het kantoorverhaal van jacq

Terwijl vriendin een en ik op mijn terras buitensporig genoten van een streng veganistiese kaasfondue (nee hoor, ik weet niet eens wat veganisties betekent, mag je dan bijv. ook geen laarzen kopen?), werden we ondertussen herhaaldelijk doodgestoken door diverse wepsen. Zoals de trouwe lezer weet, heeft vriendin een het niet zo op wepsen.

[29-07-04: 'Ik sla de hele dag wepsen dood jacq', zei vriendin een via de telefoon tegen mij. 'Doe niet zo dom, vriendin één', zei ik. Want wij kunnen echt alles tegen elkaar zeggen, hoor. 'Doe niet zo dom', zei ik. 'Je moet wepsen met rust laten, en niet dood gaan slaan. Dan worden ze boos en dan ...'. Ik stokte. Ik had eigenlijk dat überflauwe belegen grapje willen maken over dat als je een weps doodslaat dat dan de hele wepsenfamilie op de begrafenis komt hihaho! 'En dan wat, jacq?', hijgde vriendin één, die naar mijn idee verward over haar balkonade aan het rennen was. 'Nee laat maar', zei ik. 'Nee zeg nou', zei vriendin één. 'Nee laat maar', zei ik. 'Nee zeg nou', zei vriendin één. 'Nee laat maar', zei ik. En dat ging zo nog uren door.]

Dus mijn bloedstollende kantoorverhaal lineair van a tot z vertellen, dat kon ik wel vergeten.

'Waaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!', schreeuwde vriendin een.
'Nou en toen zei R. dus van ja eh hallo doe het ff zelf', stierf ik weg.
'Doe! Iets!', riep vriendin een tegen mij.
'Hou nou es op', zei ik tegen een weps.
Boris V. keek beledigd.
Die denkt altijd dat je het tegen hem hebt.
'Ik had het niet tegen jou Boris V.', zei ik.
Maar Boris V. draaide zich om en beklom uit pure beledigdheid de schutting, en dat is iets wat hij sinds 1973 niet meer gedaan heeft.

'Oh my gooood', zei ik vertederd.
'Zeg dat wel!!!', schreeuwde vriendin een.

Dus we praatten weer eens volledig langs elkaar heen.