vrouwen zijn in alles beter
'Waar zijn de pootjes', vroeg ik opgewekt.
'Die zitten er los bij', zei de bezorgjongen.
'HUH!?', begon vriendin een direct heel sterk.
'Wij zijn een leek', zei ik.
Of eigenlijk twee leken, dacht ik.
Ik ben altijd zo taalkundig, he.
'Ze zitten er los bij', zei de bezorgjongen terwijl hij op zijn horloge keek.
'Dus ze moeten nog vast', zei ik.
'Ja, klopt', zei de bezorgjongen.
'Oke, succes dan', zei ik tegen de bezorgjongen.
'Je kan ze der zo zelf inschroeven hoor', zei de bezorgjongen.
'Zelf???', zei ik.
'Zij kan niks', zei vriendin een.
'Weinig', verbeterde ik.
'We zijn maar met ons tweeen', zei vriendin een.
'Nou ja, niet dat we een liefdeskoppel zijn', zei vriendin een.
'We hebben alleen elkaar', zei ik.
'En jou dan', zei vriendin een snel.
'Je hebt toch wel een accuboor', zei de bezorgjongen.
'Een accuboor ...', zei ik.
'Een accu, die zit toch in een oto!', zei vriendin een.
'Precies wat ik dacht', zei ik.
'En die hebben we dus niet', zei vriendin een.
'Een auto dus', zei ik.
'We komen feitelijk nooit nergens', zei vriendin een.
Vragend keken wij de bezorgjongen aan.
De bezorgjongen zuchtte.
Het was zo een soort van zucht die voor alle vrouwen van alle tijden en op de hele wereld bedoeld was, zo ervoer ik dat tenminste heel sterk. Ik zuchtte terug. Als mannen zuchten kun je immers maar een ding doen: terugzuchten, en het liefst nog net iets intenser. Natuurlijk won ik dat. Vrouwen zijn in alles beter, behalve in dingen boren. De bezorgjongen nam zijn verlies. Hij verwijderde zich en kwam terug met een accuboor.
Vriendin een en ik keken elkaar aan. Nee, zei ik woordeloos. Winkelen kon je niet maken nu. Nee, zei vriendin een woordeloos. Cappuccino's gaan drinken in de stad kon je ook niet maken nu. Maar de stereo aanslingeren om een gezellig mopje te gaan zingen terwijl de bezorgjongen 24 schroeven boorde, zou daar eigenlijk iets op tegen zijn? Zonder het met elkaar te overleggen besloten wij dat er van alles op tegen was. De bezorgjongen die nu een klusjongen was geworden, lag op zijn knieeen voor mijn bank met een stuk of wat schroeven in zijn mond. Oh en hij boorde dus, dat is misschien handig om erbij te zeggen. Vriendin een en ik deden wat vrouwen van alle tijden en op de hele wereld soms doen omdat al het andere verkeerd zou zijn. Wij gingen er gewoon zo'n beetje bij staan. En wij maakten geluidjes als ons dat logisch leek.
'Joh', zei vriendin een.
'Nou', zei ik.
'Zooo', zei vriendin een.
En dat dan 24 keer.
[En ja, de bank past dus in mijn huis. Hij past! Boris V. ben ik t.e.a.b op Marktplaats aan het verkopen, want die past er niet meer bij. Maar hee, de bank past! Hoera!]
'Die zitten er los bij', zei de bezorgjongen.
'HUH!?', begon vriendin een direct heel sterk.
'Wij zijn een leek', zei ik.
Of eigenlijk twee leken, dacht ik.
Ik ben altijd zo taalkundig, he.
'Ze zitten er los bij', zei de bezorgjongen terwijl hij op zijn horloge keek.
'Dus ze moeten nog vast', zei ik.
'Ja, klopt', zei de bezorgjongen.
'Oke, succes dan', zei ik tegen de bezorgjongen.
'Je kan ze der zo zelf inschroeven hoor', zei de bezorgjongen.
'Zelf???', zei ik.
'Zij kan niks', zei vriendin een.
'Weinig', verbeterde ik.
'We zijn maar met ons tweeen', zei vriendin een.
'Nou ja, niet dat we een liefdeskoppel zijn', zei vriendin een.
'We hebben alleen elkaar', zei ik.
'En jou dan', zei vriendin een snel.
'Je hebt toch wel een accuboor', zei de bezorgjongen.
'Een accuboor ...', zei ik.
'Een accu, die zit toch in een oto!', zei vriendin een.
'Precies wat ik dacht', zei ik.
'En die hebben we dus niet', zei vriendin een.
'Een auto dus', zei ik.
'We komen feitelijk nooit nergens', zei vriendin een.
Vragend keken wij de bezorgjongen aan.
De bezorgjongen zuchtte.
Het was zo een soort van zucht die voor alle vrouwen van alle tijden en op de hele wereld bedoeld was, zo ervoer ik dat tenminste heel sterk. Ik zuchtte terug. Als mannen zuchten kun je immers maar een ding doen: terugzuchten, en het liefst nog net iets intenser. Natuurlijk won ik dat. Vrouwen zijn in alles beter, behalve in dingen boren. De bezorgjongen nam zijn verlies. Hij verwijderde zich en kwam terug met een accuboor.
Vriendin een en ik keken elkaar aan. Nee, zei ik woordeloos. Winkelen kon je niet maken nu. Nee, zei vriendin een woordeloos. Cappuccino's gaan drinken in de stad kon je ook niet maken nu. Maar de stereo aanslingeren om een gezellig mopje te gaan zingen terwijl de bezorgjongen 24 schroeven boorde, zou daar eigenlijk iets op tegen zijn? Zonder het met elkaar te overleggen besloten wij dat er van alles op tegen was. De bezorgjongen die nu een klusjongen was geworden, lag op zijn knieeen voor mijn bank met een stuk of wat schroeven in zijn mond. Oh en hij boorde dus, dat is misschien handig om erbij te zeggen. Vriendin een en ik deden wat vrouwen van alle tijden en op de hele wereld soms doen omdat al het andere verkeerd zou zijn. Wij gingen er gewoon zo'n beetje bij staan. En wij maakten geluidjes als ons dat logisch leek.
'Joh', zei vriendin een.
'Nou', zei ik.
'Zooo', zei vriendin een.
En dat dan 24 keer.
[En ja, de bank past dus in mijn huis. Hij past! Boris V. ben ik t.e.a.b op Marktplaats aan het verkopen, want die past er niet meer bij. Maar hee, de bank past! Hoera!]
jacq | 11:45
|
