chef!

'Heeft het gesmaakt?', vroeg de ober.
'Nou, eigenlijk niet echt', zei ik.

Ik ging er eens goed voor zitten.
Ik was namelijk best bereid een en ander mondeling te komen toelichten.
Desnoods in de keuken. Chef erbij, gewoon als mensen onder mekaar.
Maar dat ze dan wel een beetje nederig naar mij zouden luisteren.
Mij gelijk zouden geven.
Hun excuses aanbieden.
En minstens gratis koffie.
Maar dat was niet meer dan logisch.

'Om te beginnen ...', begon ik gemoedelijk.
'Ik geef het door', gaapte de ober.
En toen was hij weg.

stop!

Sommige dingen zijn heel erg.

Je ziet de ongelukkige presentatoren van de bel & win-spelletjes op televisie doen alsof ze gelukkig zijn. Je bedenkt dat iemand ze een brief zou moeten schrijven waarin staat: ‘Beste presentator m/v, het begint met een b en eindigt op elachelijk want dit kan zo niet langer en dat weet joe zelf ook eigenlijk wel’.

Je zou het zelf wel willen doen.
Want sommige dingen moeten gewoon gebeuren.
Aan de andere kant: waarom moet jíj eigenlijk altijd alles doen?
Is dat zo gegroeid of zo?!

Bovendien: ik persoonlijk ben altijd bang dat ik te betrokken raak. Dat heb ik namelijk altijd. Als ik slechte presentatoren een brief ga schrijven, krijg ik geheid een brief terug. Met een stukje achtergrond en een stukje levensgeschiedenis. En zelf krijg ik dan een stukje medelijden. Dus dan schrijf ik zelf weer een brief terug met dat ik best meeleef. En dan krijg ik weer een brief terug met dat ze dat fijn vinden.

Nou ja goed, voor je het weet ben ik bevriend met die mensen. En dan heb je niet meer zoveel afstand dat je ze ook eens goed de waarheid kan zeggen.

Dus het lijkt me beter als iemand anders het doet.

oermoeder

Droomde vannacht dat ik ineens een kind had.
Een beebie wel te verstaan.

Ik kwam erachter toen ik mijn vriend belde.
Ik zeg: 'Wat is dat toch voor geschreeuw op de achtergrond?'
Hij zegt: 'Dat is ons kind, dat je bij mij hebt achtergelaten'

Nadenkend legde ik de telefoon neer.

Eerst dacht ik: och ja, heeldemaal vergeten!
Daarna dacht ik: wat zullen de mensen hiervan denken,
ontaarde moeder!!!

Onverwijld toog ik dus richting de beebie.
Het was maar een klein mormel, zo bleek.

Ik besloot een beetje te gaan make-uppen.
Ik legde de beebie zolang op een kastje.
Kom ik terug, valt de beebie er bijna af!

Toen ontwaakte ineens mijn moederinstinct.
Soms duurt dat immers een tijdje.

Ik zeg: 'Wat drinkt het?!'
Ik zeg: 'Heeft het wel genoeg te drinken!?'
Hij zegt: 'Ja, Completa met wat water gemengd.'

Toen was ik gerustgesteld.
Maar wel wat moe ook.
Dus toen viel ik in slaap.

En toen werd ik wakker.

woord loos

Komt bijna nooit voor.
Maar eens in de zestien jaar is er een moment dat jij
een bepaald woord niet kent en de rest wel.

Eerst vind je dat onverklaarbaar.
Dan denk je: allriiight, misschien was ik toen net ziek,
toen dat in twee havo werd behandeld.
Maar dat geloof je dan eigenlijk zelf al niet.
Want je was nooit ziek.

Dus uiteindelijk is het opnieuw onverklaarbaar.
En dan wordt het vanzelf onverteerbaar.

de opkomst & ondergang van het seniormeisje [3]

'Ja nou, ik vóel dat nu eenmaal zo', zeg ik koppig.

Het is even stil.
Hij kijkt strak voor zich uit.
Ik ook.

