jacq & de struikende mannen
Ik had geen idee dat er struiken waren naast mijn raam op Kantoor. Ik ben maar weinig visueel ingesteld. Veel ontgaat mij. Mensen, grapjes, struiken. Maar vandaag kwamen er mannen met elektrische snoeischaren. Ze liepen naar de struiken toe. Ik telde 1 en 1 bij elkaar op. 'Zonde zeg!', riep ik oprecht. Want ik hield intens van de struiken, ook al had ik ze pas zojuist leren kennen.
Aan de andere kant: ik houd dus ook intens van mannen die snoeien, want dat ontdekte ik vanmiddag. Het maakte wel donders veel lawaai maar het was tegelijkertijd ook een lust voor het oog. Arbeiderig is een woord dat in mij opkomt. Er waren spieren bij betrokken. Dat zie je nog maar weinig bij de meest mannen, dat er spieren bij betrokken zijn. Meestal zie ik mannen met muizen. Ik schep behagen in de beweging van een muishand. Wat moet je, het is het enige dat er is. Maar mannen die snoeien, daar kan een muizende man niet tegenop.
Ik verliet mijn bureaustoel en ging voor het raam staan. De mannen schepten de gesnoeide struiken op een hoop. En daarna gingen ze in een machine die ze uitspuwde tot een douche van goud. Geen echt goud, beste mensen, maar zo leek het wel. Ik had er wel onder willen staan. En dat de mannen met snoeischaren dan ondertussen gewoon door zouden werken. Langzaam zou ik ronddraaien. Het goud zou mij bedekken. Het is een simpele fantasie die niemand kwaad doet.
Nou zeg, wat er toen gebeurde! Niks dus. De struiken waren op. De mannen gingen weg. Ik ging weer naar mijn bureaustoel. Ik zag een mannenhand om een muis. Ik probeerde er behagen in te scheppen. Maar hoe mild ik ook probeerde te zijn, het lukte niet. Dik en spierloos was de hand. ik dacht aan de mannen die snoeiden en of ze ooit weer terug zouden komen.
Aan de andere kant: ik houd dus ook intens van mannen die snoeien, want dat ontdekte ik vanmiddag. Het maakte wel donders veel lawaai maar het was tegelijkertijd ook een lust voor het oog. Arbeiderig is een woord dat in mij opkomt. Er waren spieren bij betrokken. Dat zie je nog maar weinig bij de meest mannen, dat er spieren bij betrokken zijn. Meestal zie ik mannen met muizen. Ik schep behagen in de beweging van een muishand. Wat moet je, het is het enige dat er is. Maar mannen die snoeien, daar kan een muizende man niet tegenop.
Ik verliet mijn bureaustoel en ging voor het raam staan. De mannen schepten de gesnoeide struiken op een hoop. En daarna gingen ze in een machine die ze uitspuwde tot een douche van goud. Geen echt goud, beste mensen, maar zo leek het wel. Ik had er wel onder willen staan. En dat de mannen met snoeischaren dan ondertussen gewoon door zouden werken. Langzaam zou ik ronddraaien. Het goud zou mij bedekken. Het is een simpele fantasie die niemand kwaad doet.
Nou zeg, wat er toen gebeurde! Niks dus. De struiken waren op. De mannen gingen weg. Ik ging weer naar mijn bureaustoel. Ik zag een mannenhand om een muis. Ik probeerde er behagen in te scheppen. Maar hoe mild ik ook probeerde te zijn, het lukte niet. Dik en spierloos was de hand. ik dacht aan de mannen die snoeiden en of ze ooit weer terug zouden komen.
jacq | 12:34
|
