het visioen van Siepie

We schrijven zondagavond 18.18 uur. En nu het aftellen geblazen is naar Het Keuzemoment van de boeren wil ik het graag nog even hebben over Siepie, die vorige week boer Jan afwees en er op die manier verantwoordelijk voor was dat boer Jan zichzelf op de hooizolder opknoopte. Oke, bijna dan.

Ik zeg: hoera voor Siepie, want ze is min of meer aan de hel ontkomen. Siepie is, en dat voel ik heel zuiver aan, een waarachtig fantastische vrouw. Waardoor ik mij dus nog steeds verbijsterd afvraag welk obscuur stukje inner-Siepie er überhaupt in de first place voor had gezorgd dat ze uitgerekend boer Jan een brief schreef. Wat zag Siepie, dat wij niet konden zien, terwijl zij peinzend op haar balpen beet? Welke beelden kwamen in haar op, als ze boer Jan en zichzelf bezig zag? Bijvoorbeeld in de stallen bedoel ik dan. (Uitmesten.) Ergens moet Siepie een visioen hebben gehad waarvan ze bij voorbaat blij werd en licht in haar hart. Iets met groen, iets met koeien, en iets met aan één woord genoeg hebben.

Dat laatste kwam uit. Meer dan drie woorden kreeg boer Jan niet meer over de lippen, toen hij zich uiteindelijk besefte wat de meeste andere mannen zich al veel eerder in hun leven realiseren: dat vrouwen geen koeien zijn en dat je er dus geen vort tegen kunt zeggen. Hoewel, het kán wel, maar het werkt eigenlijk nooit.

Meest betekenisvolle moment: toen Siepie en tweede vrouw Annet (die echt als twee druppels water op As the World Turns-oerboerin Emma Snyder lijkt, en wier haardracht er voor zorgt dat je niet verder komt dan nadenken over haar haardracht) tijdens het afdrogen samen 'Laat me’ van Ramses Shaffy zongen. Geuzenlied voor wie zich onheus bejegend voelt. Met elke zin groeide hun overtuiging dat een leven alleen te verkiezen was boven nog 1 dag met boer Jan.

Boer Jan begroef, op exact datzelfde moment, zijn hoofd in de tepels van een koe, in de hoop dat hij zou stikken en zodoende in 1 klap van het hele gelazer af was.