jacq heeft straf

1.
Vanavond om acht uur reed ik naar huis, toen ik op een cruciale kruising een auto op zijn kant zag liggen. Kutterdefuk, zo kom ik dus nooit meer op tijd voor Boer Zoekt Vrouw, dacht ik. Pas daarna dacht ik aan eventuele slachtoffers. En direct daarna keek ik op mijn autoklokje en scheurde er op onverantwoorde wijze vandeur. Voor straf mag ik van mijzelf nu niet meer schrijven over Boer Zoekt Vrouw.


2.
Hoewel ik licht verontrust ben over boer Gerard, die op het eind van de stedentrip met Leonie zijn gevoelens de vrije loop liet met de woorden 'Ja, kweenie... gwoon'. Ik voel een liefdesdrama upborrelen. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat Gerard de biggen mist.

3.
Maar goed, my lips are sealed. *Maakt zipgebaar en gooit sleuteltje weg*

het zweet van de tractorseksueel

Wat heeft boer Gerard dat ik niet heb, vroeg Casaspider zich in de comments van mijn vorige post af. Zelf geeft hij het antwoord al: zweet, onverzorgd haar en een baard van drie dagen.

Boer Gerard is een tractorseksueel. Als je zeg maar een meetlat hebt en helemaal links op die meetlat staat de metroseksueel, dan staat boer Gerard dus helemaal rechts. (Of, als je het in termen van ontwikkeling van de soort zou willen zien, staat de tractorseksueel helemaal links, en de metroseksueel uiterst rechts.)
De tractorseksueel is in plattelandskringen altijd ontzettend populair geweest. In eerste instantie natuurlijk vanwege de aanwezigheid van de tractor, want die is tamelijk onmisbaar in die kringen. Los van de tractor wordt de tractorseksueel al decennia lang gewaardeerd om zijn karaktereigenschappen. Recht voor zijn raap, what you see is what you get wat je ziet is wat je krijgt, geen fratsen, geen verborgen bedoelingen, zegt geen a als hij b bedoelt, praat überhaupt niet veel (behalve onverstaanbare dingen die een vrouw naar eigen goeddunken kan interpreteren), doet niet aan overspel (geen tijd) en is genereus in de bedstee (dit laatste verzin ik, maar ik hoop het echt voor Leonie).

De tractorseksueel is een oerman. Een man dus zoals ze oorspronkelijk waren bedoeld. Een stadse vrouw als Marja (gisteren gedumpt ten gunste van de slonziger Leonie) voelt dat haarfijn aan, en raakt zelfs enorm geëmotioneerd door tractorseksueel Gerard. Hetgeen best bijzonder is, omdat stadse vrouwen vaak niet meer gevoelig zijn voor simpele signalen uit lang vervlogen tijden.

Marja had ook op yoga kunnen gaan, of mandala’s kunnen gaan tekenen. Maar een uurtje in de directe omgeving van boer Gerard en je voelt je minstens net zo rielekst.

(Nu Marja trouwens gedumpt is, moet ze alsnog op yoga.)

het visioen van Siepie

We schrijven zondagavond 18.18 uur. En nu het aftellen geblazen is naar Het Keuzemoment van de boeren wil ik het graag nog even hebben over Siepie, die vorige week boer Jan afwees en er op die manier verantwoordelijk voor was dat boer Jan zichzelf op de hooizolder opknoopte. Oke, bijna dan.

Ik zeg: hoera voor Siepie, want ze is min of meer aan de hel ontkomen. Siepie is, en dat voel ik heel zuiver aan, een waarachtig fantastische vrouw. Waardoor ik mij dus nog steeds verbijsterd afvraag welk obscuur stukje inner-Siepie er überhaupt in de first place voor had gezorgd dat ze uitgerekend boer Jan een brief schreef. Wat zag Siepie, dat wij niet konden zien, terwijl zij peinzend op haar balpen beet? Welke beelden kwamen in haar op, als ze boer Jan en zichzelf bezig zag? Bijvoorbeeld in de stallen bedoel ik dan. (Uitmesten.) Ergens moet Siepie een visioen hebben gehad waarvan ze bij voorbaat blij werd en licht in haar hart. Iets met groen, iets met koeien, en iets met aan één woord genoeg hebben.

Dat laatste kwam uit. Meer dan drie woorden kreeg boer Jan niet meer over de lippen, toen hij zich uiteindelijk besefte wat de meeste andere mannen zich al veel eerder in hun leven realiseren: dat vrouwen geen koeien zijn en dat je er dus geen vort tegen kunt zeggen. Hoewel, het kán wel, maar het werkt eigenlijk nooit.

