jacq is even weg

Punt 1.
Ik had nog iets gedroomd maar ik weet het niet meer.
Het was iets met een dier, heel raar, haha!
Maar ik kan het dus niet meer terughalen.

Punt 2.
Deze week picknickte ik in een Utrechts park, omdat mijn lieve vriendinneke Els drie jaar dood is. Ik had op geen enkele manier het gevoel dat Els erbij was. Op de een of andere wazige, dode manier dan, bijvoorbeeld in de vorm van een briesje. Of een stem uit de hemel. Ik was niet verdrietig. Ik was niet buitensporig vrolijk. Ik zat gewoon te picknicken. Volgens mij hebben anderen altijd veel diepere gevoelens dan ik op de juiste momenten.

Punt 3.
Ik ga zo dalijk even met vriendin een de hort op. Ik rijd, vriendin een navigeert. In mijn gedachten hebben we nu al ruzie, in de vorm van gillen (ik) en arrogant zwijgen (vriendin een). Maar ik neem een cd met onze lievelingsliedjes mee, omdat tweestemmig zingen ons altijd weer nader tot elkaar brengt.

jacq paait een paard

En vannacht had ik een paard. Waarschijnlijk gewonnen via de staatsloterij of zo. Het was een groot, zwart paard, met kriebelende snorharen, maar daar kwam ik pas later achter.

Ik ging logischerwijs te paard naar Kantoor, want als je toch een paard hebt dan moet je er natuurlijk ook van profiteren. Ik besloot het paard niet al te zeer in het zicht parkeren omdat je daar snel praatjes van krijgt. Daarom ging ik ermee naar een veldje achteraf, en zette het paard op een picknickkleed.

Toen nam ik afscheid.
'Nou doeg', zei ik.
'Waar ga je naartoe dan', zei het paard.
'Ik moet naar Kantoohoor!', zei ik gejaagd.

En ondertussen dacht ik: sinds wanneer kunnen paarden eigenlijk praten. Of: sinds wanneer kan ik de paardentaal verstaan, want het is maar net van welke kant je het issue benadert, natuurlijk.

'Dus dan sta ik hier de hele tijd te staan of zo', zei het paard.
'Ehm ja', zei ik, want dat leek me dus wel het handigst omdat ik straks ook nog weer terug naar huis moest he.

Het paard keek chagrijnig, dus ik kietelde hem een beetje onder zijn oksel.
Van het lachen zakte het paard door zijn benen, en toen lagen we ineens samen op het picknickkleed.
Het paard legde zijn hoofd in mijn hals. Zijn snorharen kriebelden, en ik moest giechelen. Zo hard dat het paardenhoofd in mijn hals lag te schudden. Daarna keken we nog even samen omhoog naar de wolken die traag voorbij dreven. Ik zuchtte, en het paard zuchtte ook. Ik dacht: laat ik maar opstaan, voordat het paard dingen gaat zeggen als konden we hier maar voor eeuwig samen etc. etc.

'Shit ik moet rennen!', zei ik.
'Blijf nou bij mij!', zei het paard.
'Het is maar eventjes', loog ik.
Dieren hebben niet zoveel besef van tijd.
'Ok, dan zie ik je zo weer', zei het paard.
'Ja, tot zo dan', zei ik.
En ik liep richting de gebouwen van Kantoor.
'Wel hier blijven he', riep ik over mijn schouder.

Maar het paard lag op zijn zij te chillen, en niets in zijn houding wees erop dat hij op het idee zou kunnen komen om bij wijze van verrassing naar Kantoor te komen. En trouwens, mocht hij dat toch doen, dan kon ik altijd nog verbaasd reageren, zeggen dat dit dus zeker weten mijn paard niet was en roepen dat ik het te druk had voor deze onzin.

Toen werd ik wakker, in mijn eigen bed, en mijn eerste gedachte was: kut, paard vergeten! Nu moet ik dat hele freakin' eind naar Kantoor lopen om hem op te halen!!! Maar dat viel dus mee.

jacq aait een schaap

In de nacht van zaterdag op zondag raakte ik bevriend met een zwart schaap. Het schaap lag op een smal voetenbankje en ik mocht hem aaien, maar wel voorzichtig want anders kon hij eraf vallen. Schapen zijn best dik he, en dan vooral bij hun buik. Hun poten zijn juist weer dun, tenminste als je ze vergelijkt met de buik. Als je de poten zou vergelijken met kippenpoten zijn ze juist weer dik. Maar ja, wie vergelijkt een schapenpoot met een kippenpoot, want dan ben je echt wel triest bezig!

