het einde van boris v. /2
Afgelopen woensdag deed ik het hijgen na, tijdens mijn telefoongesprek met de dierenarts. Ik stokte toen ik besefte hoe dat moest klinken aan de andere kant van de lijn. Maar de dierenarts trok zonder te lachen zijn conclusie: het was helemaal niet goed met mijn kat Boris V.
“Ja eh misschien gaat het nog over hè”, zei ik. Alles ging altijd over bij Boris V. Het nachtelijke gekrijs was eindelijk voorbij. Hij at weer. Douchte graag. En hij had op zijn oude dag nog een nieuwe hobby genomen: worden gestofzuigd en het liefst zo ruig mogelijk. Maar goed, dat hijgen, dat snapte ik zelf ook wel, zei de dierenarts. Ja, dat snapte ik zelf ook wel.
“Oh jongen toch”, zei ik, toen de foto's vernietigend waren gebleken en ik mijn arm in het kooitje bij de dierenarts stak. Onder hem lag een bruine labrador overdreven te kreunen; naast hem jankte een kat met een kap op. Boris V. was duidelijk het meest volwassen.
Ik dacht terug aan zeventieneneenhalf jaar geleden. In de rubriek 'Huisdieren' had gestaan: 'af te halen: drie tijgerkatjes, eentje zwart'. De tijgerkatjes klommen in gordijnen en kletterden van kasten. Boris V. zat liever in de keuken, waar de mensen waren. Toen hij me zag, begon hij te praten, in een mij vreemde taal maar met de intonatie van ons mensen. 'Ja, in het begin schrokken wij ons ook dood', zei de vrouw. 'Maar nu zijn we eraan gewend.' Ik zag de twijfel in haar ogen. Snel pakte ik Boris V. op, hoewel hij toen nog niet zo heette. Hij had de hele weg naar huis gepraat, met een mild soort paniek in zijn stem. Maar ik denk dat hij blij was dat hij van zijn broers af was.
“Je kunt hem nog even mee naar huis nemen”, zei de dierenarts. Alles in mij zei nee, maar ik twijfelde, omdat het proces van afscheid nemen en rouwen in onze samenleving nauw luistert en je al snel de dingen fout kunt doen. “Nee”, zei ik, voor één keer ferm. “Hij blijft hier.”
Een uur later ging de eerste prik erin. Vijf minuten later de tweede. En terwijl de dierenarts opgetogen orakelde over de werkzame stoffen van het dodelijke middel, drupten mijn tranen op de oude vacht van de oude Boris V. en wachtte ik tot het helemaal stil werd.
“Ja eh misschien gaat het nog over hè”, zei ik. Alles ging altijd over bij Boris V. Het nachtelijke gekrijs was eindelijk voorbij. Hij at weer. Douchte graag. En hij had op zijn oude dag nog een nieuwe hobby genomen: worden gestofzuigd en het liefst zo ruig mogelijk. Maar goed, dat hijgen, dat snapte ik zelf ook wel, zei de dierenarts. Ja, dat snapte ik zelf ook wel.
“Oh jongen toch”, zei ik, toen de foto's vernietigend waren gebleken en ik mijn arm in het kooitje bij de dierenarts stak. Onder hem lag een bruine labrador overdreven te kreunen; naast hem jankte een kat met een kap op. Boris V. was duidelijk het meest volwassen.
Ik dacht terug aan zeventieneneenhalf jaar geleden. In de rubriek 'Huisdieren' had gestaan: 'af te halen: drie tijgerkatjes, eentje zwart'. De tijgerkatjes klommen in gordijnen en kletterden van kasten. Boris V. zat liever in de keuken, waar de mensen waren. Toen hij me zag, begon hij te praten, in een mij vreemde taal maar met de intonatie van ons mensen. 'Ja, in het begin schrokken wij ons ook dood', zei de vrouw. 'Maar nu zijn we eraan gewend.' Ik zag de twijfel in haar ogen. Snel pakte ik Boris V. op, hoewel hij toen nog niet zo heette. Hij had de hele weg naar huis gepraat, met een mild soort paniek in zijn stem. Maar ik denk dat hij blij was dat hij van zijn broers af was.
“Je kunt hem nog even mee naar huis nemen”, zei de dierenarts. Alles in mij zei nee, maar ik twijfelde, omdat het proces van afscheid nemen en rouwen in onze samenleving nauw luistert en je al snel de dingen fout kunt doen. “Nee”, zei ik, voor één keer ferm. “Hij blijft hier.”
Een uur later ging de eerste prik erin. Vijf minuten later de tweede. En terwijl de dierenarts opgetogen orakelde over de werkzame stoffen van het dodelijke middel, drupten mijn tranen op de oude vacht van de oude Boris V. en wachtte ik tot het helemaal stil werd.
jacq | 10:50
|
