het jaar van jacq en vriendin één
'Het was een geweldig jaar', zei ik.
'En ook een vreselijk jaar', zei vriendin één.
'Ja, ook een vreselijk jaar', zei ik.
'Maar ook een geweldig jaar', zei vriendin één.
'Dat ook', zei ik.
'Wat hebben we gelachen zeg, in 2005', zei vriendin een.
'Ja, wat hebben we gelachen', zei ik.
'Hebben we ooit eerder in onze vriendschap zo gelachen', zei ik.
'Ik geloof van niet', zei vriendin één.
'Jij bent ook zo grappig', zei ik.
'Jij ook', zei vriendin één.
'Dat is waar', zei ik.
Haast moesten we ervan huilen.
Dat herinnerde me aan iets anders.
'Wat hebben we gehuild zeg, in 2005', zei ik.
'Nou zeg, speak for yourself', zei vriendin één.
Maar hallo, dat sloeg natuurlijk nergens op. Natuurlijk, ik heb mij de ogen uit de kop gehuild in 2005. En zonder enige schaamte, dat was het fijne. Boehoehoe, deed ik dan, en vriendin één luisterde er geduldig naar en zei op precies de goede momenten uhuh. En dus kon ik na vijf minuten weer lachen. Heel hard lachen. Ik zou zelfs willen zeggen dat mijn lach er in 2005 niet op vooruit is gegaan. Waar mijn lach eerst zo melodieus was en klingelend als een belletje in de bergen, is die nu gewoon een keiharde en ordinaire lach geworden, waarvan de vogels verschrikt opvliegen.
Maar zelf heeft vriendin één ook zo haar huilmomentjes gehad! Ik zou zelfs willen beweren dat vriendin één er ook in 2005 weer een handje van heeft gehad om hoogstpersoonlijk huilmomenten te creeren, ook als er zo snel niets te huilen viel. Toen Wim Kok doodging, maar oké die leeft nog, had vriendin één bijvoorbeeld een lief klein huilmomentje. Heel zuiver, heel oprecht en gelukkig ook heel kort. Daarna was het alweer snel lachen geblazen.
[Nou ja, wat ik zeggen wou: vriendin een en ik zijn al wéken het jaar 2005 aan het nabespreken. En dat terwijl er nog een volle week rest, waarin er nog Van Alles kan gebeuren. Ik hoop niet dat ik omver gereden word. Ik word de hele week al bijna doodgereden, door auto's die ineens vanuit het niets tevoorschijn schieten. Haal ik 2006, dat is nu nog even de vraag.]
'En ook een vreselijk jaar', zei vriendin één.
'Ja, ook een vreselijk jaar', zei ik.
'Maar ook een geweldig jaar', zei vriendin één.
'Dat ook', zei ik.
'Wat hebben we gelachen zeg, in 2005', zei vriendin een.
'Ja, wat hebben we gelachen', zei ik.
'Hebben we ooit eerder in onze vriendschap zo gelachen', zei ik.
'Ik geloof van niet', zei vriendin één.
'Jij bent ook zo grappig', zei ik.
'Jij ook', zei vriendin één.
'Dat is waar', zei ik.
Haast moesten we ervan huilen.
Dat herinnerde me aan iets anders.
'Wat hebben we gehuild zeg, in 2005', zei ik.
'Nou zeg, speak for yourself', zei vriendin één.
Maar hallo, dat sloeg natuurlijk nergens op. Natuurlijk, ik heb mij de ogen uit de kop gehuild in 2005. En zonder enige schaamte, dat was het fijne. Boehoehoe, deed ik dan, en vriendin één luisterde er geduldig naar en zei op precies de goede momenten uhuh. En dus kon ik na vijf minuten weer lachen. Heel hard lachen. Ik zou zelfs willen zeggen dat mijn lach er in 2005 niet op vooruit is gegaan. Waar mijn lach eerst zo melodieus was en klingelend als een belletje in de bergen, is die nu gewoon een keiharde en ordinaire lach geworden, waarvan de vogels verschrikt opvliegen.
Maar zelf heeft vriendin één ook zo haar huilmomentjes gehad! Ik zou zelfs willen beweren dat vriendin één er ook in 2005 weer een handje van heeft gehad om hoogstpersoonlijk huilmomenten te creeren, ook als er zo snel niets te huilen viel. Toen Wim Kok doodging, maar oké die leeft nog, had vriendin één bijvoorbeeld een lief klein huilmomentje. Heel zuiver, heel oprecht en gelukkig ook heel kort. Daarna was het alweer snel lachen geblazen.
[Nou ja, wat ik zeggen wou: vriendin een en ik zijn al wéken het jaar 2005 aan het nabespreken. En dat terwijl er nog een volle week rest, waarin er nog Van Alles kan gebeuren. Ik hoop niet dat ik omver gereden word. Ik word de hele week al bijna doodgereden, door auto's die ineens vanuit het niets tevoorschijn schieten. Haal ik 2006, dat is nu nog even de vraag.]
jacq | 10:40
|
