jacq en het rennende paard
Er ging een klein schokje door de trein. We reden weer. 'Jeuj!', riep een kind. Maar na vijf weilanden stonden we weer stil. En na vijf minuten nog steeds.
De conducteur was plotseling opgehouden ons op de hoogte te houden. Misschien was hij uiteindelijk door een woedende reiziger gekneveld, en daar was ik het van harte mee eens. Natuurlijk, ik snap de intentie van de NS om ons van elke wind die de machinist laat, op de hoogte te houden. Dat werkt namelijk agressieverlagend. Zolang door vertragingen en omleidingen getergde reizigers weten dat het NS-personeel zich om hen bekommert en het ook allemaal reuze kut vindt, houden zij zich kalm - dat is het idee erachter.
Maar je hebt er altijd wel eentje tussen zitten die het overdrijft. Geen maat kan houden. En die conducteur zat vandaag op onze trein. In het begin waren zijn berichten nog best functioneel. 'Dames en heren, wij staan nu stil en zodra we weer verder kunnen, rijden we verder.' Kijk, dat is info waar je dan als treincoupe gerustgesteld achteroverleunt. Aha! Dus dat was er aan de hand! 'Dames en heren, we hebben geen idee hoe lang dit gaat duren', meldde de conducteur drie minuten later. 'Dames en heren, wij weten zelf dus ook niet wat er aan de hand is', zei hij een minuut later. Nog enige tijd hoorden we zijn ademhaling door de intercom, alsof hij overwoog nog enige tekst toe te voegen. Bijvoorbeeld een opsommingsrijtje waarin hij alle mogelijke oorzaken van de vertraging de revue zou laten passeren, zowel de simpele als de gruwelijke. Hij bedacht zich. Klik, zei de intercom. Even waren wij van de haak. Buiten rende een paard. Of reden wij en stond het paard stil? 'Dames en heren, jongens en meisjes, we staan nog steeds stil', zei de conducteur toen. Ik keek naar buiten. Hij had gelijk. We stonden nog steeds stil. Het paard remde af. 'Maarrrrr ... we houden de moed erin!', voegde de conducteur eraan toe. Stilte was er, voor twee volle minuten. 'Dames en heren ...', begon de conducteur.
Daarna had de intercom hard gekraakt. Een gorgelend geluid kwam door de gaatjes in de muur.
En daarna was het dus ineens heel erg rustig geworden aan het intercomfront. Onheilspellend rustig, zou je bijna kunnen zeggen.
Ik leunde achterover en viel in een weldadige nederlandse spoorwegen-slaap.
De conducteur was plotseling opgehouden ons op de hoogte te houden. Misschien was hij uiteindelijk door een woedende reiziger gekneveld, en daar was ik het van harte mee eens. Natuurlijk, ik snap de intentie van de NS om ons van elke wind die de machinist laat, op de hoogte te houden. Dat werkt namelijk agressieverlagend. Zolang door vertragingen en omleidingen getergde reizigers weten dat het NS-personeel zich om hen bekommert en het ook allemaal reuze kut vindt, houden zij zich kalm - dat is het idee erachter.
Maar je hebt er altijd wel eentje tussen zitten die het overdrijft. Geen maat kan houden. En die conducteur zat vandaag op onze trein. In het begin waren zijn berichten nog best functioneel. 'Dames en heren, wij staan nu stil en zodra we weer verder kunnen, rijden we verder.' Kijk, dat is info waar je dan als treincoupe gerustgesteld achteroverleunt. Aha! Dus dat was er aan de hand! 'Dames en heren, we hebben geen idee hoe lang dit gaat duren', meldde de conducteur drie minuten later. 'Dames en heren, wij weten zelf dus ook niet wat er aan de hand is', zei hij een minuut later. Nog enige tijd hoorden we zijn ademhaling door de intercom, alsof hij overwoog nog enige tekst toe te voegen. Bijvoorbeeld een opsommingsrijtje waarin hij alle mogelijke oorzaken van de vertraging de revue zou laten passeren, zowel de simpele als de gruwelijke. Hij bedacht zich. Klik, zei de intercom. Even waren wij van de haak. Buiten rende een paard. Of reden wij en stond het paard stil? 'Dames en heren, jongens en meisjes, we staan nog steeds stil', zei de conducteur toen. Ik keek naar buiten. Hij had gelijk. We stonden nog steeds stil. Het paard remde af. 'Maarrrrr ... we houden de moed erin!', voegde de conducteur eraan toe. Stilte was er, voor twee volle minuten. 'Dames en heren ...', begon de conducteur.
Daarna had de intercom hard gekraakt. Een gorgelend geluid kwam door de gaatjes in de muur.
En daarna was het dus ineens heel erg rustig geworden aan het intercomfront. Onheilspellend rustig, zou je bijna kunnen zeggen.
Ik leunde achterover en viel in een weldadige nederlandse spoorwegen-slaap.
jacq | 09:58
|
