de attitude van jacq

En toen kwam er een dag dat mijn attitude het even niet meer deed. Dat was dezelfde dag als de dag waarop mijn koelkast het niet meer deed. Dus dat kwam een beetje slecht uit.

'Met de winkel'
'Hoi hai met mij zeg mijn gloednieuwe koelkast doet het niet meer'
'Wat voor merk is het mevrouw'
'Een Liebherr'
'Haha, een Liebherr gaat nooit stuk!'
'Nou ...'
'Kan niet!'
'Maar hij doet echt vrijwel nou helemaal niks zeg maar'
'Onmogelijk!'
'Oke oke, misschien ligt het aan mezelf hoor'

Boris V. rolde met zijn ogen.
Mijn goudvis maar goed die heb ik niet proestte achter zijn hand.
En jao, ik moest er zelf ook van fronsen.
Ik keek om mij heen.
Waar was mijn freakin' attitude gebleven!

'Trekt u de stekker er eens even uit mevrouw'
'Eruit?'
'Ja, en dan doet u hem er straks weer eens even in'
'Moet dat helpen dan?
'Dat wil nog wel eens helpen ja'

Ik vond het een oplossingsstrategie van lik me het vestje. Dat kwam: ik had hem zelf kunnen bedenken. Net als dat je de radio een ongelooflijk harde klap geeft als hij het niet doet. Of de computer een kus geeft als hij vastloopt. Sure, het werkt als een tierelier, maar het voelt een beetje als een vrouwelijke oplossing voor technische problemen en dat zeg ik dan als vrouw. Bij technische problemen wil ik eigenlijk dus een mannelijke oplossing. Mannen zijn beter dan vrouwen. Kan geen kwaad om dat zo nu en dan te zeggen, toch.

Maar ik deed het.
Maar toen, oh!