Meest betekenisvolle moment: toen Siepie en tweede vrouw Annet (die echt als twee druppels water op As the World Turns-oerboerin Emma Snyder lijkt, en wier haardracht er voor zorgt dat je niet verder komt dan nadenken over haar haardracht) tijdens het afdrogen samen 'Laat me’ van Ramses Shaffy zongen. Geuzenlied voor wie zich onheus bejegend voelt. Met elke zin groeide hun overtuiging dat een leven alleen te verkiezen was boven nog 1 dag met boer Jan.

Boer Jan begroef, op exact datzelfde moment, zijn hoofd in de tepels van een koe, in de hoop dat hij zou stikken en zodoende in 1 klap van het hele gelazer af was.

de voorbankdialogen van jacq

Ik werd de afgelopen dagen nogal heen en weer geslingerd tussen Siepie van boer Jan enerzijds en Joran van der Sloot anderzijds.

Tot dusverre wint Joran van der Sloot het - behalve dan gisteravond in de sportschool, toen vriendin 1 zwoor (‘Eej swa, ik sweer jou!!’) dat ze Siepie van boer Jan in onze kleedkamer zag. Het leek mij persoonlijk nogal harteloos van Siepie, om direct nadat ze boer Jan had gedumpt alweer aan een strak lichaam te gaan zitten werken in de sportschool, maar goed, de mind van een vrouw werkt in mysterious ways, want daar weet ik zelf alles van.
Eind goed al goed: één blik van mij was genoeg om te zien dat het hier de iets slankere zuster van Siepie betrof, en daarna keerde de rust weder en gingen we ruziemaken en tafeltennissen.
‘Ah nee ik wou dat zwart met rooie bedje’, zei vriendin 1.
‘Het is geen bedje maar een batje’, zei ik.
‘Zeg ik toch, bedje’, zei vriendin 1.
‘Laat maar’, zei ik.

Later, tijdens de nazit, deden vriendin 1 en ik wat we de hele week al doen omdat we er niet mee kunnen stoppen: de voorbankdialogen. De ene keer is vriendin 1 Joran van der Sloot en ben ik Patrick van der Eem. De andere keer ben ik Joran en zegt vriendin 1 de hele tijd op slijmerige toon: ‘Tuurlijk man, snap ik toch’. Soms zijn we ook allebei tegelijk een soort combinatie van Patrick van der Eem en Joran van der Sloot. Dan zeggen we eigenlijk alleen maar dingen als ‘Eej swa, ik sweer je, ik ga je dumpen in de see'/'Tuurlijk man, wat moet je swa'. Een normaal gesprek over zaken die er echt toe doen zoals de middenoostenproblematiek of make-up is nauwelijks meer mogelijk. Wel roken we natuurlijk wiet, heel veel wiet.

Langzamerhand dringt Joran van der Sloot mijn hele leven binnen met dat ene grote en dat ene kleinere oog van hem. Hoeveel lijkdumptheorieën ik al niet aan Boris V. heb gespuid, ‘s nachts in bed. En met hoeveel vragen Boris V. dan tóch nog bleef zitten. ‘Die schoenen jacq, die schoenen, ik zie de relevantie niet’, zei Boris V. vannacht. ‘Ik ook niet Boris V.’, zei ik terug, want theorieën zijn eigenlijk dus niet mijn sterkste kant.

Ik blijf bijvoorbeeld heel erg zitten met de vraag die bijna niemand Joran stelde: waarom belde hij niet gewoon een ambulance als hij niks te verbergen had! Ikzelf bijvoorbeeld ben nog nooit op het idee gekomen om iemand in zee te (laten) dumpen, en believe me, ik heb redenen zát gehad, je weet toch! Hoe vaak ik niet niet in de buurt van water met een kerel heb gezeten waarvan ik dacht: mwaoh. Maar het komt niet in je op, het komt domweg niet in je op.

Dus er zitten in zekere zin wel leerzame aspecten aan deze zaak.

de polygamische gedachten van jacq

Ik wou het eigenlijk hebben over Siepie en boer Jan. Maar eerst even dit.

Als ik Agnes was, hield ik ze allebei. Wat is dat toch voor walgelijk idee dat je voor één persoon zou moet kiezen bij wie je dan alles vindt wat je hartje begeert. In wat voor een kutsamenleving leven wij eigenlijk!? Jurre heeft zo zijn kwaliteiten, en Klaas heeft zo zijn kwaliteiten (ik zou zelfs zeggen: zeker weten), en het slaapt ook een stuk warmer.