jacq en de axe-man

'Ik ben een man van zeuvenenzeuventig en ik moet iets voor onder de douche', zei de man die ik op een jaar of 77 schatte.

'Oh kee...', zei ik verward.

'Maar welke moet ik nemen', zei de man op een toon van ik ben al zevenenzeventig en in mijn tijd had je maar één soort douche-gel sterker nog in mijn tijd had je niet eens douche-gel en zelfs nog niet eens haargel maar als je geluk had dan had je één stukje zeep en daar waste je je dan wekenlang mee met de hele familie inclusief neven en nichten en daarna schrobde je met het waswater je stoepje en dan ving je het water op en dronk je het op.

Ik keek om me heen.
Ineens was het gangpad uitgestorven.
Er was helemaal niemand aan wie ik de man kon geven.

'Welke heeft u normaal dan', zei ik.
'Ja nee dát weet ik dus niet', zei de man.

Samen keken we een tijdje zwijgend naar de douche-gels.
'Er zijn speciale douche-gels voor mannen', zei ik alsof ik het een doelgroep betrof waar iets mee aan de hand was.
'Oh jaaaa???', zei de man terwijl zijn ogen groot werden.
'Ja hoor', zei ik, blij dat ik ook eens iets wist.
'Welke zijn dat dan', zei de man die volgens mij best dom was.
Ik deed lukraak een greep in het schap.
'Nou... deze hier is van Axe', zei ik.
'Wat zegt u aks', zei de man.
'Nee ik vergis me', zei ik snel, omdat in mijn hoofd allerhande snollige vrouwen die van goedkope stinkgeuren hielden de kleren van de man van 77 begonnen uit te trekken, en dan ook nog op een manier die best een hartaanval (oid) zou kunnen veroorzaken bij iemand die al 77 is. Ja sorry hoor, maar zoiets doe je toch niet!!!

'Wat', zei de man.
'Nee niks', zei ik, terwijl ik de Axe douche-gel snel terug in het schap wierp.
'Kijk, en deze is van Nivea', zei ik.

Nivea is van oudsher. Nivea, daar is nooit veel mis mee. Als je het echt niet meer weet, is er altijd nog Nivea. Nivea is typisch zo een merknaam die of je het nu wilt of niet altijd positieve gedachten oproept. Ik klikte de dop open, hield de flacon onder de neus van de man en kneep er herhaaldelijk in. De man drukte zijn neus tegen de flacon aan.

'Mja', zei de man.
Ik rook zelf ook even, terwijl ik me verplaatste in de wereld van de man.
'Mja', zei ik, omdat ik de man begreep.
'Hoewel', zei de man, toen hij nog een keer had geroken.
'Ja, inderdaad', zei ik, omdat ik de man opnieuw begreep.
Dingen luisteren soms heel nauw.

'Ik denk dat ik deze dan maar neem', zei de man op de plechtige toon van iemand die besloten heeft tot de aanschaf van een duur bankstel.
'Als hij niet bevalt, neemt u de volgende keer een andere', zei ik, terwijl ik al moe werd bij het idee aan een volgende keer.
'Ja', zei de man.
'Veel plezier ermee hoor', zei ik.
'Ja', zei de man, terwijl zijn blik zich aarzelend verplaatste naar de shampoos.
'Ehm...?', zei de man.

Beam me up, Scotty, dacht ik.
En gelukkig, dat deed Scotty.

de lettergrepen van jacq

Van tevoren mochten we komen kijken in het verpleeghuis. 'Revalidatiecentrum!', riep ik er elke keer met schrille stem dwars doorheen, als het woord onverhoopt viel in mijn moeders bijzijn. 'Je moet namelijk nog re-va-li-de-ren.' Waarom ik dat zo met van die lettergrepen uitsprak, snap ik zelf ook niet goed. Soms ervaar ik beschamende overeenkomsten tussen hoe ik tegen Boris V. praat en hoe ik tegen mijn moeder praat. Dat komt omdat ze allebei niks terugzeggen, dan ga je je afvragen of ze je wel begrijpen. Als ik mijn moeder was, zou ik met mijn ogen rollen en zeggen: 'Je mag wel normaal praten, hoor'. Maar goed, ik ben mijn moeder niet. Mijn moeder rolt niet met haar ogen. Mijn moeder kijkt me slechts heel indringend aan. En dan draait ze haar hoofd, en kijkt naar mijn vader. Tegen wie ik soms 'Ah, goedenmiddag dokter V.' zeg als hij komt binnenlopen, in de hoop dat mijn moeder daar zo verward van raakt dat ze om een zuster gaat roepen.
Maar of ze ooit nog weer gaat praten, dat weet dus nog steeds helemaal niemand. Laat staan of er sprake gaat zijn van re-va-li-de-ren. Maar mij lijkt het gewoon een fijn woord om te horen als ik in coma zou liggen. Ha, lekker revalideren straks. Nu nog even slapen zzz.

