jacq roept hond

Dus ik liep daar en ik kwam een hond tegen. De hond in kwestie was een bruine hond van onbestemde herkomst. Dat zijn de besten, rashonden zijn onvoorspelbaar.

"Zo zo, wat doe jij hier", zei ik omdat ik met honden kan praten.
De hond keek naar me op en zuchtte. Honden kunnen helaas niet met mij praten.
"Waar is je baas", zei ik.

De hond keek langs me heen.
Ik keek achter me. Niemand.
Ik hurkte bij de hond.

"Ik was dus bij de tandarts geweest", zei ik.

De hond ging er eens goed voor zitten, want dat is het mooie aan honden. Een mens zou direct panikeren van oh mijn god, niet wéér dat eindeloze verhaal over die fokking ontsteking onder haar kies en dat ze dan ook nog die mond opentrekt omdat ze hem wil laten zien en vervolgens alle tandartsconsulten gaat zitten naspelen. Een hond heeft daar geen problemen mee. Die gaat er eens goed voor zitten en het maakt hem niet uit hoe lang het duurt totdat het voorbij is.

"Geef eens poot", zei ik ter intermezzo.
Deed hij, vier keer.
"Zo is het genoeg", zei ik.
De hond likte zijn lippen.
"Nou, om even terug te komen op de tandarts", zei ik, en ik begon bij het begin, want voor een goed begrip van de hele situatie was het nogal belangrijk om bij het begin te beginnen.

De hond ging zo'n beetje op zijn linkerbil zitten. Ik stak van wal met het ei op mijn tandvlees. De hond knipperde met zijn ogen. Ik zei dat het inderdaad niet om een echt ei ging. Maar wel iets dat erop leek, snap je wel. Toen spitste de hond zijn oren en draaide de kop. Hij kwam van zijn kont, hij keerde zich van mij af en begon te lopen.

"Ho ho", zei ik en ik kwam overeind.
Maar het lopen was al een drafje nu.
"Hond!", riep ik, want ik wist immers zijn naam niet. En ik was nog niet eens bij die keer dat de tandarts onverdoofd vreselijke dingen had gedaan en ik had mijn vinger opgestoken maar hij was gewoon doorgegaan.

Maar de hond, hij draafde door en zijn oren wapperden achter hem aan.
Dus wat de mensen over honden zeggen, dat is niet altijd waar.