jacq & de verdwenen tan-codes

Shit zeg, ik kon nergens mijn lijst met TAN-codes vinden! Jullie weten toch wel wat TAN-codes zijn, he. TAN-codes zijn van zichzelf al bloedirritant en daar schreef ik ooit een zeer verstandig stukje over, dat later nog eens in een wetenschappelijk magazine is geplaatst. Lees dit stukje, och lees het dan toch!

TAN-codes zijn van zichzelf dus al bloedirritant. Maar ze worden nog irritanter als ze er ineens niet meer zijn. Het zat er natuurlijk aan te komen, en ik had het gefluister ook best wel gehoord, maar mijn TAN-codelijst heeft uiteindelijk zichzelf laten verdwijnen.

Dat kwam bijzonder kut uit. Per abuis had ik net honderdduizenden euries van mijn gewone rekening op mijn spaarrekening gestort. En toen nog een keer, omdat ik meende dat de opdracht was mislukt. Maar de opdracht was niet mislukt. En de tweede opdracht ook niet. Mensenkinderen, het is lang geleden dat ik zo rood stond! Eerst was er het nuchtere nadenken. Toen kwam het koortsachtig zoeken. En daarna dacht ik opgelucht: oh whatever, haha! Men kan er immers ook voor kiezen zijn TAN-codes via sms tot zich te laten komen. Maar om die instelling te wijzigen moest ik dus eerst even een eh TAN-code invoeren.

Ik kreeg direct een huilbui, ik zeg het er maar eerlijk bij. Het was een korte huilbui van drie seconden en hij leek een beetje op de huilbui van een soapsterretje dat nog niets heeft meegemaakt. Maar toch denk ik dat het ergens wel een oprechte huilbui was, want mijn hart deed echt zeer.

Ik kom nu tot het slot van mijn betoog. Ik wil een Girotel Postbank waarbij ik mijn overschrijvingen authoriseer door mijn wijsvingertop tegen het scherm van mijn laptop te plaatsen. Desnoods mag men dna van mij afnemen. Een irisscan vind ik geen probleem. Een onderhuidse postbank-chip (ik typte eerst chips, hihi), hell yes! Of eigenijk wil ik ook wel totaal onbeveiligd transacties doen. Wat kan mij het schelen, geld maakt niet gelukkig.