snurkende schurk

Dacht ik: weet je wat, ik schuif het kattenmandje even lekker dicht bij de verwarming. Dan kon Boris V. zich nóg behaaglijker in zijn iets te kleine slaapstede schurken. Wat een vreemde uitdrukking wordt dat op deze manier. Er is iets mis mee. Maakt niet uit.

Terug naar mijn moederliefde. Dus ik tilde de mand met ronkende inhoud op en zette het geheel tegen de verwarming aan. Nou, nee. Boris V. bleef voor de vorm nog even liggen maar in zijn ogen zag ik dat het spel was. Slaap lekker, zei ik desalniettemin, om hem op andere, positievere gedachten te brengen. Dikke vinger, zei Boris V. echter, hij keek me vuil aan en hup, daar sprong hij met een sierlijke boog uit het mandje. Zie, daar rende hij al holderdebolder naar beneden. Zogenaamd struikelend over zijn eigen poten. Want als het zo moest, dan sliep hij nog liever buiten in een regenplas (en dat meent ie, hoor!).

Ik heb het mandje maar snel weer teruggezet. Drie minuten later klonk uit die hoek weer een ritmies gesnurk, met nu en dan een gilletje. Boris V. droomde hardop. Waarschijnlijk weer van kunstschaatsen en lekkere poesjes.

Boris V. is een schurk.

zie ginds

Sinterklaasliedjes met een beat eronder, mag dat?
Ja dat mag. Wij leven in een vrij land.
Maar soms denk je: konden die kutkinderen de zak maar in.

Ik word oud.
Ik heb nog net geen witte baard maar het gaat nu echt hard hoor, mensen.

beroerd

Sorry dat ik het zeg.
Maar het is gewoon zo.
Valt me altijd weer op als ik in een reformzaak of een natuurwinkel sta. Mensen die je tegenkomt bij winkels die 'gezond' uitstralen, zien er over het algemeen beroerd uit.

Is dat omdat ze zich dus al ziek vóelden en daarom naar een gezonde winkel zijn gegaan? Of is het omdat biologiese rabarber stiekum helemaal niet zo gezond is? Of komt het gewoon omdat mensen die bijvoorbeeld hun groente bij een gezonde winkel hebben gekocht, direct daarna denken: 'ha, en NU mag ik iets ongezonds!'? Zojuist nog een rechtsdraaiende tofuburger van een boerderij met zes geitjes afgerekend, maar daarna direct door naar Friet van Piet voor een patatje oorlog?

Of is het omdat mensen die boodschappen doen bij gezonde winkels een beetje te goed over zichzelf denken? Soms haal je ze er zo tussenuit he, van die biologiesdynamiese mensen die iets uitstralen van: 'hallo, mensen van de wereld, ik ben beter dan jullie'. Komen ze thuis in hun rotleven, merken ze dat ze helemaal niet beter dan de rest zijn. Althans: wel biologieser maar zeker niet dynamieser! En dat buiten de gezondheidswinkel niemand, maar dan ook echt niemand sokken in zijn sandalen draagt. Word je ook ziek van, van zo'n besef, natuurlijk. Je ziet dit besef vaak bij medewerkers van een gezonde winkel. Worden nergens anders geaccepteerd dan daar. Slapen 's nachts op de toonbank. Of desnoods in de koeling.

Hier is kortom het laatste woord nog niet over gezegd.

hoest

Lief dagboek, ik heb nog steeds een nare hoest over mij.

Het klinkt als een hond, maar wel een soort hond die je zelf niet zou willen hebben, al kreeg je hem er gratis bij. Het is een soort van droge kriebelhoest waarvan ik desalniettemin zielig dubbelklap. Ik denk dat over enige maanden blijkt dat ik naar een Zwitsers sanatorium moet om op een bed op de veranda jongemeisjesboeken te gaan lezen. Daar komt weer een verpleegstertje met frisse blik een warme kruik brengen. MIjn gezicht gloeit al, in de voorjaarszon. Voor het eerst in mijn leven heb ik het warm. Dan moet ik hoesten en dubbelklappen. De zustertjes kijken benauwd, Herr Doktor neemt mij met een ernstig gezicht de pols. Zijn pink gaat over zijn onderlip. Hij peinst. Hij besluit. Nog zeker een half jaar blijven. Ik kuch zieligjes maar in mij springt mijn hart. Leni Saris, here we come! Tijdens het omslaan der bladzijden dwaalt mijn blik even af naar de wit besneeuwde toppen van de bergen. Zie hoe mijn oor zich spitst. Hoort het geklingel van de koeien met bellen! Zie de klimgeiten. Of de springbokken. Of hoe die dingen ook heten.

