jacq is een beetje totally

Hij praatte en hij praatte en soms stopte hij en dan keek hij mij aan. Zo lang keek hij in mijn ogen dat ik dacht: nu kan ik dus niet langer terugkijken want dat overleeft niemand. Maar toch kon ik het en we bleven in leven. Toen vroeg hij mij dingen die je gewoon niet vraagt. Toen praatte ik, en ik praatte, en hij keek naar mij en ik keek naar hem. En ik dacht: waarom praat ik en wat ben ik aan het zeggen. Zijn dit de woorden van mijn eigen taal, en waarom komen ze mij dan totally niet bekend voor. Maar hij keek en hij knikte, en soms knikte hij niet maar kneep hij zijn ogen half dicht. Dan koos ik een ander woord dat ik ook al niet herkende, en dan knikte hij alsnog. En ik dacht maar een ding: hoe komt hij aan dit soort ogen en hoe kan het dat ik ze nog nooit eerder ergens heb gezien. Nee, ik dacht twee dingen. Ik dacht dat van die ogen en ik dacht: waarom kust hij mij niet, want ik zit hier nu al uren of dagen of een eeuw, en nog heeft hij mij niet gekust. Het is niet dat ik noodzakelijk moet worden gekust, want ik heb op zich genoeg andere dingen te doen. En ik zou hem ook kunnen kussen. Maar waarom kust hij mij niet.

'Voel je je op je gemak', vroeg hij.
'Totally', loog ik.
'Schitterend', zei hij.
En hij boog zich naar mij toe.