jacq laat de vogels schrikken

Even dacht ik: wat heeft mijn leven nog voor zin.
Waar dient het allemaal voor.
Hoe lang duurt dit eigenlijk nog.
Maar toen was het alsof er een licht van boven kwam.
Een gedachte nam bezit van mij.
Ik kon mijn highlights wel eens even bij laten werken!

'Hee hoi', zei ik tegen het kappersmeisje dat inmiddels mijn hartsvriendin is geworden. Althans, het kappersmeisje vertelt mij altijd alles over haar hele leven, en dat doen hartsvriendinnen. Ik daarentegen vertel het kappersmeisje nooit iets over mijn hele leven, maar dat is denk ik omdat de tijd gewoon te kort is want je zit er tenslotte maar krap een uur of twee en een half!

'Dus hij zegt tegen mij', zei het kappersmeisje.
'Uhuh', zei ik, terwijl het kappersmeisje mij met aluminiumfolie transformeerde tot iemand die zo kon zijn weggelopen uit een science fiction-film. Daarmee vlei ik mezelf. De werkelijkheid is dat ik eruit zag als een vogelverschrikker die het overdrijft. Ik zou er niet raar van opkijken als menig van schrik verstarde vogel zich van pure nou ja verstarring dus zou doodvliegen tegen het kappersraam.

'Ik zie er normaal heel anders uit hoor', zei ik tegen de uberknappe jongen die naast mij op een stoel plaatsnam. Al-tijd als ik aluminiumfolie in mijn haar heb, komen er knappe jongens in mijn leven. De jongen draaide zich naar mij om. Ik trok een lief hoofd. Hij begon aan een krampachtige glimlach. Maar de blinde paniek in zijn ogen was eerder. Ik zuchtte. Knappe mannen zijn altijd zo op het uiterlijk, jammer is dat. Onknappe mannen zijn helemaal niet op het uiterlijk, en dat is dan weer ... ja logisch eigenlijk. Maar goed, daar val ik niet op.

'Dus dat pikte ik mooi niet', zei het kappersmeisje.
'Groot gelijk', zei ik.

Want, en dat is misschien een tip voor anderen: je kunt de mensen vaak maar het beste gewoon gelijk geven. Ook als je niet weet waar het over gaat.