Elke keer als het schaap zich onwillekeurig wat uitrekte (omdat ik waarschijnlijk gewoon een lekkere aai over me heb) begon hij een beetje te wiebelen en viel bijna van het bankje. Dan hield ik mijn adem in en maar even op met aaien. Dan herstelde het schaap zijn evenwicht, keek smekend om en dan begon ik maar weer met aaien.

Trouwens sorry dat ik dit stukje onderbreek maar ik vraag me nu even af of een schaap eigenlijk vrouwelijk is of dat er ook mannenschapen zijn OF dat een mannenschaap altijd direct een bok is?!?!

Verder herinner ik me niet veel, maar ik weet nog dat het een hechte vriendschap was. Soms hoef je die dingen niet eens naar elkaar uit te spreken, omdat je gewoon weet dat het goed zit.

positief denken in 4 bedrijven

1

'Hois met mij', zei ik.
'Hee hois', zei vriendin een.
'Hoe issie', zei ik.
'Kut', zei vriendin een.
'Oke', zei ik.
'Met jou dan', zei vriendin een.
'Ook kut', zei ik.
'Oke', zei vriendin een.
'Nou', zei ik.
'We zijn weer bijgepraat', zei vriendin een.
'Zullen we gaan slapen', zei ik.
'Is goei', zei vriendin een.
'Tustie snoetie', zei vriendin een.
'Doeis moppie', zei ik.


2

'Hois met mij', zei ik.
'Hee hois', zei vriendin een.
'Hoe issie' zei ik.
'Ja, kut', zei vriendin een.
'Oke', zei ik.
'En met jou dan', zei vriendin een.
'Nou, ik heb nu iets nieuws', zei ik.
'Van de Mango?', zei vriendin een.
'Nee, het heet positief denken', zei ik.
'Ach, dat werkt toch niet', zei vriendin een.


3

'Enfin, dat positief denken', zei ik.
'Ja, hoe doe je dat', zei vriendin een.
'Je gaat voor de spiegel staan en je zegt tegen jezelf', zei ik.
'Shit alweer een rimpel', zei vriendin een.
'Nee, iets met jacq je doet het allemaal geweldig', zei ik.
'Wat allemaal dan', zei vriendin een.
'Ik heb geen voorbeelden, het is theoretisch jah', zei ik.


4

'Vind je het wat', zei ik.
'Sja, ik kijk op zich al best vaak in de spiegel', zei vriendin een.
'Ja, maar dat is vnl om te zien of je wel mooi genoeg huilt', zei ik.
'Oke touche', zei vriendin een.
'Nou', zei ik.
'We zijn weer bijgepraat', zei vriendin een.
'Zullen we gaan slapen', zei ik.
'Is goei', zei vriendin een.
'Tustie snoetie', zei vriendin een.
'Doeis moppie', zei ik.

jacq houdt dus ook van jou

Enfin, waar was ik. Oh ja, ik moest nog even inparkeren. Was een eitje, ging alsof het mijn eerste keer was. Ik was verbijsterd, zette mijn motor uit en een vinkje bij 'jacq is geweldig', gaf vriendin een een hautain knikje, en schudde hartelijk de hand van de makelaar. En dat allemaal in luttele seconden! Want het leven gaat ontzettend snel, zelfs als je er langer bij stilstaat.

Ik zou jullie nu graag vertellen wat er verder allemaal gebeurde, toen de makelaar de sleutel van de deur van het huis had omgedraaid.

Bijvoorbeeld over de good cop, bad cop-rolverdeling die vriendin een ('Heej! Leuk!') en ik ('Mwoah') als vanzelf op ons namen.

Over de harde por die ik vriendin een gaf omdat ik ineens besefte dat het helemaal niet de bedoeling is dat er ook een good cop is als je huizen gaat bezichtigen (de bedoeling is namelijk: twee bad cops die alleen maar kijken alsof ze er nog niet dood gevonden zouden willen worden).

Over het te hard gefluisterde 'Wat is er, wat bedoel je, wat is er, wat bedoel je' van vriendin een, waar ik alleen maar heel hard overheen kon proberen te hoesten.

Ik zou jullie ook nog kunnen schrijven over de verbluffende ongeinteresseerdheid van de makelaar, die al zijn beroepsmatige geanimeerdheid voor die dag blijkbaar al had opgebruikt, en nu slechts droevig door een zijraam staarde. Het kan zijn dat hij reflecteerde op zijn makelaarsleven, het kan ook zijn dat hij niet reflecteerde op zijn makelaarsleven. Als je dat soort dingen wilt weten, dan zul je het zo iemand gewoon zelf moeten vragen, want anders kom je er niet achter. Heeft ook niet veel zin om er dan wel van alles over op te gaan schrijven, want dat slaat dan waarschijnlijk gewoon nergens op.