Maar ergens in mijn hoofd gaat een sirene af.
En het is geen test.
Het is zover.
Ik ben degene geworden die ik nooit zou gaan worden.
Ik ben het mens waarover ik met de mannen grappen maakte.
Het is verschrikkelijk maar ik ben een volwassen vrouw geworden.

verslaafd

Ik ben me toch een partijtje verslaafd geraakt aan de Liga Continue [*], zeg. Dat is dat verantwoorde tussendoortje waarvoor Robert ten Brink zich als sukkelige huisvader ietwad overdreven in het wad laat vallen. Met die typisch bijdehandte dochters die met hun ogen rollen en hem keihard uitlachen. Robert helemaal doorweekt en zo.

Enfin, ik kreeg medelijden en dacht: ach wad, laat ik het eens proberen.

LEKKER!!!
En zo verantwoord ook.
Dus waarom zou je stoppen.
Men zou kunnen zeggen dat ik hier tamelijk continu aan de Liga Continue zit.

[*] niet die met kokos (bleh), wel die met chocolade

koopjeshoek

Ach man hou toch op, natúúrlijk was dat een stom idee, op derde kerstdag 'even naar IKEA'.
Dat is namelijk echt zo'n dag dat de IKEA-files al bij je eigen voordeur beginnen. En nóg niks doorhebben hè.

De schaamte op de volle parkeerplaats, dat je niet de enige was die dacht: hee, ik heb een idee - die schaamte wordt snel ingehaald.

Door de slaap die je bijna knock out slaat op de beddenafdeling, bijvoorbeeld.
De knagende honger ter hoogte van de kookeilandjes.
De diepe kinderhaat die je overvalt bij 't betreden van de kinderafdeling.
Het plotse verlangen naar werkdagen bij de kantoormeubelen.
De moordzucht in de buurt van het bestek.
De vertwijfeling in het magazijn.

Gelukkig was er toen nog de koopjeshoek. De koopjeshoek, dat is eigenlijk een soort van rustpunt voor mensen die te oud zijn om in het kinderparadijs mogen. Want de koopjeshoek, dat is mooi kijken hoor. Zeker als je er even bij gaat liggen op een (uitgescheurd) bankstel.

In de koopjeshoek, daar loopt iedereen met een uitdrukking die een combinatie is van samengeknepen lippen en opluchting. De samengeknepen lippen zijn van de zuinigheid. Dat maken wij namelijk zélf wel uit, of we iets een koopje vinden. De opluchting is van de opluchting.
Dat IKEA bijna voorbij is.

de ballen!

IKEA Amsterdam, 12:56:

'Jordy van vier, Tamara van vier, Lars van drie, Maikel van vijf en Mirte van vier willen HEEL graag worden opgehaald uit het kinderparadijs.'

kinderparadijs

IKEA Amsterdam, 12.51:

'Jordy van vier, Tamara van vier, Lars van drie, Maikel van vijf en Mirte van vier willen graag worden opgehaald uit het kinderparadijs.'

idols

Ik moet nog steeds elke dag even denken aan dat rare meisje in de eerste aflevering
van dit jaar, dat op volkomen willekeurige momenten 'Schoonhovuuuuuuh!!' riep.

Ik kan er niet over uit. Die hersencellen, hoeveel? En alsof een woonplaats aangemoedigd kan worden! Kom op Schoonhoven, je kan het? Je kan wát?!

Doet me denken aan heul vroeger. Toen deed men dat nog wel hè, het ene dorp tegen het andere. De gereformeerde lagere school tegen de kattelieken van het schoolplein er tegenover.
Bloedlippen. Blauwe plekken. Maar dat was in de tijd van de verzuiling. Toen was je nog trots op je woonplaats. Maar dat was puur omdat er verder niks was. Dus dan was je maar trots op je woonplaats. Had je tenminste nog íets.

Can't help thinking: wat gebeurde er met het rare meisje toen ze, na de voorronde, Schoonhoven weer in wou? Is dat gelukt? Of hebben de Schoonhovenaren der aarde zich,
in een ouderwetse aanval van saamhorigheid, verenigd? Met een handvol stenen of zo, 'k noem maar wat?

het kleine huis

Ja, ik verlang terug.

