de meetfouten van jacq

'De bestelbus!', riep vriendin een.
'De bestelbus!', riep ik.

Hehe, daar was hij dan eindelijk, mijn nieuwe bank in twee delen die waarschijnlijk niet in mijn huis zou passen wegens een kleine meetfout die ik zelf had gemaakt. Ik had mij een meter vergist in de lengte van het ene deel. Ik bedoel: wat is nu een meter. Mijn oude bank had ik evenwel de avond ervoor verkocht. Het was een beetje livin' on the edge. Ik had een visioen van een bezorger die de bank in twee delen weer meenam naar het magazijn. Ik had een tweede visioen van een jammerende jacq die met haar hoofd tegen een muur bonkt. Ik had een derde visioen van een jacq in een woonkamer met een heel oude matras op de grond. Misschien zou ik wiet gaan roken. Daar gaat het uiteindelijk toch naar toe, je maakt mij niks wijs.

Maar goed, hehe daar was hij dan eindelijk, mijn nieuwe bank in twee delen.
'Hij past vast wel', pepte ik mijzelf nog even op.
'Hij past so wie so', zei vriendin een ondersteunend.
'Het is alleen de vraag', zei ik.
'Of wij er dan nog bij passen', knikte vriendin een.

Snel bespraken wij nog even de details.
Wij waren hulpeloze vrouwen die niet zelf de pootjes onder de bank konden dingesen. Ook niet als iemand dat geduldig had uitgelegd.
'Dus niks van oooh ja', zei ik.
'Nee, alleen van HUH!!', zei vriendin een.
'En dat volhouden', zei ik.

Toen ging de bel.

'Oeh, 't is een jonkie!', riep vriendin een met haar neus tegen het raam.
'Zo heb ik ze het liefst', zei ik terwijl ik de deur opendeed.
Die kun je nog kneden, he.
'Goeienmiddag', zei de bezorgjongen.
'Goeienmiddag!!', riepen vriendin een en ik in koor.
De bezorgjongen wierp een blik in de woonkamer.
Toen wierp hij een blik in de bestelbus.
'Oei ...', zei de bezorgjongen gezellig.