het kussen van jacq

Is het trouwens normaal om je joggingbroek een kus te geven en te zeggen 'bedankt voor alles', als je hem weggooit omdat er een gat in zit? Doet iedereen dat?

jacq kijkt nergens meer van op

1.
Het voordeel van de hele situatie met mijn moeder is dat ik nergens meer van opkijk. Nu er zoveel ongebeurbare dingen zijn gebeurd, kunnen er best nog veel meer dingen gebeuren. Als er morgen een vliegtuig op mijn huis zou neerstorten, denk ik dat ik iets zou zeggen in de trant van: 'Aha, daar is-ie dan', en daarna verder zou gaan met de was opvouwen, ware het niet dat ik dan dus morsdood zou zijn en het opvouwen van de was is dan niet logisch.

2.
Als iedereen zijn moeder op een bepaald moment in coma zou raken, zou ik er best vrede mee kunnen hebben, bedacht ik me een paar dagen geleden. Ik maak niet graag dingen mee die afwijkend zijn van wat andere mensen meemaken. Ik word daar onrustig van, onrustiger dan ik zou zijn als ik zou weten dat er overal in Nederland moeders in coma liggen. Ik wil daarmee niet zeggen dat ik hoop dat andere moeders ook in coma raken, maar het zou het eerlijk gezegd dus wel wat makkelijker maken.

3.
In in dat verband herinner ik me mijn geknakte wijsvinger waarvan het topje sindsdien for ever hangt. Schreiend hing ik aan de telefoon met mijn dode vriendin Els, want die leefde toen nog. Ik huilde niet om de pijn, maar omdat niemand, niemand die ik kende ook een geknakte vinger had. 'Jij zou een goede kandidaat zijn voor een geknakte-vinger-lotgenotengroep', zei mijn vriendin Els wijs. Els kon altijd goed de vinger op de zere plek leggen. Want inderdaad, ik fleurde helemaal op bij het idee alleen al. Ik zou theeschenken, chocoladepinda's serveren, en we zouden groepsgewijs sigaretjes roken in de tuin. Tot ik me besefte dat het niet helemaal realistisch was om te denken dat je ooit echt een geknakte-vinger-lotgenotengroep bij elkaar zou krijgen. Vooral ook omdat ik dus niemand, niemand kende die ook een geknakte vinger had.

4.
Mijn moeder is dus nog niet wakker, dat wilde ik eigenlijk even melden. Ze is wel steeds vaker wakker. Meestal is er maar een kneepje in haar hand voor nodig om haar de ogen te doen opslaan. Ze draait haar hoofd als je zegt: 'Kijk eens naar links, er rijdt een trein langs'. Mijn vader zegt dat ze een paar keer breed heeft geglimlacht. Ze huilde toen ze de baby van mijn nichtje zag. Maar de blik die ze ons geeft, is van dezelfde intensiteit als de blik die de verpleegkundige krijgt. Dat is dus wel unheimisch, om het met een Duits woord te zeggen.