de verre heenheid van jacq
Het was zondag en dus helemaal geen dag om vervelende dingen te doen maar wie lag er bij de tandarts in de stoel, het was: ikzelf. Ik was daas van de verdoving. Ik was zelfs even bang geweest dat ik out zou gaan zoals bij mijn vorige tandartseresje dat zo abominabel slecht was in verdoven dat ik een keer zo van de stoel ben gelazerd maar goed, deze kon het op zich wel beter. Tenminste, ik bleef gewoon liggen.
En ik sloot mijn ogen want van sommige dingen is het beter dat je ze niet ziet.
"En nu... nu ga ik even wat chloor erin gooien", zei de tandarts.
"Ja echt hoor, chlóór!", riep de assistente.
"Chlóór dus", zei de tandarts.
"Hihi!", zei de assistente.
De tandarts hield zijn handschoenhanden in de lucht gestoken.
De assistente snoof opgetogen.
Iets zei me dat de tandarts en de assistente een reactie verwachtten. En ik overwoog nog een beleefde BWUUH!? maar ik bedacht me dat ik het allemaal niet wilde weten ook en ik deed 1 oog open en maakte een wegwuifgebaar.
Dus hij gooide er even wat chloor in en hop, daar dobberden we met ons drieën in een zwembad, de tandarts, de assistente en ikzelf. Het is heel grappig om je tandarts ineens in zijn zwembroek te zien. En de assistente in bikini. Ze waren allebei in het wit. Ik zwem veel te weinig, dacht ik en ik liet me langzaam zakken totdat het water zich boven mijn hoofd sloot. Ik opende mijn ogen en ik zag vier watertrappelende benen. Die van de assistente waren mollig, bij elke trappelbeweging golfde het vet nog een tijdlang na. Die van de tandarts leken nogal kort, terwijl hij mij eerder, toen we nog niet aan het zwemen waren, groot en fors was voorgekomen. Maar misschien was hij zo'n man met een lang bovenlijf en korte benen, bedacht ik. En trouwens, mannen met injectienaalden in de aanslag lijken altijd groter. Of jij lijkt kleiner, dat kan ook.
"Het is bijna klaar hoor", zei een bovenlijf in de verte.
Maar ik dacht: neem je tijd, neem vooral je tijd. Want ik vermaakte me opperbest, zeker toen ik mijn anderhalve minuut durende handstand onder water deed, proestend boven kwam en werd onthaald op een oprecht en langdurig applaus van zowel de tandarts als de assistente.
Laten we dit de hele zondag blijven doen, dacht ik. Tussendoor even opdrogen, allemaal een zakje paprikachips eten, op het eind de kruimels uit de zak zo in je keel gooien en dan elkaar weer in het water gooien en bijna verzuipen maar zeker niet helemaal.
Dus dat deden we.
--
Zie voor meer chloorstukjes: de badmuts van jacq en
jacq en de afwezige badmeester.
En ik sloot mijn ogen want van sommige dingen is het beter dat je ze niet ziet.
"En nu... nu ga ik even wat chloor erin gooien", zei de tandarts.
"Ja echt hoor, chlóór!", riep de assistente.
"Chlóór dus", zei de tandarts.
"Hihi!", zei de assistente.
De tandarts hield zijn handschoenhanden in de lucht gestoken.
De assistente snoof opgetogen.
Iets zei me dat de tandarts en de assistente een reactie verwachtten. En ik overwoog nog een beleefde BWUUH!? maar ik bedacht me dat ik het allemaal niet wilde weten ook en ik deed 1 oog open en maakte een wegwuifgebaar.
Dus hij gooide er even wat chloor in en hop, daar dobberden we met ons drieën in een zwembad, de tandarts, de assistente en ikzelf. Het is heel grappig om je tandarts ineens in zijn zwembroek te zien. En de assistente in bikini. Ze waren allebei in het wit. Ik zwem veel te weinig, dacht ik en ik liet me langzaam zakken totdat het water zich boven mijn hoofd sloot. Ik opende mijn ogen en ik zag vier watertrappelende benen. Die van de assistente waren mollig, bij elke trappelbeweging golfde het vet nog een tijdlang na. Die van de tandarts leken nogal kort, terwijl hij mij eerder, toen we nog niet aan het zwemen waren, groot en fors was voorgekomen. Maar misschien was hij zo'n man met een lang bovenlijf en korte benen, bedacht ik. En trouwens, mannen met injectienaalden in de aanslag lijken altijd groter. Of jij lijkt kleiner, dat kan ook.
"Het is bijna klaar hoor", zei een bovenlijf in de verte.
Maar ik dacht: neem je tijd, neem vooral je tijd. Want ik vermaakte me opperbest, zeker toen ik mijn anderhalve minuut durende handstand onder water deed, proestend boven kwam en werd onthaald op een oprecht en langdurig applaus van zowel de tandarts als de assistente.
Laten we dit de hele zondag blijven doen, dacht ik. Tussendoor even opdrogen, allemaal een zakje paprikachips eten, op het eind de kruimels uit de zak zo in je keel gooien en dan elkaar weer in het water gooien en bijna verzuipen maar zeker niet helemaal.
Dus dat deden we.
--
Zie voor meer chloorstukjes: de badmuts van jacq en
jacq en de afwezige badmeester.
jacq | 08:20
|
