee je in de vijftiger jaren van de vorige eeuw dan misschien belezen voor de dag kwam, maar dat in schril contrast staat met hoe wij tegenwoordig gewend zijn de situaties die ons niet bevallen te handelen.
Hoe dan ook, het advies om de zaken gewoon een tijdje aan te zien had N. behoorlijk opgelucht, ook omdat het een advies betrof waarbij je dan verder weinig hoefde te ondernemen.
"En toen??", zei ik.
"Nou, dat zal ik je vertellen", zei N.
Op een morgen was N. beneden gekomen.
[wordt vervolgd]
jacq | 17:15
|
