de grote teen van jacq

Ik keek naar beneden en ik dacht: wtf bbq, heb ik altijd al zulke voeten gehad? Ik wist het niet meer, en ik had ook geen recente foto's van mijn voeten om te checken. Hoe dan ook: ik googlede mijn voeten. En verdomd: het had een naam.

Ik kon terecht bij Anneke, die praktijk hield achter in een schoenenwinkel. Je moest een gordijntje door, en dan zat Anneke daarachter met haar glazen bol. Haha, geintje tussendoor, Anneke zat gewoon aan een bureau, met een plastic voet erop. Sommige mensen hebben een foto van hun baby op hun bureau, anderen een voet. Ik bedoel, als je geen baby hebt - je moet iets.
'Trek je schoenen maar even uit', zei Anneke.
Ik trok mijn schoenen maar even uit.
'Oh ik zie het direct', zei Anneke. 'In het latijn heet het zus en zo.'
'Ja!', zei ik. 'Ik zag het op Google ook direct!'
'Nou, ik zie het dus echt di-rect', zei Anneke.
Ik haat het als deskundigen doen alsof ze deskundiger zijn dan Google.
'Ik ook, ik zag het ook di-rect!!', zei ik.

Dit ging nog een tijdje zo door, totdat Anneke haar mouwen opstroopte.

'Ik ga nu even aan je voet zitten', zei Anneke. 'Nee', zei ik in een reflex. Ik kan er slecht tegen als mensen aan mijn voeten zitten. Maar ergens snapte ik natuurlijk ook wel dat iemand als Anneke gewoon wel moest. 'Sorry', zei ik. 'Ga je gang.' Ik leunde quasi-ontspannen achterover. Anneke pakte mijn voet vast. Ik kreeg een rottig gevoel in de keel. Ik beet hard op de binnenkant van mijn wang (buitenkant lukt niet echt, he, probeer maar eens) om ervoor te zorgen dat de pijn erger werd dan de misselijkheid. Dit lukte. 'Au', zei ik. 'Doe ik je zeer', zei Anneke verbaasd. 'Neenee', zei ik. 'Ik ga nu even aan je grote teen zitten', zei Anneke. Ik had liever dat ze de dingen niet aankondigde, want nu had ik het in mijn hoofd al gevoeld. Ik slikte. Anneke bewoog mijn grote teen. 'Doet dit pijn', zei Anneke. 'Nee hoor', zei ik walgend. 'Je kunt hem nog aardig bewegen', zei Anneke. 'Ja?', zei ik trots. 'Dit valt nog erg mee hoor', zei Anneke. 'Gelukkig zeg!', zei ik opgelucht.

Daarna realiseerde ik me dat Anneke natuurlijk wel iemand was die de godganse dag in de ingegroeide klompvoeten zit, hetgeen haar compliment enigszins dubieus maakte.

[wordt vervolgd]