ik ben het, jacq

Weer overkwam het me. Elke keer overkomt het me. Ik was bang dat ik was vergeten. Het is bijna niet voor te stellen met zoveel aluminiumfolie in je haren, want bij elke draai die ik maakte, verblindde ik wel iemand. Maar toch, ik was bang dat ik was vergeten en dat men zich mij pas zou herinneren als mijn haren wit geworden waren, en onherstelbaar uitgebeten.

Het deed me denken aan toen ik vijf was en voor het eerst mee mocht doen met verstoppertje in de buurt. Haha, ik heb gewonnen!, riep ik toen ik op het eind trots tevoorschijn sprong. Wie is dat, zeiden de groten verbaasd tegen elkaar. Zij waren al lang aan het stoepranden. Ik ben het, jacq, wilde ik roepen. Maar er zat iets in mijn keel. Ik moest hoesten, heel, heel hard. Haal jij de bal eens even, dinges, zei een van de groten.

Hatsjoe, deed ik nog maar eens. De nies is een hulpmiddel voor hen die bang zijn om vergeten te worden. Daar kwam het kappersmeisje. Ze vouwde de het de het aluminiumfolie open en keek naar mijn haar.

'Het mag eruit'. zei het kappersmeisje tegen een van de haarwasslavinnen.
'Ik ben ff bezig', zei de slavin in kwestie.
Het kappersmeisje wierp een blik.
De slavin in kwestie dook in elkaar.
Ik was getuige van een leermoment.

'Je mag meelopen hoor', zei de slavin.
'Het zou tijd worden', zei ik hooghartig.
Nou ja, daar zíjn de slavinnen voor, hoor.