jacq en het enge geluid

'Met de winkel'
'Hoi hai met mij zeg de koelkast doet het weer'
'Ziet u nu wel, een Liebherr kan niet stuk'
'Hij doet het wel weer maar ...'
'Hoezo maar'
'Hij maakt nu een heel hoog eng geluid'
'Maar hij doet het gewoon dus'
'Jawel maar het hoge enge geluid he'
'Ja?'
'Nou eh, dat vind ik dus eng'

Eerlijk gezegd vond ik het niet echt een eng geluid. (Maar eng leek mij de handigste omschrijving. Misschien zou de meneer van de winkel erdoor meegesleept worden. De koelkast zou kunnen ontploffen. Ik zou de dood vinden. De buren zouden mij vinden. En de politie hem dan weer.) Nee, eigenlijk vond ik het vooral een irrant hoog geluid. Ik kreeg er de neiging van om om nou ja om dingen tegen de muur te gooien. Of mensen. Of dieren. Misschien maar beginnen met dieren, he. Het was dan ook een tergend geluid. Na een paar minuten met het hoge geluid ging mijn hart bonzen. Het was een traag bonzen dat onheilspellend was in zijn traagheid. En ook weer zo intens dat buren hun achterdeuren openden en onderzoekend naar de lucht tuurden. Kwam er soms storm? Ja, er kwam. En hij heette jacq.

Wat ik zeggen wou: ik wou eigenlijk net zo lief terug naar de situatie dat de koelkast het niet deed. Lekker rustig. Maar dat kon ik natuurlijk niet zeggen.

'Oh ik vind het heel, heel eng zeg!'
'Volgende week dinsdag kan er een monteur langskomen'
'Volgende! Week! Dinsdag!'
'Het is niet anders mevrouw'

Ik vroeg me af of ik genoeg dieren had om dood te gooien in de tussentijd.