jacq pakt er een zakdoekje bij

Ik huil overal om. Om muziek, bijvoorbeeld. De hipsende bipsen van konijntjes. Een eenzaam pluisje dat dwarrelt in de wind. Vriendin één die nu ook haar voorheen strenge echtgenoot heeft meegesleept in haar wrede rookspel. Een appeltjesgroene muur. Een babyvogel die te pletter valt. Het nekhaar van een bejaarde man. Jonge boompjes.

En ehm is dat dan elke dag en ook de hele dag, jacq, hoor ik een aantal van jullie met droge ogen maar angst in het hart vragen. Neen, niet elke dag. Het heeft vooral met het moment in de cyclus te maken. Op sommige dagen is het rustig en kalm. Koel blik ik de medemens in de ogen, ferm sla ik ze op de schouders. Nog even en ik knipoog olijk. De mensen kunnen op mij bouwen, en dat doen ze dan ook. Hele huizen hele dorpen hele landen en werelddelen!

Dan komen er de dagen, waarop ik zachtjes begin mijn neus op te halen. Snif. Snifsnif. Eerst lijkt het een verkoudheid, iedre maand opnieuw. Maar dan wellen stille snikjes in mij op. Het is een kalm en wetend huilen. Gestaag glijden de tranen naar het dal. Het is nog best te handelen, al zeg ik het zelf. Grijze sokken. Zwarte sokken. Witte sokken. Sokken in het algemeen. De oren van Boris V. als je ze omklapt. Vegetariese spinazieburgers. Chocoladepinda's (eerst eten, daarna huilen). Uitvindingen, zoals de televisie en zo.

En zo aan het nog tamelijk onschuldige begin van de pms-periode (schreef jacq dreigend) - dan roert alles mij tot tranen. Maar dan ook echt alles, hè. En ik vind dan dat ik daar ook gelijk in heb. Dat is mijn gevoel natuurlijk, maar daarom is het nog wel zo! En daar moet iedereen met zijn poten vanaf blijven JA! Gister zei mijn vriend dat hij dacht dat het een chantagemiddel van mij was, dat in huilen uitbarsten op gezette momenten. Nou jaa zeg! Moest ik nog harder van huilen. Dwars door hem heen.