En over het huis, dat op een onbewaakt moment tegen mij zei: 'Koop mij, ik ben zo lief, hoewel totaal verrot, maar toch zo lief.' Waarop ik zei: 'Ja jeetje zeg, ik hou dus ook van jou, maar houden van is soms niet genoeg'. Het huis was direct stil. Ergens boven viel een raam dicht. Het was dan ook een diepe opmerking, waarachter veel waarheid schuil gaat. Kijk maar eens rond in je eigen leven, misschien vind je er nog voorbeelden van.

Enfiiin, like i said, ik zou jullie er heel graag nog een heleboel over vertellen. Maar ik moet werken, daarom!

de eerste keer van jacq

Ik was totally op tijd vertrokken en ik kwam dus te laat. De makelaar stond er al, evenals vriendin een. Ik zag de makelaar zijn makelaarshoofd in zijn makelaarsnek gooien. Daarna gooide vriendin een op haar beurt haar hoofd in haar nek, en streek haar haren achter haar linkeroor. De bitch, dacht ik. Nu hadden die twee dus al een liefdesband opgebouwd met hun tweeen en ik viel er mooi buiten. Terwijl hallo, het centrale thema van deze hele bijeenkomst was dus: ik. Maar die vlieger zou nu wel niet meer opgaan.

Bovendien moest ik eerst nog, onder het toeziend oog van zowel de makelaar als vriendin een, mijn auto zien in te parkeren, en ik had direct al opgemerkt dat er slechts een friggin' miniem parkeerplekje was.

Onder friggin' minieme parkeerplekjes versta ik dat er maar een parkeervak vrij is, waardoor je hem op de oorspronkelijk tijdens de rijlessen geleerde manier moet inparkeren. Nu wil de tragiek dat fileparkeren mij tijdens mijn rijlessen in een (1) keer lukte (evenals overigens bochtje achteruit). Dat heeft niks met vaardigheden te maken; dat was gewoon toeval. Ik doe vrijwel alles altijd helemaal goed. De eerste keer dan. Daarna lopen zaken uit de hand. Enfin, tijdens mijn rijlessen gleed de lesauto zo het vak in. Mijn rij-instructrice Corry reageerde verbaasd, maar zette direct in haar hoofd een vinkje bij 'fileparkeren' en kwam er dus daarna nooit meer op terug. Ik riep nog wel eens iets in de zin van: 'Corry, zullen we anders nog een keertje gaan fileparkeren of zo weet ik veel.' Maar dan riep Corry meestal zoiets als: 'Nee meis, dat fileparkeren zit er prima in, ik ga liever de reuzenrotonde nog eens met jou oefenen want nou ja dat weet je zelf ook wel waarom.' Dan dacht ik aan de reuzenrotonde, en dan kreeg ik al natte handen en vicieuze cirkelredeneringen. Dus dan zei ik: 'Oke Corry, dat is misschien wel een goed idee of zo.' Dus nu zit ik een beetje met het parkeren. Een parkeerplek naar mijn hart, dat is twee parkeerplekken. Of, als we dan toch bezig zijn, maak er maar drie van. Dat je er zo in kan rijden. In een (1) keer. Niet in twee keren. En zeker niet in drie of zesendertig keren.

Enfin, waar was ik.

jacq kan zgn niet high-fiven

'Hee leuk topje', zei ik.
'Had je toch al gezien', zei vriendin een.
'Nee had ik nog niet gezien', zei ik.
'Heb ik al best vaak aan gehad', zei vriendin een.
'Kennum niet waar gekocht dan', zei ik.
'Bij de Mango', zei vriendin een.
'Was die blonde magere er ook weer', zei ik.
'Ja die liep weer met dat oortje te bitchen', zei vriendin een.
'Oh, don't get me started on die bitches van de Mango', zei ik.
'Kutwijven zijn het', zei vriendin.
'You can say that again', zei ik.
'Kutwijven zijn het', zei vriendin een.
'Zeg dat wel', zei ik.
'Gimme the high-five', zei vriendin een.

Dus wij zo van:
*PETS*

'GodverdeKUTJES au au au!!!, huilde ik.
'Oh jezus, me HAND!!!!!!!!!', huilde vriendin een.
'Sla dan eens normAAL!!!', riep ik.
'Ik SLA normaal, jij kan niet high-fiven!', riep vriendin een.
'Ik sla goed, JIJ slaat te ver naar links!!', riep ik.
'Met de andere mensen met wie ik high-five lukt het anders PRIMA!!!', riep vriendin een.

Ja, dan ben je dus uitgeluld.