het kerstpakket van jacq /2

Met een ruk keerde ik mij af van mijn beeldscherm. Daar lagen vijf dozen. Vijf... platte dozen, die opgestapeld nog niet eens de maat van een normaal kerstpakket hadden! 'Het zijn platte dozen', zei ik. 'Het zijn platte dozen', zei ik. 'Kijk dan, het zijn platte dozen', zei ik. 'Haha, kijk dan hoe plat', zei collega D. 'Ik vind het niet om te lachen', zei ik. 'Nee klopt', zei collega D.

Ik nam een minuutje om tot mezelf te komen. 'Wat een deceptie', zei ik. 'Misschien zit er een heleboel papiergeld in', zei collega D. die altijd de dingen van de positieve kant bekijkt. 'Ja, of niet!', snauwde ik, omdat ik altijd de dingen van de negatieve kant bekijk. 'Wat zou het thema van dit jaar zijn', vroeg collega S. die altijd overal iets achter zoekt. 'Bezuinigingen?', zei collega D. die daar zelf heel hard om moest lachen. 'Ik vind het niet om te lachen', zei ik. 'Nee klopt', zeiden collega D. en S. tegelijkertijd.

Ik nam nog een minuutje. Toen herpakte ik mijzelf. 'Wat zou erin zitten jongens', zei ik, terwijl ik enigszins achteroverleunde. Want dat is altijd de sport van het kerstpakket: één van je collega's zo gek zien te krijgen dat hij zijn pakket openmaakt, zodat je kunt zien wat erin zit, maar toch je eigen doos mooi dichtgeplakt en alles mee naar huis kan nemen. Oh man, ik ben echt doortrapt, haha!

'Wat zou erin zitten', zei ik.
'D., wat zou erin zitten', zei ik.
'D., zullen we kijken wat erin zit', zei ik.
'Kijk D., deze is van jou', zei ik.

Zuchtend stond D. op. Met een ruk scheurde hij het pakketje open. Er zat maar één ding in de platte doos: een schaal. 'Ik héb al een schaal!', riep ik woedend. 'Deze schaal is geschilderd door verstandelijk gehandicapten', las collega D. voor. 'Kan me geen fuck schelen', zei ik. (Hoewel ik normaal gesproken heel erg voor verstandelijk gehandicapten ben. Ik vind het fijne mensen, lekker gek en zo.) 'Wat een deceptie', zei collega D. die mooi op de koffie was gekomen met zijn positieve levenshouding. 'Dat zei ik dus al', zei ik.

Ik keerde mij naar mijn beeldscherm. Werk aan de winkel. Het zou toch wel fijn zijn als ik voor de kerstvakantie een keertje uit kwam.

het kerstpakket van jacq

'Goeiemoggel', riep de bezorger toen hij het Kantoor kwam binnenzeilen. 'Mja', zei ik, zonder dat ik mijn hoofd van mijn beeldscherm afwendde. Ik was geconcentreerd bezig. Ik probeerde de hele dag al uit te komen met Patience. Het lijkt een simpel spel, maar ga er maar aan staan, mensen, dan praat je wel anders.

'Hier zijn... de kerstpakketten!', riep de bezorger. 'Mja', zei ik. Toen pas realiseerde ik mij wat de bezorger had gezegd. De kerstpakketten! Het is natuurlijk niet dat je zeg maar het hele jaar toeleeft naar het moment dat je je kerstpakket krijgt, want dat zou best triest zijn. Maar ondertussen leef je er toch maar mooi het hele jaar naartoe. Het krijgen van een grote doos waarin iets zit waarvan je niet weet wat het is, dat is het mooiste dat je kan overkomen als je op een Kantoor werkt. Dat, plus een vette eindejaarsbonus, maar die krijgen wij dus niet.

Met een ruk keerde ik mij af van mijn beeldscherm. Daar lagen vijf dozen. Vijf platte dozen, die opgestapeld nog niet eens de maat van een normaal kerstpakket hadden. 'Het zijn platte dozen', zei ik. 'Het zijn platte dozen', zei ik. 'Kijk dan, het zijn platte dozen', zei ik. 'Haha, kijk dan hoe plat', zei collega D. 'Ik vind het niet om te lachen', zei ik. 'Nee klopt', zei collega D.

[bloedstollend, wordt vervolgd]

jacq krijgt dat niet op

'Ik krijg dat niet op zo een hele uitsmijter', zei ik.
'Ik ook niet', zei vriendin 1.
'Volgens mij zitten daar drie freakin eieren in', zei ik.
'Welke halve zool gaat er DRIE eieren eten', zei vriendin 1.
'Dan ben je echt niet goed snik', zei ik.
'Staat niet meer in verhouding tot', zei vriendin 1.
'Tot wat', zei ik.
'Het leven in het algemeen', zei vriendin 1.
'Zullen we vragen of we allebei een halve mogen', zei ik.
'Ja is goed', zei ik.
'Als ie zegt nee, wat dan', zei ik.
'Zeggen we dat het de vorige keer ook mocht, zei vriendin 1.
'Oké, zo van: bij je collega mocht het weeel', zei ik.
'Oké dus dan zeggen we dat', zei vriendin 1.
'Komt-ie aan, jij praat', zei ik.
'Nee jij', zei vriendin 1.
'Nee jij', zei ik.
'Nee jij', zei vriendin 1.
'Nee jij', zei ik.
'Hebben jullie een keuze kunnen maken', zei de jongen.
'Ja best wel', zei ik.
'Wij willen graag allebei een Halve Uitsmijter', zei vriendin 1.
'Sorry?', zei de jongen.
'Een halve uitsmijter, allebei', zei vriendin 1.
'Dat kan niet', zei de jongen.
'Maar vorige keer mocht het ook', zei vriendin 1.
'Ja, van je collega', zei ik.
'Ja maar', zei de jongen.
'Luister, DRIE eieren!', zei ik.
'Waar SLAAT dat op!', zei vriendin 1.
'Oké, oké, wordt geregeld', zei de jongen.

Dus dat hadden we weer mooi voor mekaar.

--
Meer info over waarom de plaatselijke horeca jacq en vriendin 1 uitkotst, vind je hier.

ja ehm, met jacq

Na een jaar min een maand mijn adem te hebben ingehouden, deed ik het gewoon: ik belde de schoonmaakster die mij via-via was aangeraden.

Oh please please please God, laat ze alsjeblieft een beetje aardig overkomen, dacht ik, terwijl de telefoon zwetend overging. Maar ze nam niet op. Dat kwam op mij niet aardig over. Dus toen duurde het weer een maand voordat ik opnieuw moed had verzameld, want voor sommige dingen moet je gewoon de tijd nemen.

'Hallo?', zei de stem.
'Hallo', zei ik.
'Ja!?', zei de stem.
'Ja ehm met jacq', zei ik.
'Wie?!?!?!', zei de stem.
'Ja ehm spreek ik met N. de schoonmaakster', fluisterde ik.
'Wat?!?!?!?!', zei de stem.
'Spreek ik met N. de schoonmaakster weetjewel', zei ik.
'Wie!!!!!!!! Is!!!!!! Dit!!!!!!!!!!!!!', zei de stem.

Kortom, ik begreep ineens zelf niet meer waarom ik DAAR nou zo lang mee had gewacht!