Naar de kleine Laura Ingalls die door de heuvels galoppeert,
met heur haren in lange vlechten en een onhandige jurk aan.
Naar pa Ingalls die zo levensecht kon huilen, met echte tranen.
Ma Ingalls die altijd zo nuchter was en nooit haar stem verhief.
En grote zus Mary die meestal de wijste was.
Maar ach, later zou ze toch stekeblind worden.

peace

De laatste onwikkelingen: nepbontjasje geruild voor glittertruitje.
Vrede op aarde!

kerst [2]

Net reed er een auto voor me met een knipperend licht.
Dacht ik: hee leuk, een auto die ook een beetje met de kerst meedoet.
Drie minuten later pas beseffen: ach nee, die had gewoon zijn richtingaanwijzer uit.

Kerst ontspoort mensen.

de opkomst & ondergang van het seniormeisje [2]

De mensen zeggen wel eens: je bent zo oud als je je voelt.
Ik weet niet wie dat oorspronkelijk heeft bedacht en zo.
Dat maakt verder ook niet echt uit. Want het is dus gewoon niet waar.
Je bent zo oud als in je paspoort staat.
Zooo, weer een misverstand opgelost.

groene bok

Vanmiddag gespot: zeer oude heer in keurig pak.
Prikte op de openbare weg zorgvuldig 1 donkerrood herfstblaadje aan een prikstok.
Deponeerde het herfstblaadje daarna zorgvuldig in een container.
Vervolgde daarna zijn weg met handen op rug.

Mooi spul, oude mensen.
Wat ze doen slaat meestal nergens op, maar dat hoeft ook niet meer op die leeftijd.

de opkomst & ondergang van het seniormeisje

Jonge vrouwen kun je er over het algemeen best bij hebben.
Ik weet er alles van. Ik ben namelijk zelf een jonge vrouw.
Best wel lang al, eigenlijk. Best wel heel erg lang al, eigenlijk.
Ik vraag me wel eens af hoe lang een jonge vrouw houdbaar is.
En wat daarna dan komt.

doortr€kken

Het hele probleem met de euro is dat je hem doortrekt.
Je trekt de euro door naar allerlei andere dingen die er niets mee te maken hebben.

Als er bijvoorbeeld in de krant staat 'er waren 300 mensen aanwezig', dan denk jij: poeh, 300 en dat dan nog eens keer 2 komma 2, dat is maar liefst [insert aantal] mensen!!! Of dat je op een pak koekjes ziet staan 67 gram koolhydraten (want dat zijn de nieuwe calorieen, zeg maar) en dat je denkt sjit keer 2 komma 2!? Nou eeeuh laaaat maar liggen dan!

Dat is het hele probleem met de euro.

los/vast

Och, wat zat ik vast.
'Zal ik jou even lekker de nek en de rug masseren', zei de man.
'Oh ja, lekker', zei ik.

Ben je na twintig minuten helemaal rielekst.
Lig je er ongekend ontspannen bij.
Ben je eindelijk weer los, van lijf en leden.

Nu nergens meer aan denken.
Alleen nog maar wegdrijven.
Langzaam in slaap vallen.

Zegt de man: 'Ziezo, en nu ik!'

Hup, daar zat mijn nek weer vast.
Ja, sorry hoor.
Maar als het om masseren gaat, is de term wederkerigheid gewoon niet gepast.
Geven en nemen in de relatie: alla!
Maar er zijn grenzen.

boem

Wie: meisje
Wat: oor in het verband.
Locatie: mobiele telefoonwinkel.
Bloed: ja.

Waarschijnlijke dialoog ter plaatse:
'Oké, deze wordt het dus niet?'
'Neh, ik kijk nog even verder'

broertjes

Nee, waar dat nepbontjasje op sloeg, weet ik zelf ook niet.
Soms gebeurt dat, dat je het zelf ook niet weet.
Maar dan heb je het toch al gekocht.

Op zich wel benieuwd wat huisdier en goeroe Boris V. ervan vindt.
Van het dode IKEA-schaap op de vloer is hij nog steeds niet helemaal hersteld.
Maar dit nepbontjasje, dat moet toch kunnen.
Denkt vast dat het zijn verloren gewaande tweelingbroer is.
Lachen!

