jacq zegt: nou doei

Ja, natuurlijk, eerst waren er nog dingen met kangoeroes, aboriginals en blauwe zeeen. En een keer greep ik in mijn boezem en vond ik twee spinnen die later teken bleken, maar ik maakte er geen hysterische toestand van, want er was verder niemand in de buurt. En daarna waren er nog meer blauwe zeeen. En er was dus de hond die een loopje met mij nam, zoals zijn bazen zeiden met de vertedering in hun stem die ik zelf ook altijd heb als ik het over Boris V. heb

Maar Boris V. was er niet. Die lag op het bed van de man met de zware stem. En volgens de filmpjes die ik opgestuurd kreeg, liet hij zich op zijn buik aaien en gooide 's nachts dingen van het aanrecht. 'Och, dat is per ongeluk', zei ik vertederd door de telefoon, omdat ik weet dat Boris V. van nature niet omgooierig is. Ik dacht aan zijn oren en hoe je ze kunt omvouwen. Ik snoof. 'Wat is er', zei de man met de zware stem. 'Pfff, niks', zei ik.

En toen was het tijd voor de terugreis. 'Nou, doei', zei ik tegen de hond. De hond tilde zijn hoofd op van zijn voorpoten. 'Nou doei', zei de hond met zijn ogen. Daarna zuchtte hij, maar ik weet niet zeker of dat om mij was.

'Wat is nou het ergste dat me kan overkomen', vroeg ik op weg naar het vliegveld. Ik vind het fijn om doemscenario's te bedenken, omdat je daarmee voorbereid bent op erge dingen en ze direct een klein beetje afkoopt. 'Dat je in Kuala Lumpur je aansluiting mist en daar moet blijven', zei mijn broertje. 'Maar dat is tot nu toe nog met niemand gebeurd, hoor', zei mijn broertje. 'Oh men, dat zou echt kut zijn', zei ik, en ik bereidde me voor. Ik wist al precies hoe dat zou gaan. Eerst zou ik nog voelen: oh, nu raak ik in paniek. En daarna zou ik langzaam uit elkaar vallen, in stukjes waar niemand wat mee kon. 'Maar dat is tot nu toe dus nog nooit gebeurd he', zei mijn broertje.

Nee, dat was tot dan toe inderdaad nog nooit gebeurd.