de terugkeer van de dove jacq
Oh nee, ze gaat niet nog weer een keer beginnen over haar dovige linkeroor!
Euh, echt wel.
Het is namelijk heel erg. Interessant. Ik heb gewoon een blijvend gehoorverliesje. Het stomme is: ik kreeg het zo en passant te horen dat ik het nu, een week na dato, nog niemand heb verteld. Bij deze dan, lieve familie en vrienden. Ik heb gewoon een blijvend gehoorverliesje! Ja, ok, of het echt blijft dat weet je natuurlijk nooit, daar mag je niet zomaar op hopen, want soms gebeuren er wonderen, net als in de tijd van Jezus. Maar ik hoef pas over twee jaar terug te komen en twee jaar is lang hoor. Over twee jaar terug moeten komen, dat is meer zoiets als ach ja, wat moet je zeggen als laatste zin. Nou, kom over twee jaar nog maar eens terug. Ik zeg dat soort loze dingen ook all the time. Kom volgende keer bij mij eten. Doen we snel nog eens. Kom over twee jaar nog maar eens terug.
Oorafgaand aan de terloopse diagnose ging een intensieve pep-sessie. De oorman drukte mij een koptelefoon op het hoofd. Dat ging allesbehalve smooth, zo klapte bijvoorbeeld mijn rechteroor dubbel. Waarom kon ik mij niet zelf dat ding op de kop zetten! Ik moest denken aan die oervervelende opticien die elke zonnebril die ik aanwees hoogstpersoonlijk bij mij op de oren wilde zetten, met een stupide omzichtigheid alsof het een medische handeling betrof. Ik had toen de zonnebrillen steeds woedend uit zijn handen gegrist en ze zelf op mijn oren gezet. En uiteindelijk had ik er geen een gekocht, puur om het de opticien betaald te zetten.
In deze situatie bekroop mij diezelfde drang tot grissen. Mijn handen gingen al naar boven. Maar op het laatste moment streek ik er een lok haar mee weg. Ik durfde niet. Misschien mochten gewonen niet aan de koptelefoon komen. Bijvoorbeeld omdat het een uitgesproken dure koptelefoon was, die helemaal vanuit het buitenland met de hand was geimporteerd. Of omdat de handeling van het op de kop zetten uiterst nauw luisterde en een juiste positionering van de koptelefoon noodzakelijk was voor valide meetresultaten. Ik ben easily intimidated en bedenk overal redenen voor, dat wil ik er maar mee zeggen.
Direct nadat de oorman mij de koptelefoon op het hoofd had gezet, begon het gekriebel.
Euh, echt wel.
Het is namelijk heel erg. Interessant. Ik heb gewoon een blijvend gehoorverliesje. Het stomme is: ik kreeg het zo en passant te horen dat ik het nu, een week na dato, nog niemand heb verteld. Bij deze dan, lieve familie en vrienden. Ik heb gewoon een blijvend gehoorverliesje! Ja, ok, of het echt blijft dat weet je natuurlijk nooit, daar mag je niet zomaar op hopen, want soms gebeuren er wonderen, net als in de tijd van Jezus. Maar ik hoef pas over twee jaar terug te komen en twee jaar is lang hoor. Over twee jaar terug moeten komen, dat is meer zoiets als ach ja, wat moet je zeggen als laatste zin. Nou, kom over twee jaar nog maar eens terug. Ik zeg dat soort loze dingen ook all the time. Kom volgende keer bij mij eten. Doen we snel nog eens. Kom over twee jaar nog maar eens terug.
Oorafgaand aan de terloopse diagnose ging een intensieve pep-sessie. De oorman drukte mij een koptelefoon op het hoofd. Dat ging allesbehalve smooth, zo klapte bijvoorbeeld mijn rechteroor dubbel. Waarom kon ik mij niet zelf dat ding op de kop zetten! Ik moest denken aan die oervervelende opticien die elke zonnebril die ik aanwees hoogstpersoonlijk bij mij op de oren wilde zetten, met een stupide omzichtigheid alsof het een medische handeling betrof. Ik had toen de zonnebrillen steeds woedend uit zijn handen gegrist en ze zelf op mijn oren gezet. En uiteindelijk had ik er geen een gekocht, puur om het de opticien betaald te zetten.
In deze situatie bekroop mij diezelfde drang tot grissen. Mijn handen gingen al naar boven. Maar op het laatste moment streek ik er een lok haar mee weg. Ik durfde niet. Misschien mochten gewonen niet aan de koptelefoon komen. Bijvoorbeeld omdat het een uitgesproken dure koptelefoon was, die helemaal vanuit het buitenland met de hand was geimporteerd. Of omdat de handeling van het op de kop zetten uiterst nauw luisterde en een juiste positionering van de koptelefoon noodzakelijk was voor valide meetresultaten. Ik ben easily intimidated en bedenk overal redenen voor, dat wil ik er maar mee zeggen.
Direct nadat de oorman mij de koptelefoon op het hoofd had gezet, begon het gekriebel.
jacq | 11:08
|