Anderzijds krijg je na de eerste blijdschap natuurlijk onafwendbaar een heleboel
sibbling rivalry.
Jaloezie.
Afgunst.
Wie is er mooier zwart.
Waarom mag hij wél in de wasmachine!

Oké, gelukkig heb ik de bon nog.

weg ermee

Ik reken mijn nepbontjasje af.
Winkelmeisje begint gesprek met ander winkelmeisje.

'Blijf jij hier bij de kassa?'
'Nee ik ben beneden de heren aan het opruimen'

Ik kijk nog geschokt, zo van: kan dit nu allemaal zomaar.
Maar aan de andere kant was er ook begrip.
Mannen, soms zou je ze gewoon ... opruimen ja.

rookvrij

Nieuw Hollands tafereel:
passagiers die tijdens de korte stop op NS-stations
de treetjes van treinbalkons bezet houden.

Sigaret in mond.
In rookwolken gehuld.
Opgejaagde blik.

En bóós!

ranzige zanger

Wat hebben Conny Vandenbosch, Peter en zijn Rockets en Ciska Peters met elkaar gemeen?
Chiel Montagne natuurlijk! Ook wel: 'de man met de snor van oor tot oor', aldus Peter Bee.

Toen ik zeven was, vond ik Chiel Montagne een voorbeeld van een Zeer Betrouwbaar Persoon. Dat kwam vooral door zijn snor. Iemand met zo'n snor moest wel een goed hart hebben, dacht ik. Joviaal ook. Veel speelgoed.

Eén nummer uit Op volle toeren is me altijd bijgebleven, maar ik kan nergens vinden hoe het heet en van wie en zo. De zanger was een Dennie C. avant la lettre en hij zingt een paar keer, nou goed ik mag wel zeggen méér dan een paar keer, deze zinnen:

Ik had geen geluk in het spel
Maar in de liiiiiiefde had ik het wel!

Nou, ten eerste was ik heeeel blij voor de zanger. Blijkbaar had hij een meisje gevonden die hem wél mooi vond. Nu kon hij haar in zijn armen nemen en samen bloemen plukken. Ten tweede kon ik me wel een beetje inleven. Ik verloor ook vaak met spelletjes, vooral met Memory. En nog wel van mijn broertje van drie! Maar toen vertelde mijn moeder dat het om gokspelletjes ging. Je weet wel Jacq, in het casino, met van die rollende balletjes.

Toen was het uit met mijn inlevingsvermogen. Wat was dat voor een nare luie jongen die een beetje de hele dag zijn geld liep te verbrassen!?! Kon ik het meisje dat voor zijn valse charmes was gevallen, maar waarschuwen voor de ranzige zanger! Want je zou zien dat hij het gokken toch niet kon laten. Rekte die zich 's avonds quasi-oprecht uit. Hèhè, nu ga ik even in mijn eentje een wandelingetje maken, Rosamunde. JAJA. Misschien moest ik Chiel Montagne eens een brief sturen, dan kon die het meisje een beetje in de gaten houden. Eventueel haar tranen drogen. Desnoods met zijn snor, want stel dat je toevallig geen zakdoek bij je had.

Maar ja, toen werd ik acht.
En ik wás al niet zo sterk in Memory. Dus het is me eigenlijk een beetje ontschoten.
We kunnen nu dus alleen maar hopen dat ze op tijd heeft kunnen wegkomen.

*pling* [2]

Stofzuigerslangen die op strategische plekken
in het huis uit de muur kunnen worden
getrokken, is dat wat?

trouwens

Tachtig eurocent, en dan voor een kop koffie.
Ja hallo zeg, als het nou nog drugs was of zo.

euhro

Jongen stak zijn hoofd om de coupédeur in de trein.

'Hoi', zei de jongen.
'Hoi', zei ik.
'Heb je tachtig eurocent voor me, voor een kop koffie?', zei de jongen.

