jacq en de man op het balkon

De trein was vol. Had ik nu maar wel een eersteklaskaartje gekocht. Ik had zo staan twijfelen bij de kaartjesautomaat. 'Koop maar een eersteklaskaartje jacq', zei mijn innerlijke jacq. 'Luister niet naar haar jacq', zei een van mijn andere twintig innerlijke jacqs. 'Jij kunt best bij de proletarische mensen in de tweede klas jacq, daar ben je heus niet te goed voor of zo. Er gebeuren altijd betere dingen in de tweede klas en misschien houd je er wel een weblogstukje aan over.' Nou, voor dat argument ben ik altijd gevoelig, haha! Dus ik kocht mijzelf een tweedeklaskaartje. Maar de trein was vol. Had ik nu maar wel een eersteklaskaartje gekocht. Die kutstemmen ook altijd.

Ik tuurde vanaf het balkon door de deur van de tweedeklascoupe. Eigenlijk wilde ik erheen. Maar het zweet van de anderen! Nee, ik kon het niet. Alleen het balkon bleef nu nog over. Ik trok mijn neus op. Treinbalkons zijn het laagste van het laagste. Bovendien zat er al iemand op het balkon. Samen met een ander op een treinbalkon, dat is net zo erg als in je eentje aan een tafeltje op een terras zitten. Maar dan anders.

Ik keek naar de ander op het balkon. Het was een man en hij had wild wit haar. En een bril. En grote schoenen om smalle enkels. Ik was direct vertederd en toen boos. Mannen met smalle enkels zouden dat niet moeten doen, grote schoenen aantrekken! Achter mijn oren hoorde ik een typemachine ratelen. Iemand was in mijn hoofd begonnen met tijpen. Ik deed mijn ogen dicht om te kunnen lezen wat er stond. Jacq en de man op het treinbalkon, las ik. Ik zuchtte. Gelaten klapte ik een stoeltje naar beneden.

[later meer]