Oké, oké, ik hou erover op!
(oh nee, toch nie.)

narcissus en de boeven

Ben steeds woorden kwijt. Hoe noem je zo iemand. Vaak in donkerblauw, moet in de super zorgen dat die verrotte klanten geen pepernoten jatten. Of dat de ene verrotte klant de andere verrotte klant niet in mekaar mept. Oh ja natuurlijk: De Beveiligingsbeambte.

Nou, die van vanmiddag was meer een beveiligingsjóngetje. Schattig om te zien hoor hoe hij daar stond, quasi-ernstig voor zich uit kijkend, met de handen decent voor het kruis gevouwen bij de groente. Haren geblondeerd en zorgvuldig de lucht in gestyled. Zo'n kuif waarmee je in mijn tijd onherroepelijk bij de alternativoos hoorde, maar die de gewone doorsnee jongen die erbij wil horen zich inmidddels heeft toegeeigend.

Aan de andere kant straalde het beveilingsjongetje heel erg uit dat hij meer naar zichzelve keek dan naar de verrotte klant in het algemeen en mij in het bijzonder. Dat geeft op zich niets, dat hoort bij de leeftijd. Maar het zou wel tot supermarktdrama's kunnen leiden. Zo deed ik een paar keer verdacht met een komkommer, maar dat ontging het beveiligingsjongetje ten enen male! Ook zag hij eruit alsof hij bij een eventuele achtervolging (eerst praten maar als dát niet lukt, ja dán) eerst wat extra gel in zijn haar zou willen doen. En trouwens: wat doet de beveiliging bij de groente-afdeling?! Ooit iemand meegemaakt die een krop sla onder zijn jas stak, of zo?!! 'Ja, nee, 't is voor mijn zieke hamster mneer'.

Nou ja, kortom: ik heb niets tegen ijdele beveiligingsbeamten maar ons land heeft er niets aan.

laat me slapen

Belde vanuit Antwerpen naar mijn voicemail. En ook nu schoot me weer de gedachte te binnen die ik altijd heb als ik mijn voicemail bel. Ik ben altijd op de een of andere manier bang dat mijn kat Boris V. de telefoon opneemt. Bijvoorbeeld met de volgende woorden:

'Goedenmiddag, met Boris V.'

Aan de ene kant zou je mij direct richting het gesticht kunnen rijden. Aan de andere kant: best benieuwd wat voor stem hij zou hebben als hij mens was. Brommerig en hees? Net zoals zijn halfafgemaakte miauws, waarmee hij wil zeggen: als je mijn moeder bent, dan weet je nu al wat ik bedoel dus need I say more?!? Of misschien juist net iets te hoog, net zoals die jongen waar ik ooit drie jaar heimelijk verliefd op was - nou ja, tótdat ik dus voor het eerst zijn stem hoorde? Soms slijt verliefdheid. Dit was echt van de ene op de andere seconde verschrikkelijk voorbij.

Dus ook deze keer ging mijn hartslag iets omhoog terwijl de telefoon overging en ik wachtte op de mevrouw van de voicemail. En na de vierde keer was ze daar. Ik zuchtte van opluchting, ook vanwege het gesticht. Boris V. lag waarschijnlijk warm en wollig te wezen, ergens onder, achter of tussen, en het liefst alledrie tegelijk. En ook deze keer zag ik hem in gedachten hevig schrikken van het telefoongeluid, zich afvragen wie en waar hij was, om vervolgens de middelvinger op te steken tegen de telefoon.
Laat me slapen, moeder.

kauw!

Nee, één gaatje.
Althans: een vulling die eruit gevallen was. Dat je bij het tandenpoetsen denkt: hihi, wat spuug ik daar nu uit? Neem je een slok water, weet je het ineens. Vier maanden mee rondgelopen. Alleen maar met rechts gekauwd. Leek me op het laatst ook niet gezond voor de rechterkant, die nu ineens wel heel erg veel te verhapstukken kreeg. Woordspeling.

Maar goed, hij zit er weer.
Kan ik weer echt lekker kauwen.
Man, wat ga je die dingen waarderen dan, hè.

schaam

Wachtkamertafereeltje bij de tandarts:

moeder: Anne, ben jij nog bij de kinderboerderij wezen vra ...
meisje van acht: Ssssssssst!
moeder: Nou zeg, doe even nor ...
meisje van acht: Ssssssssst!
moeder: Anne, we zitten hier niet in de kerk hoor. Je mag best praten in wachtkamers.
meisje van acht: Mahaaam ... ow ... pffffff!

late at night

Kwam vannacht de gezusters Maywood nog even tegen, tijdens landerig zapgedrag waarbij ik verwezen voor me uit staarde. Zal wel een terugblik naar de jaren tachtig zijn geweest, of de promotie van een dubbel-cd met verlopen maar fijne artiesten.