'Euh?', zei ik.
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes.
Ik fronste mijn neus.
Ik trok mijn lippen naar binnen

'Jeses man, oké, dan niet', zei de jongen.
En weg was hij.

Maar ik zat alleen maar om te rekenen naar guldens!

de onherroepelijke nagelvijl

Vanochtend op de deurmat: een pakje van de Postbank.
Ik dook er direct bovenop, want ik krijg verder nooit cadeaus.

Wat was het? Een soort van multifunctioneel padvinderszakmeskurketrekker met de mogelijkheid om er een knijptang, schroevendraaier of blikopener van te maken.
Of een nagelvijl.

Dat van die nagelvijl, dat zit mij dwars.
Al jaren eigenlijk.

In elk stoer multifunctioneel openklapbaar mes zit onherroepelijk een nagelvijltje. Waarom? Ik zie het steeds helemaal voor me, zo'n Marlboro-man die een dag gaat vissen en hunten en hoesten in de middle of nowhere. Nu eens snijdt hij een dik touw door. Dan weer ontleedt hij een snoek, voor de fun. 's Avonds maakt hij zijn oren schoon met de kurketrekker. En dan tot slot zakt-ie achterover ... om eens lekker zijn nagels te vijlen?!

Nou goed, enfin.
Een gegeven paard et cetera.
Mensen van de Postbank, bedankt.
Het zou best kunnen dat dit het handigste cadeau is dat ik ooit heb gekregen.
Misschien red ik er ooit nog eens een leven mee.
(Of een nagel.)

gevallen

Om mij heen vallen de mensen bij bosjes neer.
Is het niet letterlijk, dan wel in overdrachtelijke zin.
Soms ben ik bang dat het door mij komt.
Eén willekeurig voorbeeld:

Hoi Jacq, aanstaande woensdag ga ik proberen je e-mail te
beantwoorden, ik kan het er nu niet bij hebben.

Groetjes, M.

ik moet een meid!

Soms denk ik weleens dat ik ervoor in de wieg ben gelegd om een dienstmeid te hebben.
Ik bedoel: ok, níemand vindt het leuk om bijvoorbeeld kleren op te hangen. Of af te wassen.
Of was uit de wasmachine te halen. Stofzuigen.

Maar, en nu komt het: IK vind het dus écht Onzettend Niet Leuk.
Niet zo van: bleh, wel zo van KRISIS, NEEN!
Vandaar dat ik ergens denk: ik heb gewoon recht op een meid, weet je.
Ik hóór er een te hebben.

Soms zie ik haar al voor me. Dan reik ik haar in gedachten mijn lege bordje aan. Hier, kun je meenemen voor de afwas. Of ik vraag sorry beveel dat ze alle zwarte topjes even naast elkaar op bed legt, zodat ik kan kiezen. Als ze ze daarna maar weer keurig opvouwt! 'Meid, vergeet je niet de plinten af te nemen!' roep ik, net als zij van plan is de plinten over te slaan. Soms hoor ik haar beneden bezig. Bijvoorbeeld met dingen oprapen. Dingen opschuiven. Dingen opbergen. De meid doet vrijwel alles, als het maar met op- begint.

Maar stel nou: je wéét dat je in de wieg bent gelegd voor bepaalde dingen.
Maar die dingen die komen alsmaar niet langs in je leven.
Kun je daar dan een klacht over indienen?

kerst

Ik had eigenlijk al zo half om half besloten om dit jaar niks te doen qua kerstdepressie.
Maar goed, als ik zo naar buiten kijk dan weet ik het niet hoor.

little booooy, you're gonna get it

Vriendin 1 en ik in de kroeg. En de vraag was deze: gaan wij op het aanstaande feest van vriendin 2 nog even verrassend uitbarsten in vlot tweestemmig gezang?

'Ligt eraan hoeveel wijn ze daar hebben', zei vriendin 1 benauwd.
'Laten we de microfoons in elk geval meenemen', zei ik vaagjes.

