jacq zegt okidoki

'Haar naam is Laura, een hele lieve meid', zong Jan Smit vanuit het kantoortje.

Ontroering beving mij. Jan Smit is echt volwassen aan het worden. Of dat echt een goed idee is, weet ik trouwens niet. Maar toch was ik ontroerd. En direct daarna geirriteerd, namens Laura dan. Je zult maar een hele lieve meid worden genoemd. Klinkt toch een beetje alsof je verder niet goed wijs bent. Maar wel een hele lieve meid, hoor. Maar in wezen dus gestoord.

Ik was zo'n beetje in de deuropening blijven staan. Het kantoortje was dermate met rook gevuld dat ik pas na enige tijd zag dat er nog meer mensen waren. Om een eettafel zat een man met een leren jasje, met bruin en blond haar. En er hing een magere puber, ook met een leren jas. De gelige man was de opa besloot ik. En de rest zijn offspring.

'Goeienmiddag', zei ik.
'Goeienmiddag', zei de zoon.
De zoon van de zoon keek naar mij en keek toen weg.

Ik zweeg. Ik had eigenlijk willen praten maar ik zweeg. Dat kwam door de zoon van de zoon. Die zat bewegingloos te zitten. Ik word nerveus van puberjongens en zeker als ze niet bewegen. De gelige man zette zich aan een klein bureautje en rommelde in een la. Op de deur waren tientallen foto's geplakt. Familiekiekjes. In een ervan meende ik de gelige man te herkennen, van toen hij nog een stuk jonger was. Fier en met slechts een paar groeven in het gezicht stond hij naast een grote auto. Een jongen van een jaar of vijftien stond naast hem. Net zo trots. In die tijd had je nog geen pubers.

'Zoek je', zei de zoon die het niet van een vreemde had.
'Renault', zei de gelige man.
'Linker', zei de zoon.
'O Laura, een leven vol verdriet, al haar vrienden lopen buiten', zong Jan Smit.

Lijkt me ook niet fijn nee, dacht ik, om de hele tijd maar binnen te zitten. Zeker nu met dat mooie weer. Wordt het eindelijk lente, zit je daar. En helemaal erg natuurlijk als je dan al je vrienden ziet lopen. Wat zijn dat eigenlijk voor vrienden die niet even aanbellen zo van hee Laura ga je ook mee. Maar die hadden natuurlijk zoiets van sjaaa hele lieve meid die Laura maar zo gek als een centje. Wat zo een Jan Smit met zijn liedjes al niet kapot kan maken zeg!

Bij de derde sleutelbos was het raak. De gelige man schoof zijn stoel naar achteren en maakte een hoofdgebaar. Ik mocht weer mee naar buiten.
'Goeienmiddag', zei ik tegen de zoon en de zoon van de zoon.
'Dag', zei de zoon terwijl hij rook uitblies.
De zoon van de zoon trok driftig een pakje shag naar zich toe.

'We gaan eens even een stukje rijden', zei de gelige man toen we buiten stonden.

Ik was verbijsterd. Door het aantal woorden, dat allereerst. Maar vooral ook door zijn voorstel, dat niet eens een voorstel was. Ik wilde helemaal niet samen een stukje rijden, ik wilde in mijn eentje een stukje rijden. Noo fucking way dat ik met de gelige man een stukje ging rijden. Ik ging namelijk nog liever direct dood.

'Okidoki', zei ik opgeruimd.