iedereen bouwt op jacq

Hoe dan ook, ik had helemaal mijn attitude terug.

Oooh néén zeg, had ik gezegd.
Ik kan beslist niet tussen 9 en 12 uur gaan zitten wachten op een monteur!
Jamaar de monteur weet gewoon niet hoe lang hij met de vori.
Ik heb namelijk een zeer, zeer verantwoordelijke baan op Kantoor!, had ik er op hoge toon doorheen geroepen.
Ik kan slechts node worden gemist!
Men bouwt op mij en enkel mij!

Daarvan had men niet terug. De stilte was met ontzag gevuld. Ik gloeide van trots, tot ik besefte dat ik het allemaal verzonnen had. Mensen zijn inwisselbaar. Niemand is verantwoordelijk. Iederéén kan gemist worden. Nou ja, ik dan niet maar jullie wel. Het leven is kut jongens. Maar ook wel fijn he.

Dus, zei ik. Wat spreken we af. En toen spraken we af dat de monteur mij zou bellen als hij uit B. vertrok. Dan zouden de monteur en ik samen afspreken hoe lang het nog duurde voordat hij bij mij was. Dus toen had ik eigenlijk een soort van date met de monteur. Ergens in mij kriebelde tenminste iets. Meestal is dat een teken dat het om een soort van date gaat.

Om kwart voor twaalf ging mijn mobiele telefoon. ´Dat zal de monteur zijn´, zei ik tegen mijn collega´s. En het was de monteur. Hij vertrok nú uit B. en hij kon er met een half uurtje zijn. Dan stap ik nú op mijn fiets, zei ik koket en lief.

Oké, doei, zei de monteur.
Tot zo schat, zei ik.

Ik sloot mijn computer af, hoewel ik nog niet uit was met patience.
Ik trok mijn jas aan.
En ik haalde mijn cliffhanger uit mijn tas.