Het geweldige initiatief liep bovendien nog eens stuk op de keuze van het nummer. Net hadden we onder deskundige begeleiding nog een stevig robbertje Aretha F. gedaan. Maar zou het Streeeetch out your arms, little booooy, you're gonna get it niet verkeerd worden opgevat? Door de man van vriendin 2 bijvoorbeeld? We zagen de complicaties al opdoemen. Hadden we het nog niet eens over het tweede couplet gehad. If you feel you wanna kiss me, go right ahead I don't mihihind!'. Het zou niet de eerste keer zijn dat we een oprechte fan hard van ons af moesten slaan.

'Zeker in geval van te veel wijn in het spel lijkt dit liedje mij niet erg geschikt', zei ik.
'Wat zijn er verder nog voor nummers dan?', peinsde vriendin 1.
'Sja, eigenlijk niks hè', zei ik.
'Nee, je komt toch altijd weer uit bij Aretha F.', zei vriendin 1.
'Kan niet. Zeker niet in het geval van te veel wijn in het spel', zei ik.
'Ik heb geen zin om weer fans pijn te moeten doen', zei vriendin 1.
'Wat zijn er verder nog voor nummers dan?, peinsde ik.
'Sja, eigenlijk niks hè', zei vriendin 1.
'Nee, je komt toch altijd weer uit bij Aretha F.', zei ik.

Toen zaten we ineens in een vicieuze cirkel.
Samen met Aretha F., dat gelukkig wel.

de lijnen zijn geopend!

Waarom belt niemand mij op om mij een lief klein bijbaantje aan te bieden in een boekwinkel?
Desnoods doe ik er zelf geld bij.

Lijkt me zo fijn om dienstbaar naar de mensen toe te kunnen zijn. Als de klant alleen nog maar van zijn briefje af stamelt 'Het gro...', al de volledige juiste boektitel roepen. De verbazing, die dankbaarheid! Op ladders klimmen om ook de onbereikbare boeken bereikbaar te maken voor de kleine man/vrouw. Wanhopige opa's die iets zoeken voor hun hoogbegaafde kleindochter van twee die niet van Nijntje houdt, weer nieuwe hoop geven. Gezellig anticiperend meerillen van de suspense als je de nieuwste van Nicci French afrekent. Niet de plot verraden, natuurlijk. Maar wel kun je dingen zeggen als 'Eerst dan denk je dat die vent gewoon normaal is, haha!'. Gewoon gezellig samen met de klant al een beetje in het voren genieten.

Wacht even.
Aan de andere kant moet je natuurlijk ook altijd vragen ISTEENKADOOTJE. En als de klant dan ja zegt, dan moet je inpakken. En dat kan ik niet! Nou ja, ik kan het uiteindelijk wel maar in de tussentijd gaan er hier altijd een paar huisdieren dood van de stress. Misschien dat je ook mag vragen TISZEKERGEENKADOOTJEHE. En als je dat met de juiste intonatie zegt, scheelt het vast wel in het aantal kadootjes dat je moet inpakken.

Oké, kom op maar op met die telefoontjes!

rottig

Overigens, over fietsen gesproken.

Valt mij dus op dat als je een fiets koopt en denkt: 'Krisis, wat een aardig uitziend maar rottig fietsend fietsje is dit, nou ik mag toch hopen dat het ding van ellende verzuipt of dat er een dief langskomt', dat je dan echt kunt wachten tot je een ons weegt. Niks helpt. Niet op slot zetten: no problem. Als je 'm van je af gooit, stuitert ie zo weer terug. Openlijk tegen het stationsgebouw neerknallen en twee dagen wegblijven: ja hoor, we zijn er nog!

En verder.

Valt mij dus op dat als je een fiets koopt en denkt 'ach wat een lelijk uitziend maarrr superfijn fietsend fietsje is dit, ik geloof dat dit mijn lievelingsfiets aller tijden gaat worden', dat je dan de kans loopt dat deze fiets reeds de volgende dag bruut is ontvreemd of, mocht dat niet lukken, knap gevouwen om een lantaarnpaal hangt.

