cagney en lacey en de .. euh
Och ja, wie ik ook heel erg mis dat zijn Cagney en Lacey. Er is geen aflevering die ik heb onthouden. Niet eens een plotje. En toen ik de vorige twee zinnen uptijpte, realiseerde ik me het allerergste: dat er niet eens scènes zijn die me altijd zijn bijgebleven. Nou jacq, waarom mis je ze dan. Ja ... eeeuh, om toch!!
Lacey is degene van wie je altijd dacht dat het Cagney is. Cagney was die cynische blonde, met het drankprobleem. Of haar vader had een drankprobleem. Of zowel de vader als Cagney. Eerst de vader, later ook Cagney? Misschien wel door de zorgen om haar drinkvader. Lacey was die meer huiselijke donkere, met die man en één kind. Twee kinderen? In elk geval bijna geen leefruimte. Altijd waren er geldzorgen en in het gezin speelden vele ethische dilemma's. Neen kinders, geen idee meer welke dilemma's. Wellicht over lunchtrommeltjes en behangprijsafspraken. De man van Lacey was behanger namelijk. Of iets anders in de bouwsector. De man van Lacey deed in elk geval dingen met zijn handen. Hij heette Harvey en het was een zuivere man met een ontzettend goed hart. En een veel te dikke buik, maar daar keek je finaal overheen. Kwam door zijn karakter. In die dagen hoopte ik nog eens een man als Harvey tegen te komen in het leven. Tussen Harvey en Lacey was het echte liefde. Dat zag je zo.
Harvey had heel wat te stellen met Lacey. Lacey werkte zichzelf over de kop hoor. 'Harveey', kon Lacey dan soms wanhopig zeggen. 'Harveey, alleen deze week nog. We moeten die killer catchen, Harveey!' Soms huilde Lacey er dan bij. Huilen kon Lacey namelijk min of meer op commando. Of lachen, en dan toch huilen. Of eerst huilen en dan toch moeten lachen. Maar ontzettend geloofwaardig. Soms snifte Harvey dan zo'n beetje terug. 'Mewwiebeff ...', zuchtte Harvey dan met vochtige ogen. Volgens mij trokken die twee zich enorm aan elkaar op, huilsgewijs dan.
Wat er van Cagney en Lacey is geworden, dat weet ik niet. Van Cagney denk ik altijd dat ze aan lager wal is geraakt nadat de serie stopte. Maar dat kan ook een groot compliment aan haar acteertalent zijn. Lacey zie ik soms nog wel op de televisie, in een rol waarin ze overtuigend huilt. Ik ga er blind vanuit dat ze na gedane arbeid de set verlaat, naar huis rijdt en dan in het holst van de nacht naast Harvey in het te veel te krappe bed kruipt. En ik wil van niemand horen dat dat niet zo is. Punt! Uit!
Lacey is degene van wie je altijd dacht dat het Cagney is. Cagney was die cynische blonde, met het drankprobleem. Of haar vader had een drankprobleem. Of zowel de vader als Cagney. Eerst de vader, later ook Cagney? Misschien wel door de zorgen om haar drinkvader. Lacey was die meer huiselijke donkere, met die man en één kind. Twee kinderen? In elk geval bijna geen leefruimte. Altijd waren er geldzorgen en in het gezin speelden vele ethische dilemma's. Neen kinders, geen idee meer welke dilemma's. Wellicht over lunchtrommeltjes en behangprijsafspraken. De man van Lacey was behanger namelijk. Of iets anders in de bouwsector. De man van Lacey deed in elk geval dingen met zijn handen. Hij heette Harvey en het was een zuivere man met een ontzettend goed hart. En een veel te dikke buik, maar daar keek je finaal overheen. Kwam door zijn karakter. In die dagen hoopte ik nog eens een man als Harvey tegen te komen in het leven. Tussen Harvey en Lacey was het echte liefde. Dat zag je zo.
Harvey had heel wat te stellen met Lacey. Lacey werkte zichzelf over de kop hoor. 'Harveey', kon Lacey dan soms wanhopig zeggen. 'Harveey, alleen deze week nog. We moeten die killer catchen, Harveey!' Soms huilde Lacey er dan bij. Huilen kon Lacey namelijk min of meer op commando. Of lachen, en dan toch huilen. Of eerst huilen en dan toch moeten lachen. Maar ontzettend geloofwaardig. Soms snifte Harvey dan zo'n beetje terug. 'Mewwiebeff ...', zuchtte Harvey dan met vochtige ogen. Volgens mij trokken die twee zich enorm aan elkaar op, huilsgewijs dan.
Wat er van Cagney en Lacey is geworden, dat weet ik niet. Van Cagney denk ik altijd dat ze aan lager wal is geraakt nadat de serie stopte. Maar dat kan ook een groot compliment aan haar acteertalent zijn. Lacey zie ik soms nog wel op de televisie, in een rol waarin ze overtuigend huilt. Ik ga er blind vanuit dat ze na gedane arbeid de set verlaat, naar huis rijdt en dan in het holst van de nacht naast Harvey in het te veel te krappe bed kruipt. En ik wil van niemand horen dat dat niet zo is. Punt! Uit!
jacq | 12:32
|
