jacq is even niet verlicht
Nu fiets ik al een tijdje zonder licht rond en dat bevalt mij niet. Het doet me denken aan mijn studententijd waarin ik nog jong, snel en wild was en het leven mij voorkwam als een grote belof onverlicht de straten van de stad onveilig maakte en de polities fuiken opzetten om onverlichte studentenfietsers op de bon te slingeren.
[Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik altijd aan de bon ontsnapte. Niet door heel snel van mijn fiets te springen, want dat vind ik laf. Echt ontzettend laf. Dat doe je gewoon niet. Wees dan gewoon sportief en zeg: agent, goeienavond, ik ben er gloeiend bij. Daar zijn agenten gevoelig voor, voor een stukje oprechtheid vanuit de studentenfietser. Komt bij: ik had gewoon een heel goeie meisje met de zwavelstokjes-imitatie, en daar zijn agenten zo mogelijk nog gevoeliger voor. Zeker als je op hologige wijze een paar zwavelstokjes uit de fietstassen tevoorschijn tovert. Want het zit hem soms in de details he. Nou, dan gaan die bonnenboekjes snel weer de borstzak in hoor, dat kan ik je wel vertellen!]
Enfin, het is nu jaren later. Nooit fiets ik meer onverlicht, behalve dan nu al een tijdje want dat zei ik net dus al. Soms stap ik af en dan kijk ik naar de draadjes van het fietslicht. Ik kan er niets aan ontdekken. Het licht zou het gewoon moeten doen. Dan geef ik een klap op het achterlicht. En dan stap ik maar weer op. En dan doet het licht het toch nog niet. Dus dan fiets ik onverlicht, maar dat zei ik al.
Dat voelt niet goed. Ik ben het niet meer gewend om een onverlichte fietser te zijn. Ik vrees de fuik en hoe ik dan moet handelen als ik eenmaal in de fuik zit. Ik weet niet of ik het zwavelstokjesgebeuren nog in me heb. Of misschien erger nog: ik weet niet of ik me er nog toe kan zetten. Of misschien veel erger nog: of de agenten er gevoelig voor zullen zijn. Stel dat er eentje zegt: 'Euhm ja. Dokken, oude vrouw'. Kom ik daar dan overheen? Of ben ik daar dan gevoelig voor? En fiets ik mij onverlicht de gracht in, om nooit weer boven te komen drijven? Het lijkt me zo een triest einde, ook voor mijn fiets.
[Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik altijd aan de bon ontsnapte. Niet door heel snel van mijn fiets te springen, want dat vind ik laf. Echt ontzettend laf. Dat doe je gewoon niet. Wees dan gewoon sportief en zeg: agent, goeienavond, ik ben er gloeiend bij. Daar zijn agenten gevoelig voor, voor een stukje oprechtheid vanuit de studentenfietser. Komt bij: ik had gewoon een heel goeie meisje met de zwavelstokjes-imitatie, en daar zijn agenten zo mogelijk nog gevoeliger voor. Zeker als je op hologige wijze een paar zwavelstokjes uit de fietstassen tevoorschijn tovert. Want het zit hem soms in de details he. Nou, dan gaan die bonnenboekjes snel weer de borstzak in hoor, dat kan ik je wel vertellen!]
Enfin, het is nu jaren later. Nooit fiets ik meer onverlicht, behalve dan nu al een tijdje want dat zei ik net dus al. Soms stap ik af en dan kijk ik naar de draadjes van het fietslicht. Ik kan er niets aan ontdekken. Het licht zou het gewoon moeten doen. Dan geef ik een klap op het achterlicht. En dan stap ik maar weer op. En dan doet het licht het toch nog niet. Dus dan fiets ik onverlicht, maar dat zei ik al.
Dat voelt niet goed. Ik ben het niet meer gewend om een onverlichte fietser te zijn. Ik vrees de fuik en hoe ik dan moet handelen als ik eenmaal in de fuik zit. Ik weet niet of ik het zwavelstokjesgebeuren nog in me heb. Of misschien erger nog: ik weet niet of ik me er nog toe kan zetten. Of misschien veel erger nog: of de agenten er gevoelig voor zullen zijn. Stel dat er eentje zegt: 'Euhm ja. Dokken, oude vrouw'. Kom ik daar dan overheen? Of ben ik daar dan gevoelig voor? En fiets ik mij onverlicht de gracht in, om nooit weer boven te komen drijven? Het lijkt me zo een triest einde, ook voor mijn fiets.
jacq | 11:18
|