Hoe dan ook, het schijnt dat die meiden ooit eens gebrouilleerd zijn geraakt. Konden elkaar niet meer luchten of zien. Waar het mee te maken had, geen idee. Misschien met wie meer (voordelig) in beeld kwam bij TopPop of zo.

Ja, jij dringt jezelf altijd zo op bij zo'n camera!
Oooh nuut! Jij!

Zouden ze al weer goed met mekaar zijn? Waren het trouwens wel echte zussen? Ik bedoel: als je echte zussen bent, dan kun je mekaar best nog wel eens een keer verrot schelden. Je komt elkaar toch wel weer een keer tegen bij je vader en moeder. Met de sinterklaas, met de kerst of met oud en nieuw. En dan ga je langzaamaan ook weer tegen elkaar praten en zo. Eerst alleen van 'hm' en 'mja'. Later hele zinnen.

Maar ja, als je dus géén echte zussen bent, dan weet ik het ook niet meer.
En ze leken inderdaad voor geen meter op elkaar.

Hè bah, wat een roteinde.

dicky in de goot

Het duurt altijd even voordat mijn hersens dingen verwerken.

Besef nu pas De Consequenties Van Het Feit dat Dicky denkt
dat ze de voicemail van Stefan heeft ingesproken.

Maar dat was dus niet zo.
Maar ze dénkt van wel.

Dus dat wordt morgen alsnog herrie in de tent.
Zij verongelijkt omdat hij niks zegt, hij verongelijkt om haar verongelijktheid
en omdat zij niks zegt. Besluiten ze mekaar vanaf nu gewoon compleet te negeren.

Komt nooit meer goed tussen die twee.
Werksfeer verziekt.
Slaat over op hele afdeling.
Bedrijf naar de kloten.
Allemaal werkloos.
En te oud voor wat nieuws.
Lager wal, in de goot.

Ténzij ik Dicky even terugbel.
Om te zeggen dat ze een verkeerd nummer heeft gedraaid.

Hmmm ... kweenie hoor.

dicky

Op mijn voicemail een stamelend vrouwmens:

'Goeiedag ... met Dicky.
Hoi Stefan, ik eh ben benieuwd of er nog wat ehm inzicht opged ... opgeleverd heeft
naar aanleiding van de ... bespreking met de ... klant van ehm Sam ... over de overlap
... en over de ehm verschillen. Wil je me even terugbellen? Hoi?'

Ik wil het natuurlijk helemáál niet weten maar inmiddels wil ik het gewoon weten.
Komt ook door die zenuwachtige toon van Dicky. Dan ga je nadenken, hè.

Is Dicky gewoon nieuwsgierig-betrokken?
Of ... had Dicky zich ziekgemeld voor De Bespreking waarvoor Sam zich ook al had ziekgemeld?
Was Dicky wel ziek? Of is Dicky gewoon een ordinaire de kantjes eraf-lopert?
Buikgriep? Of te bescheten voor een zakelijk gesprek met een vette klant?
Dat Stefan ervoor op heeft moeten draaien en dat Dicky denkt: weet je wat,
ik ga gewoon even heeeel semi-geinteresseerd zijn voicemail inspreken.
Kom ik in elk geval over als een gemotiveerde werknemer,
die zelfs met een gefakete buikgriep nog hart voor de zaak heeft.
Krijg ik morgen tenminste geen verwijtende blikken.
Jee Dicky, best cool dat je me nog even belde.

En op een wat meer inhoudelijk vlak: hoezo overlap?
Verschillen waartussen?

Allemachtig zeg, hou toch eens op met dat wazige gedoe altijd!!!!

geit

Hè, gezellig, er staat weer een nieuwe ouwe column op jacq's columns.

en toen was ik een geit
Soms wil je helemaal niet weten hoe het zit.
Maar toch krijg je dan te weten hoe het zit.
‘Het zit zo,’ zei de oude vrouw tegen mij. ‘Straks als ik wegfiets,
dan kijken die geiten me nog na tot ik helemaal daarzoot op de dijk rij.’

Dat had ik weer.

Ik staarde voor de vorm naar het stuk horizon waarnaar haar vinger priemde.
Toen deed ik alsof ik een bevriend kinderboerderijdier zag en stak verrast de hand op.
Het concept was dat ik het daarna op een rennen zou zetten.

de hele column lezen!

herfstdepressie

Er zijn echt ontzettend veel websites down op het moment.
Kan geen toeval zijn.