Hoe weten de dieven toch altijd hoe ze je het meeste pijn kunnen doen?

suffe fiets

Oom agent was boos op mij.
In plaats van in de Daarvoor Bestemde Fietsenrekken had ik mijn fiets tegen het stationsgebouw geknald. Ik had namelijk haast meneer agent, ik had zelfs vliegende haast! En de Daarvoor Bestemde Fietsenrekken bevinden zich op bijna een kilometer van de trein die ik moest halen. En ik kan mijn eigen fiets nooit terugvinden in de Daarvoor Bestemde Fietsenrekken, ook al heb ik rekken geteld, de stand van de zon/maan bepaald en broodkruimels gestrooid. Maar ik had vooral ook laarsjes met hakken aan en daar kán ik niet op! Waarom trek je ze dan aan? Om toch!!!!

Ik moet zeggen dat ik mijn hoop had gevestigd op mijn fietstassen. Mijn fietstassen zijn iets waarvoor ik me schaam (doch verrekte handig!) maar toen ik mijn fiets tegen het stationsgebouw knalde, dacht ik: hmmm, het zou best kunnen dat deze fiets overkomt als een fiets van een jonge hardwerkende moeder die haast had omdat haar hyperactieve kind al voorbij de loketten richting Het Spoor was gerend. Ja, mijn suffe fiets ter plaatse straalde iets uit van hai ik ben de broodnodige fiets van een geteisterde volwassene die even Iets Belangrijks te doen heeft.

Nou ja, enfin, oom agent was dus tóch boos op mij.
Gelukkig zijn dit (nog) niet de jaren vijftig. Zodoende kreeg ik een tweede kans in de vorm van een waarschuwende sticker op mijn fietstuur. Als oom agent straks wéér zijn ronde deed en mijn fiets stond er NOG, dan zou het vehikel worden weggesleept richting de Daarvoor Bestemde Fietsenrekken ter linkerzijde van het station, de Daarvoor Bestemde Fietsenrekken ter rechterzijde van het station OF gewoon hup direct naar het politiebureau.

Dit vond ik dus flauw.
Ik maakte me er al wegfietsend kwaad over. Want hoe zou ik er achter zijn gekomen waarheen de polities mijn fiets hadden weggesleept? Polities mogen vast niet even op de lege plaats delict door de knieen om een handig pijltje op het trottoir te krijten. Dus ik maar zoeken! Eerst ter linkerzijde. Niks. Dan ter rechterzijde. Waar een paar opgeschoten rotpubers die niet aan de kant wilden, mij zouden proberen te wurgen en ook hier geen fiets. En dan de lange barre tocht naar het politiebureau. Maar welk? En dan zou je zien dat de agent van de sleutel van het weggesleepte fietsen-depot nét naar huis was. 'Als u goed kijkt, ziet u Sjaak in de verte nog fietsen mevrouw'. Sjaak kwam pas morgenochtend om half acht terug. Tot acht uur kon je dan terecht om je fiets op te halen. Ik dacht aan mijn laarsjes en werd nog bozer. Ik trapte op mijn trappers en riep heel hard 'Sjongejonge jonge!'. Wat een rotstreek zeg.

Toen keek ik naar beneden en ik zag dat ik op mijn suffe fiets zat.
Ik was helemaal verbaasd.
En daarna werd ik heel gelukkig.

gone with the wind

Oké, ik klik vanaf nu nooooooit meer op dingen, zomaar, om te klikken.
Allemachtig, wat is dat met die draft-functie in Blogger!!!! Noem het dan gewoon de disappear-functie of zo.

[hier had een belangwekkend verhaal kunnen staan en neen, niet over kappers]

aanknip

'Ja nou goed, ze kunnen het er dus niet weer bij áán knippen', dacht ik vannacht tijdens een helder moment van inzicht. Even werd ik heel rustig en sereen. Want inderdaad, dat kan gewoon niet, haren erbij aan knippen.

Maar als je er even over doordenkt: waaróm eigenlijk niet?

Het lijkt me goed om hier nog eens wat verder op door te denken en daarna een plan van aanknip te formuleren.

soortement van verknipt

Kijk, eerst vond ik het nog wel iets moois hebben, al die lokken die op de grond dwarrelden. Dat je denkt: ja, hier gebeurt echt iets wezenlijks en mijn leven neemt een positieve wending. Maar als het dan blíjft dwarrelen ... ik weet niet of iemand dit herkent, maar ik werd er knap zenuwachtig van.

