de hartelijke groeten van jacq
De overgang van het ene naar het andere jaar doet rare dingen met mensen. “In 2011 beklim ik speciaal voor jou de Himalaya!!!”, mailde een mij volslagen onbekend manspersoon me op nieuwjaarsdag. Hij ondertekende zijn nieuwjaarsvoornemen met “Groetjes, K.”, wat mij niet veel wijzer maakte over zijn identiteit. Wel over de kans dat hij de top van de berg zou halen – mannen met groetjes zijn onder ons gezegd en gezwegen een beetje, enfin, huilebalken. Mocht iemand van jullie dit jaar de Himalaya beklimmen en bij de eerste bocht een moeilijk kijkende man met een blaar zien zitten, doe hem dan mijn hartelijke groeten.
Ik klikte op reply, bedankte K. voor zijn voorgenomen inspanning, wenste hem alvast succes en dacht: de overgang van het ene naar het andere jaar doet rare dingen met mensen.
Niet in het minst ook met mijzelf, moet ik eerlijk toegeven. Hoewel ik in theorie wars ben van het maken en uitspreken van nieuwjaarsvoornemens, raak ik in de praktijk zo tegen de eenendertigste december in een contemplatieve stemming die geen dag langer moet duren, wil ik niet de hand aan mezelf slaan. Dat komt niet door moi, dat komt door mijn vrienden die stuk voor stuk nogal van de terugblikkerige zijn, vast van plan zijn hun leven in het nieuwe jaar te beteren en er niet voor terugdeinzen dit met jan en alleman te delen. Dat is enige tijd te blocken, door gewoon aan bijv. oliebollen te denken. Maar in the end raak je erdoor besmet. Zo rond het moment dat het vuurwerk losbarstte, had ik mijn belangrijkste voornemen voor 2011 helder op het netvlies: nieuwe vrienden zoeken, en rap een beetje.
Toen ik op de tweede januari wakker werd, was K. de eerste aan wie ik dacht. Zou hij al aan de voorbereidingen van zijn klim zijn begonnen? Goeie schoenen zijn heel belangrijk, peinsde ik. Maar toen nam ik zijn toekomstige blaar in ogenschouw - en ik zag de tranen al druppen op die schoenen. In die zin hoop ik eigenlijk dat K. na die magische eerste januari gewoon in slaap is vallen, op 2 januari verkwikt wakker werd en zich niets meer van zijn Himalayamail kan herinneren. Wie geen voornemens heeft, kan nooit fout gaan. Happy 2011.
Ik klikte op reply, bedankte K. voor zijn voorgenomen inspanning, wenste hem alvast succes en dacht: de overgang van het ene naar het andere jaar doet rare dingen met mensen.
Niet in het minst ook met mijzelf, moet ik eerlijk toegeven. Hoewel ik in theorie wars ben van het maken en uitspreken van nieuwjaarsvoornemens, raak ik in de praktijk zo tegen de eenendertigste december in een contemplatieve stemming die geen dag langer moet duren, wil ik niet de hand aan mezelf slaan. Dat komt niet door moi, dat komt door mijn vrienden die stuk voor stuk nogal van de terugblikkerige zijn, vast van plan zijn hun leven in het nieuwe jaar te beteren en er niet voor terugdeinzen dit met jan en alleman te delen. Dat is enige tijd te blocken, door gewoon aan bijv. oliebollen te denken. Maar in the end raak je erdoor besmet. Zo rond het moment dat het vuurwerk losbarstte, had ik mijn belangrijkste voornemen voor 2011 helder op het netvlies: nieuwe vrienden zoeken, en rap een beetje.
Toen ik op de tweede januari wakker werd, was K. de eerste aan wie ik dacht. Zou hij al aan de voorbereidingen van zijn klim zijn begonnen? Goeie schoenen zijn heel belangrijk, peinsde ik. Maar toen nam ik zijn toekomstige blaar in ogenschouw - en ik zag de tranen al druppen op die schoenen. In die zin hoop ik eigenlijk dat K. na die magische eerste januari gewoon in slaap is vallen, op 2 januari verkwikt wakker werd en zich niets meer van zijn Himalayamail kan herinneren. Wie geen voornemens heeft, kan nooit fout gaan. Happy 2011.
jacq | 15:16
|
