het leerproces van boer agnes

Wel, de erfenis van politieagent Jurjen werd vanavond direct duidelijk. Boer Agnes zit kats middenin een leerproces. En boer Klaas en boer Jurre ook. Dat zijn dus in totaal drie leerprocessen op één boerderij. (De vader en moeder van boer Agnes doen volgens mij totaal niet mee. Leerprocessen zijn rare fratsen, zou de vader van boer Agnes waarschijnlijk zeggen, als hij tenminste verstaanbaar zou zijn.) De uitkomsten zijn fascinerend. In die zin dan dat dit de eerste aflevering van Boer Zoekt Vrouw was waarin we Agnes daadwerkelijk hoorden praten. Het werd zelfs bijna ratelen, en je ging er dus ineens een echte vrouw in herkennen. Boer Jurre en boer Klaas deden moedig mee, maar ik denk eerlijk gezegd dus dat ze daarvoor geld hebben gekregen van de redactie.

Hoe dan ook, waar het op neer komt is dit. Voor boer Agnes zijn de koeien een manier om niet te worden gekwetst door mannen. En boer Jurre en boer Klaas hebben Allerhande Rottigheid Met Vrouwen gehad, hetgeen hen begrijpelijkerwijs met stomheid heeft geslagen. Ik weet niet wat het was, maar ineens voelde ik een diepe love & understanding voor alledrie de boeren. Ik zeg: volgende week die boerderie in de hens, en daarna echt helemaal tot de kern komen met zijn allen.

Nog twee losse eindjes.
Eén. Politieagent Jurjen kan misschien iets met een van de schooljuffen beginnen. Want die houden uiteindelijk óók niet van boeren. Het is maar een tip, en ik wil alleen maar helpen.
Punt twee. Is dat ene kalfje nou dood of leeftum?!

de krullen van boer agnes

Het is natuurlijk heel makkelijk om Anita van boer Jan eruit te pikken dus die pik ik er niet uit.

Ik heb het meest met politieagent Jurjen. Hoe tragisch is zijn verhaal, en hoe mooi het einde ervan. Eerst moet hij gedacht hebben: wat interessant, zo een stoere vrouw, en wat een wilde krullen. In een flits moet de toekomst met boer Agnes aan hem zijn geopenbaard. Zag hij zichzelf al overdag in de stad de wet handhaven, en 's avonds met boer Agnes de dag doornemen op de boerderij. 'Hoe ging het met Klaartje 77', zou Jurjen vragen. 'Oh, ik heb haar eens lekker geknuffeld', zou boer Agnes zeggen. Vertederd zou hij zijn hand door haar wilde krullen halen. Zo nu en dan zou hij natuurlijk wel eens meehelpen, als De Vader bijvoorbeeld ziekjes was. Dan kon Jurjen vast wel een dienst ruilen met een collega. Bovendien: hij had rubberlaarzen, en hij had een overall. En zo een stal is best romantisch, in a way.

Maar ras bleek dat de speeddate de eerste en enige keer in het leven van boer Agnes was dat ze zich als vrouw had aangekleed. Direct daarna bond zij heur haren weer in een staart, en liet elke opsmuk varen. En daarmee ook de hoop van politieagent Jurjen. Die zal met zichzelf gestreden hebben, want daar zie ik hem voor aan. Jurjen is een strijder. Behalve als hij slecht geslapen heeft, want daar word je dus donders moe van, want dat heb ik zelf ook altijd.

Hoe vreselijk moet politieagent Jurjen zich hebben gevoeld in een habitat waarin je niet wordt beoordeeld op wie je bent en wat je zoal te melden hebt, maar op de snelheid waarmee je met een achteloos gebaar een koe vloert en op je rug de wei in draagt. Het was niet dat boer Agnes echt ging snauwen, maar het zat er bést dicht tegenaan, dat voelde Jurjen natuurlijk wel aan.

