jacq is best wel delicaat /2

[...]

Maar ik wist al helemaal hoe dat dan zou gaan.

“This feels goooood eeehh!?”, zou het hamamwijf vragen terwijl ze mijn voet uit elkaar trok.
“Oh yes, it feels very, very good!”, zou ik roepen terwijl ik langzaam dood lag te gaan.
Echt, soms word ik heel ziek van mezelf. (Zeker zo'n tweede 'very' is totaal walgelijk.)

Enfin, dus toen zat ik in Istanbul, en de term 'hamam' viel, en ik probeerde er in eerste instantie overheen te hoesten. Maar mijn reisgezelschap wachtte gewoon tot ik uitgehoest was, en je kunt nu eenmaal niet eindeloos blijven doorhoesten, wel even overwogen.

“Als we nog naar de hamam willen, moet het wel vandaag", herhaalde mijn reisgezelschap.
“Zal ik jou het verhaal van mijn collega S. vertellen?”, zei ik schor.
En aan het eind wilde mijn reisgezelschap óók liever naar de Blauwe Moskee.

Want als je dan toch in Istanbul zit, dan moet je zéker ook naar de Blauwe Moskee.

(Stukken minder blauw dan in de Lonely Planet, trouwens.
Maar desalniettemin voelde het very, very good.)