jacq en het lijk voor de deur
Toen gebeurde er iets vreselijks.
Moet je even in het vorige stukje lezen wat eraan vooraf ging, anders snap je die zin niet he!!!
Toen gebeurde er iets vreselijks. Later zei ik tegen Boris V.: 'Het was net alsof er iemand van het dak gleed, in de dakgoot stortte en daarna met dakgoot en al bovenop mijn fiets landde, die met een kletterend geraas op straat knalde.' Maar Boris V. reageerde niet. Wel hoorde ik een snurkgeluid. Boris V. was in een diepe, diepe slaap gevallen. Gebeurt wel vaker als ik zinnen met meer dan vier woorden erin gebruik, dat trekt hij vaak niet. Het is een dier hè, geen mens.
Enfin, op het moment zelf had ik geen woorden. Verstijfd zat ik op mijn immens grote loungebank. Er lag iemand dood voor mijn raam, dat kon niet anders. Ik wachtte tot er iets zou gebeuren. Bijvoorbeeld dat de dooie zou gaan schreeuwen of vloeken. Maar buiten bleef het heel stil. Oei, dacht ik. Geen goed teken.
'Als iemand net dood is, heet het dan ook al een lijk?', fluisterde ik tegen Boris V.
Ik vind het woord lijk wel zo een rotwoord namelijk.
Boris V. echter zat rechtop op mijn immens grote loungebank. Het enige wat aan hem bewoog, waren zijn oren. Langzaam draaiden ze hun halve rondjes. Dat is Boris V. zijn manier om te laten zien dat hij echt geen idee meer heeft.
Een lijk is iets wat er al langer ligt, besloot ik.
Ik was direct opgelucht.
Dit lijk lag er nog maar net.
Dus feitelijk was het geen lijk.
Ik leunde terug in de kussens.
Ik zocht naar mijn boekje.
Kon niet vinden.
'Hou eens op met die oren', snauwde ik tegen Boris V.
Traag bewogen de oren van Boris V. in mijn richting.
Zijn ogen vonden de tv-gids.
'Zou er ook CSI op zijn', zei Boris V.
'Nee, ga maar even buiten spelen', zei ik automatisch.
Geschrokken keken we elkaar aan.
Nee, buitenspelen was nu misschien niet zo een goed idee.
Misschien moesten we daar even een paar weken mee wachten.
'Nou, zet de televisie dan maar even aan', zei ik.
'Hiep hoi! Hiep hoi!', riep Boris V.
Dat deed me aan mijn eigen jeugd denken.
Vertederd keek ik naar Boris V.
Soms zie je je vroegere zelf weerspiegeld in je eigen kat.
Zo mooi is dat.
Moet je even in het vorige stukje lezen wat eraan vooraf ging, anders snap je die zin niet he!!!
Toen gebeurde er iets vreselijks. Later zei ik tegen Boris V.: 'Het was net alsof er iemand van het dak gleed, in de dakgoot stortte en daarna met dakgoot en al bovenop mijn fiets landde, die met een kletterend geraas op straat knalde.' Maar Boris V. reageerde niet. Wel hoorde ik een snurkgeluid. Boris V. was in een diepe, diepe slaap gevallen. Gebeurt wel vaker als ik zinnen met meer dan vier woorden erin gebruik, dat trekt hij vaak niet. Het is een dier hè, geen mens.
Enfin, op het moment zelf had ik geen woorden. Verstijfd zat ik op mijn immens grote loungebank. Er lag iemand dood voor mijn raam, dat kon niet anders. Ik wachtte tot er iets zou gebeuren. Bijvoorbeeld dat de dooie zou gaan schreeuwen of vloeken. Maar buiten bleef het heel stil. Oei, dacht ik. Geen goed teken.
'Als iemand net dood is, heet het dan ook al een lijk?', fluisterde ik tegen Boris V.
Ik vind het woord lijk wel zo een rotwoord namelijk.
Boris V. echter zat rechtop op mijn immens grote loungebank. Het enige wat aan hem bewoog, waren zijn oren. Langzaam draaiden ze hun halve rondjes. Dat is Boris V. zijn manier om te laten zien dat hij echt geen idee meer heeft.
Een lijk is iets wat er al langer ligt, besloot ik.
Ik was direct opgelucht.
Dit lijk lag er nog maar net.
Dus feitelijk was het geen lijk.
Ik leunde terug in de kussens.
Ik zocht naar mijn boekje.
Kon niet vinden.
'Hou eens op met die oren', snauwde ik tegen Boris V.
Traag bewogen de oren van Boris V. in mijn richting.
Zijn ogen vonden de tv-gids.
'Zou er ook CSI op zijn', zei Boris V.
'Nee, ga maar even buiten spelen', zei ik automatisch.
Geschrokken keken we elkaar aan.
Nee, buitenspelen was nu misschien niet zo een goed idee.
Misschien moesten we daar even een paar weken mee wachten.
'Nou, zet de televisie dan maar even aan', zei ik.
'Hiep hoi! Hiep hoi!', riep Boris V.
Dat deed me aan mijn eigen jeugd denken.
Vertederd keek ik naar Boris V.
Soms zie je je vroegere zelf weerspiegeld in je eigen kat.
Zo mooi is dat.
jacq | 10:23
|