Even voelde politieagent Jurjen zich een kansloze sukkel. Maar toen keek hij nog eens goed naar boer Agnes en vergeleek haar met zijn droom - en hij dacht er het zijne van. Als Jurjen een boer was geweest, had hij iets gezegd in de trant van 'Toedeledokie'. Maar Jurjen besloot tot een stukje communicatie waarin hij zijn gevoelens eerlijk op tafel legde. De essentie daarvan was: toedeledokie.

Dus toen waren er nog drie zwijgende boeren over in het huis van boer Agnes, die elkaar stamelend zeiden dat ze misschien wat meer over het gevoel moesten gaan praten. 'Ja, vind ik ook', zei boer Klaas terwijl hij keihard in zijn koffie roerde. 'Ik ook', zei boer Jurre. 'Ja, ik ergens ook wel', zei boer Agnes. Daarna hoorde je slechts nog het tikken van de klok, die al generaties precies zo had getikt, en dat ook nog generaties zo zou doen.

Maar toen zat politieagent Jurjen dus gelukkig allaaaaaang weer in de stad.

het stampvoeten van jacq

1.
'De ziekde lijkd vaddaag op zijn hoogdepund', zei ik telefonisch tegen vriendin 1. Naast mij stond een vuilniszak, die tot de nok toe gevuld was met volgesnoten tissues. Ik moest niezen, maar hij ging niet door. Waar ze nog eens iets op moeten vinden: wat je kunt doen als je een nies in je hebt die er niet uit komt. Er zijn weinig dingen waar ik zo woedend van word.


2.
Iets anders waar ik deze week woedend van werd: dat ze De Perfecte Grijze Laarzen niet meer in mijn maat hadden. Ik ben al tien jaar op zoek naar grijze laarzen. Maar altijd zijn ze zwart, of bruin, of ze hebben er geeneens laarzen. Bij deze laarzen was werkelijk alles goed, de kleur, de hak, de pasvorm, de hoogte en zo nog een stuk of tien dingen waar ik zo snel niet op kan komen. Behalve dan dus de maat. Samen zochten het schoenverkoopstertje en ik nog een tijdlang de hele winkel af. Ik keek onder de stellages, zij in het magazijn. Daarna keek zij onder de stellages, en ik in het magazijn maar dat mocht dus niet. Maar nee, mijn maat hadden ze niet meer. Ik had zin om te stampvoeten als een klein kind, dus dat deed ik ook gewoon. Laat je toch eens gewoon gaan in 2008, mensen.


3.
Enfin, waar ik deze week heel blij van werd: dat ik drie dagen later toch nog een keer tegen beter weten de schoenenwinkel betrad - en zomaar ineens De Perfecte Grijze Laarzen in mijn maat zag staan. Hallo, in mijn maat! De laarzen pasten perfect. Ik paradeerde voor de spiegel heen en weer, ik kneep mijn ogen half toe, in een parallel universum vielen verscheidene mannen aan mijn voeten neer, en ik zag dat het goed was.
'Dan heeft mijn collega de vorige keer niet goed gekeken', zei de schoenverkoper. 'Ja maar', zei ik omdat ik terugdacht aan het zoeken. 'Wij hebben in de tussentijd namelijk geen laarzen binnen gekregen', zei de schoenverkoper. 'Oh', zei ik. 'Dus mijn collega heeft niet goed gekeken', zei de schoenverkoper die er duidelijk een punt van wilde maken. 'Dat zal dan wel', zei ik om er af te wezen. Zelf denk ik dat Jezus ze heeft getoverd maar daar ben ik misschien een beetje naief in.


4.
Nog een gelukkig nieuwjaar, lezers. Morgen praten we met de neurochirurg, om te vragen waarom mijn moeder alsmaar niet wakker wordt. 'Wie weet heeft hij nog een tip', had mijn vader gezegd. 'Praten kan geen kwaad', had ik gezegd. Dus vandaar.