boris v. is een egel

'Zullen we er anders nog een poesje bij nemen', zei ik gistermiddag.
Boris V. verslikte zich in zijn cola.
Daarna deed hij alsof hij stikte.
En toen deed hij iemand met een epileptische aanval na.
'Oke, dan niet', zuchte ik.

Dat was gistermiddag. Vannacht zat er een egel in mijn huis. Vannacht zat er een egel in mijn huis en ik wist eerst niet dat het een egel was. Eerst dacht ik dat het Boris V. was. Hij schudde wild aan zijn etensbakje in de cuisine. Nou ja, typisch Boris V., dacht ik. Boris V. heeft van die episodes dat hij schudt en sleept met dingen. Drinkbakje mee naar buiten. Kattenbak op zijn kant in de woonkamer. Of dan kom je 's ochtends beneden, staat je hele hoekbank in een andere opstelling! Soms trouwens nog best wel dat je denkt: shit zeg, stukken beter zo, waarom ben ik daar zelf niet op gekomen.

'Voris B, hou eens op', riep ik vanaf de bank. Maar hij hield niet op. Ik begon een gevoeletje te voelen. Boris V. houdt altijd direct met de dingen op als je er iets van zegt. Oh shit, dacht ik, terwijl mijn hart begon te bonzen. Zou het soms het dunne zwarte poesje zijn, waar Boris V. en ik allebei een klein beetje bang voor zijn? Oke, oke, terrified. Het geschud met het etensbakje ging maar door. Traag stond ik op. Ik stak een hoofd om het hoekje.

En daar zag ik hem. De egel. Hij zat half in Boris V. zijn etensbakje. En hij at een brokje dat eigenlijk van Boris V. was. Toen de egel mij zag, nam hij nog snel een extra brokje en pas daarna dook hij van schrik heel zielig in elkaar. Ik vind, de dierenwereld is echt een stuk geraffineerder geworden dan vroeger, en of we er blij mee moeten zijn is nog maar de vraag.

'Oh shit', zei ik. 'Ooooh shit', zei ik. 'Oooooooh shit', zei ik. Net toen ik me afvroeg hoe lang ik daar precies mee door zou gaan, verdween mijn behoefte eraan. Ik nam een momentje en besefte dat ik hier van doen had met een egel. De grootste hint waren de stekels op zijn rug, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik heel even dacht: misschien zijn er wel ratten met stekels op de rug. Of dieren met stekels die nog uitgevonden moeten worden.

De egel keek mij begripvol aan. Doe ik zelf ook in situaties waarin ik bang ben dat ik het onderspit delf. Gewoon begripvol kijken, dan vergeten mensen soms ineens wat ze met je van plan waren. Ik deed een stap dichterbij. De egel deed een stap achteruit. 'Okidoki', zei ik. 'Okidoki', zei de egel, sort of. 'Egel', zei ik. 'Egel, jij kunt hier niet blijven', zei ik. De egel zuchtte en liet zijn spitse neus naar de vloer zakken. Zijn kraaloogjes keken smekend naar mij op. 'Sorry egel', zei ik. 'Maar zoals Andre H6 zou zeggen: 't is tijd, de hoogste tijd.' U wordt bedankt voor weer een avond gezelligheid, zong ik er in mijn hoofd achteraan. De egel snoof.

Daarna volgden de gebeurtenissen elkaar in rap tempo op. De egel verslikte zich in het tweede brokje. Daarna deed hij alsof hij stikte. En toen deed hij iemand met een epileptische aanval na. 'Oke, dan niet', zuchte ik.

Dus nu slapen we met ons drieen in het grote bed.