het cynische lachje van jacq

De gelige man met de diepe groeven in het gezicht had eigenlijk niets meer gedaan dan naar de auto wijzen. Ik was eromheen gelopen, had gebukt en zo'n beetje naar binnen gekeken. Ik had ten overvloede nog mijn hand boven mijn ogen gehouden om het zonlicht af te schermen. Er zat een stuur in, zag ik. Ik was direct enthousiast. Maar ik had slechts gehumd. Verder wist ik niet goed waarnaar ik moest kijken, maar ik had mijn wenkbrauwen gefronst en aan mijn onderlip getrokken om te laten merken dat ik iemand was die overal dwars doorheen keek. Even overwoog ik een cynisch lachje, maar ik was er niet zeker van dat het lachje zou lukken.

'Dan wil ik nu wel graag even een proefritje maken', zei ik.
'Als dat tenminste mogelijk is', zei ik.
'Dat lijkt me wel handig', zei ik.
'Want dan kun je zien hoe de auto feitelijk rijdt he', zei ik.
'En daar gaat het tenslotte om, hahaha!', zei ik.

Ik schudde mijn hoofd. Soms schud ik mijn hoofd al als ik nog bezig ben met praten. Dan hoor ik mezelf. En dan denk ik: oh shut up meisje. Shut alsjeblieft up. Ik tuitte mijn lippen en kneep een oog gemeen dicht.

'Ja', zei de gelige man met de diepe groeven in het gezicht.

Het leek meer op een hoest. Misschien was het dat ook. De man zag eruit alsof hij rokend was geboren. Ik moest een beetje giechelen bij het idee van een pasgeboren baby die om een asbak vraagt, maar ik besloot er niet verder op in te gaan in mijn hoofd. De man draaide zich om en liep naar het kantoortje. Altijd lastig, mensen die naar kantoortjes lopen. Mag je mee of mag je niet mee, that's the question. Ik pielde wat tussen twee stoeptegels met de teen van mijn laars. De man draaide zich om en maakte een hoofdgebaar. Ik maakte een huppel die ik niet had bedoeld. Ik mocht mee.

'Haar naam is Laura, een hele lieve meid', zong Jan Smit.