En terecht, zo bleek.

Ik begrijp het echt niet. Kappersmeisjes van Nederland, als ik zeg: 'een soortemént van ponnie maar dan lang niet zo kort als een echte ponnie', waarom maken jullie er dan tóch een echte ponnie van, en dan ook nog eentje die zelfs voor een echte ponnie aan de korte kant is? Echt, ik begrijp het niet. Door wie worden jullie betaald? De duivel??!

Het eerste dat ik dacht toen ik in de spiegel keek was: Ach, het gaat tenslotte om het innerlijk. En dat dan 3445 keer in jezelf prevelen. Ik ben nog steeds bezig, dus tot ziens maar weer.

knip

Ben weg. Even mijn haar laten kutten. Nee, geen grapje. Om de een of andere wazige reden denken kappers altijd dat ik uit Staphorst kom. En dat ik dientengevolge een kapsel moet krijgen waar de oorijzers als het ware helemaal in wegblenden. Iets hips aantrekken helpt niet, trouwens. Dan denkt de kapper ha kijk nu, een Staphorster meisje met een hip truitje!

Wordt vervolgd (dit verhaal so wie so, de kapper eventueel).

rijmt nu eenmaal

hallo prinses amalia
hier heb je een azalea
en hou je niet van groen
dan krijg je een meloen
en wel van het merk galia

de prinses zonder naam [2]

'Moet jij dinges niet nodig de borst geven, Maximia?'
'Zeg Alezander, dat geeft hoe heet ze heus zelf wel aan hoor!'

de prinses zonder naam

Ook zoiets sufs.

Er is een prinsesje geboren.
Niet dat het mij echt iets kon schelen. De mensen vroegen mij wel eens: ‘Zeg Jacq, hoi, hoe is het en nu nog eens wat: kan het jou ene fuck schelen dat er straks een prinsje of prinsesje wordt geboren?'. En dan zei ik bijvoorbeeld zoiets als: ‘Nou nee, het kan mij persoonlijk dus geen ene fuck schelen dat er straks een prinsje of prinsesje wordt geboren!’

Maar toen was het eenmaal zo ver dat er een prinsje of prinsesje geboren ging worden. En toen kon het me ineens toch wél wat schelen. Ik riep zelfs de histeriese woorden: ‘Och, wat een popje!!!’

Dit soort dingen heb ik nou altijd.
Suf.

goedenmiddag!

Nadeel van heule mooie muziek op je hoofd in combinatie met trage rivieren
in oneindig groen landschap met koeien: emoties.

De tranen drupten zo *pling* van mijn wangen op mijn audiokey.
Gelukkig kwam er geen conducteur langs.
Soms voel je dat je maar één woord nodig hebt om verstild mooi huilen
te doen omslaan in gnorkend snikken met snot.

euromuts

Tot mijn schrik heb ik vandaag deze mail verstuurd.

Beste Joke,

Ik heb onlangs geschreven dat ik lid wil worden van de vereniging.
Vandaag kreeg ik van penningmeester P. een acceptgiro in de bus.
Voor het jaar 2003 word ik geacht EUR 8,- te betalen. Dat is de
helft van een jaarlidmaatschap. Maar: het is inmiddels (nog net)
november en de contributie gaat dus over minder dan 2 maanden.
ik vind een bedrag van EUR 8,- dan ook niet gepast. Graag even
overleg daarover.

Vriendelijke groeten, Jacq.

Wat is er met mij gebeurd? Ik die zaken Het Geld Betreffende altijd koelbloedig wegwuifde? Die nooit kassabonnen checkte om te zien of het kassapuberesje de aanbiedingen wel had onthouden? Die sportief, spontaan en gezellig in de omgang ben? Of was, in elk geval. Wat is er met mij gebeurd?!!

Ik ben een beetje van slag.
Teleurgesteld in mezelf.
Zelfbeeld aan gruzelementen.
Sip.

Maar die acht euro die betaal ik dus echt mooi NIET, Joke!!!!