de lettergrepen van jacq

Van tevoren mochten we komen kijken in het verpleeghuis. 'Revalidatiecentrum!', riep ik er elke keer met schrille stem dwars doorheen, als het woord onverhoopt viel in mijn moeders bijzijn. 'Je moet namelijk nog re-va-li-de-ren.' Waarom ik dat zo met van die lettergrepen uitsprak, snap ik zelf ook niet goed. Soms ervaar ik beschamende overeenkomsten tussen hoe ik tegen Boris V. praat en hoe ik tegen mijn moeder praat. Dat komt omdat ze allebei niks terugzeggen, dan ga je je afvragen of ze je wel begrijpen. Als ik mijn moeder was, zou ik met mijn ogen rollen en zeggen: 'Je mag wel normaal praten, hoor'. Maar goed, ik ben mijn moeder niet. Mijn moeder rolt niet met haar ogen. Mijn moeder kijkt me slechts heel indringend aan. En dan draait ze haar hoofd, en kijkt naar mijn vader. Tegen wie ik soms 'Ah, goedenmiddag dokter V.' zeg als hij komt binnenlopen, in de hoop dat mijn moeder daar zo verward van raakt dat ze om een zuster gaat roepen.
Maar of ze ooit nog weer gaat praten, dat weet dus nog steeds helemaal niemand. Laat staan of er sprake gaat zijn van re-va-li-de-ren. Maar mij lijkt het gewoon een fijn woord om te horen als ik in coma zou liggen. Ha, lekker revalideren straks. Nu nog even slapen zzz.

Enfin, het verpleeghuis. Nou, dat ziet er dus echt wel cool uit. Gloednieuw, haipermodern, loungeplekjes all over de place en dus echt dat je denkt: als al die oudjes in wheel chairs nou even opzouten hier, dan wordt het vast nog ontzettend gezellig! Het deed in niets denken aan verpleeghuizen zoals ik ze ken. Ja hoor, ik ken verpleeghuizen. Ik heb namelijk zelf enigszins een verpleeghuisverleden. Als kind zong ik kerstliedjes voor demente bejaarden die dan in hun gezamenlijke huiskamer bijeengedreven waren. Don't ask.