Enfin, het verpleeghuis. Nou, dat ziet er dus echt wel cool uit. Gloednieuw, haipermodern, loungeplekjes all over de place en dus echt dat je denkt: als al die oudjes in wheel chairs nou even opzouten hier, dan wordt het vast nog ontzettend gezellig! Het deed in niets denken aan verpleeghuizen zoals ik ze ken. Ja hoor, ik ken verpleeghuizen. Ik heb namelijk zelf enigszins een verpleeghuisverleden. Als kind zong ik kerstliedjes voor demente bejaarden die dan in hun gezamenlijke huiskamer bijeengedreven waren. Don't ask.

jacq heeft dus ruggengraat

Het sporten an sich was best okidoki. Eerst klom ik op een fiets, zei hallo tegen de bezwete man links van mij, zei hallo tegen de bezwete man rechts van mij en deed daarna mijn best de indruk te wekken dat ik ook heel hard fietste, hetgeen ufkurs in werkelijkheid niet zo was want ik ben immers malle pietje niet, zeg.

Tijdens het fietsen keek ik op een van de vijf schermen naar een comedyserie en moest steeds hardop lachen, waarvoor ik me dan een beetje schaamde omdat de bezwete man links van mij en de bezwete man rechts van mij helemaal niet moesten lachen. Twee hijgende mannen, en dan het gehinnik van een blonde vrouw ertussendoor, ik kwam mijzelf ineens heel dom voor, hetgeen ik ufkurs in werkelijkheid niet was. Maar, zo bedacht ik me later, het kan natuurlijk zijn dat de zwetende mannen naar een ander scherm keken, bijvoorbeeld naar Animal Planet op scherm 3. Ik had zelf ook voor scherm 3 kunnen kiezen, want ik houd ook wel van Animal Planet, behalve als ze zebra's gaan opjagen. Je zal namelijk zelf die ene zebra maar zijn. Waar ik trouwens ook niet goed tegen kan is als ze van die mishandelde hondjes en pony's met korsten gaan bevrijden. Het is wel weer zo dat als je al de behoefte had om ergens over te huilen maar het lukt niet, dat je dan na een kwartiertje Animal Planet vaak ineens heel goed en lang kan huilen.

Nadat ik genoeg had gefietst naar mijn eigen inzicht, zei ik doei tegen de zwetende man links van mij, zei doei tegen de zwetende man rechts van mij, en werkte ik in een recordtempo vier apparaten af. Allerlei personen in mijn hoofd applaudisseerden enthousiast, ook personen die ik nog niet kende. Op wolkjes liep ik naar de kleedkamer.

Nee, het sporten an sich was dus best okidoki. Maar op de avond na het sporten had ik het gevoel dat mijn rug gebroken was. Of dat een onverwachte beweging een soort mikado-effect zou veroorzaken in mijn ruggengraat en ik als een hoopje losse botten op de grond zou kletteren. Het zou een grappig geluid zijn, maar toch ook met een zweem van akeligheid erin.

En hoe je zoiets dan weer uitlegt aan je fitnessjongetje, oh men, daar kan ik dan zo tegenop zien, he.

hoe de mensen doen tegen jacq

1.
'Weet je wat zo leuk is aan jouw nieuwe kapsel', zei vriendin 1.
'Nee', zei ik blij.
'Dat het over anderhalve maand heel leuk zit', zei vriendin 1.

2.
'Vindt u het goed dat we eerst een stukje gaan roeien', zei het sportjongetje.
'Haha, je mag wel jij zeggen hoor', zei ik.
'Als u hier dan even de voeten neerzet', zei het sportjongetje.

3.
'Oh my god, ineens is mijn oorlel twee keer zo groot!!!', riep ik.
'Och, misschien is het een dodelijke ziekenhuisbacterie', zei mijn vader.