het schudden van jacq

Enfin.

Met angst en beven reed ik mijn auto naar de garage, nadat ik hem nog even gestofzuigd had (van binnen). Want een auto die er van binnen netjes uitzag - nou, daar zou ik zelf best wel gevoelig voor zijn als apk-keurder.

De apk-keurder bleek evenwel best wel niet zo gevoelig voor een auto die er van binnen netjes uitzag.

'Er moet nogal een en ander aan gebeuren', zei de man van de garage in het slechtnieuwsgesprek.
'Dat dacht ik wel', zei ik verslagen.
'En het kan ook best een tijdje duren', zei de man van de garage.
'Hoe lang dan', zei ik verslagen.
'Ik geef je een leenauto mee', zei de man van de garage.
'Dat moet dan maar', zei ik vrolijk.

Want om nou de hele tijd verslagen te blijven doen, ik hou dat dan niet vol he. Bovendien leek het me dood- en doodeng om eens in een andere auto rond te rijden en ik had best behoefte aan het doen van doodenge dingen.

'Het punt is alleen', zei de man van de garage.
'Ja', zei ik.
'Ik heb geen leenauto over', zei de man van de garage.
'Dus', zei ik, terwijl ik mijn handen in mijn zij zette.
'Ik geef je de bedrijfsauto mee', zei de man van de garage verslagen.

Hij wees naar links, maar daar zag ik alleen een wit busje staan, met geblindeerde ramen. Oh men, ik moest in een busje! Bij het idee alleen al dacht ik: dit vind ik dus duidelijk Te Eng. Dus dat was goed. Ik wenste de man van de garage succes met mijn eigen auto, dat ik hoopte dat het allemaal zou lukken, dat we nog wel van elkaar zouden horen, dat hij mij op mijn mobiel kon bellen en zo, de man van de garage zei daarop 'Nou doeg', ik dacht: mannen van garages zijn toch eigenlijk ook gewoon boeren, en ik startte het busje dat direct daarop een geluid maakte alsof het een streekbus was, hetgeen mij op een zekere manier opwond. Niet zozeer strippenkaartsgewijs of zo, meer als in: jacq bestuurt groot gevaarte. Alles aan mij schudde. 'Born to be wiiiild!!!', zong ik met mijn onzekere sopraanstem.

[wordt vervolgd, sort of]