de groeten van jacq
'Goeienmiddag samen', zei de jongen. 'Zij zoekt een snelle auto', zei mijn oom. 'Die desondanks goedkoop is', zei ik er snel bij. 'Och, die verkopen wij niet', zei de jongen zachtaardig. 'En die andere Blaauw, is dat familie?', wees ik naar de overkant. 'Eh ja', zei de jongen en hij bloosde. 'Dat is mijn oom', zei de jongen. 'Zozo ...', zei ik ter aanmoediging. 'Duuus mmm ...', zei mijn oom H. Wij zijn een heel sterk team, mijn oom H. en ik. 'Vroeger waren wij één bedrijf', zei de jongeman. 'Maar mijn vader en mijn oom praten niet meer met elkaar.'
Het werd heel stil tussen ons. Alleen de 34 paaseitjes in de jaszak van mijn oom H. tikten tegen elkaar aan. Met ons drieëen tuurden we naar links, over het water, naar waar de blauwe vlaggen trots wapperden. In mijn geest zag ik twee jongens die knikkerden, tegelijk verkering kregen en samen hun eerste auto verkochten. Daarna moet er iemand met de vuist op tafel hebben geslagen. En toen nog een keer. Maar waarom? Had de twistzieke vrouw van de één een lelijke opmerking over de jurk van de vrouw van de ander gemaakt? Was er ijverzucht tussen twee jongens die door hun vader altijd waren vergeleken? Een feit was dat er daarna twee firma's Blaauw waren, slechts gescheiden door wat water.
'Hebben ze ruzie gemaakt', vroeg ik. 'Mja', zei de jongen. Hij kneep zijn lippen op elkaar alsof hij zeggen wilde dat dit het laatste was wat hij erover kwijt wilde. 'Moet ik anders je oom de groeten doen dadelijk?', zei ik in een opwelling. De jongen schrok. 'Oh nee, doe dat maar niet', zei hij zacht maar dringend. 'Doe dat maar niet', herhaalde hij fluisterend. 'Oké, dan niet', suste ik. En wij namen afscheid.
'Wil jij eigenlijk nog naar die andere Blaauw', vroeg mijn oom H. Ik draaide me half om. Een wolk schoof voor de zon. Ik huiverde bij de helblauwe vlaggen die kil klapperden in de wind. 'Nee, doe mij liever nog eens zo'n paaseitje', zei ik. Mijn oom H. gaf mij er een met een rood papiertje. Weer een wit eitje! Ik kon een kreet niet onderdrukken. 'Bonzijder', zei mijn oom H. 'Heel bonzijder.'
Het werd heel stil tussen ons. Alleen de 34 paaseitjes in de jaszak van mijn oom H. tikten tegen elkaar aan. Met ons drieëen tuurden we naar links, over het water, naar waar de blauwe vlaggen trots wapperden. In mijn geest zag ik twee jongens die knikkerden, tegelijk verkering kregen en samen hun eerste auto verkochten. Daarna moet er iemand met de vuist op tafel hebben geslagen. En toen nog een keer. Maar waarom? Had de twistzieke vrouw van de één een lelijke opmerking over de jurk van de vrouw van de ander gemaakt? Was er ijverzucht tussen twee jongens die door hun vader altijd waren vergeleken? Een feit was dat er daarna twee firma's Blaauw waren, slechts gescheiden door wat water.
'Hebben ze ruzie gemaakt', vroeg ik. 'Mja', zei de jongen. Hij kneep zijn lippen op elkaar alsof hij zeggen wilde dat dit het laatste was wat hij erover kwijt wilde. 'Moet ik anders je oom de groeten doen dadelijk?', zei ik in een opwelling. De jongen schrok. 'Oh nee, doe dat maar niet', zei hij zacht maar dringend. 'Doe dat maar niet', herhaalde hij fluisterend. 'Oké, dan niet', suste ik. En wij namen afscheid.
'Wil jij eigenlijk nog naar die andere Blaauw', vroeg mijn oom H. Ik draaide me half om. Een wolk schoof voor de zon. Ik huiverde bij de helblauwe vlaggen die kil klapperden in de wind. 'Nee, doe mij liever nog eens zo'n paaseitje', zei ik. Mijn oom H. gaf mij er een met een rood papiertje. Weer een wit eitje! Ik kon een kreet niet onderdrukken. 'Bonzijder', zei mijn oom H. 'Heel bonzijder.'
jacq | 11:06
|
