a day at the office /43

Ik deed mijn mond open voor de volgende vraag. Ik wist trouwens nog niet wat ik zou gaan vragen. Tijdens het vorige antwoord was ik weggedroomd. En terwijl ik was weggedroomd, was ik me ervan bewust dat ik ooit terug moest keren naar de realiteit. Ik was blijven knikken en ik was hem blijven aankijken, maar ik had mijn ogen zo gezet dat ik hem dubbel zag. Het was een soort van wedstrijd. Hoe lang kon ik weggedroomd blijven zonder dat het opviel?

'Waar ik wel benieuwd naar ben ...', begon ik.
Ik was benieuwd waar dit naartoe zou gaan.
Maar toen ging de telefoon.
Ik denk dat God er wat zenuwachtig van was geworden.
'Oh sorry, mag ik even', zei hij.
'Tuurlijk!' , riep ik.

Ik keek naar mijn aantekenblok. Er stond niets in, behalve hokjes. Ik teken bijna altijd hokjes. En als ik genoeg hokjes heb getekend, dan kleur ik ze om en om in, met verticale strepen. Het voelt fijn. Het voelt in elk geval fijner dan rondjes!

'Uhuh', zei hij.
'Nee, dat denk ik niet', zei hij.
'Het lijkt me goed als je 't wat activerend aankleedt', zei hij.

Mijn hand stokte. Toen maakte ik nog een rij blokjes aan de linkerkant omdat dat gewoon beter was. Aan de andere kant van de telefoon bleef het stil. Toen hoorde ik een instemmend gehum maar het kan zijn dat ik me dat verbeeldde. En dan nog: instemmend gehum, dat kan van alles betekenen. Ik denk dat veel mensen die instemmend hummen ondertussen denken: wat de fuuuck!? Ikzelf hum aan de telefoon ook ontzettend veel instemmend. Dat zegt niks. Ik kan heel goed instemmend hummen en ondertussen dromen over andere dingen. Of mijn leven evalueren. De hele route naar huis fietsen. Nadenken over welke kleur boekenkast. Of blokjes bij elkaar optellen. Ik had er 39. Dat getal was onbegrijpelijk en zo ontzettend niet goed.