shit

De jongen was nogal zwijgzaam van aard. Gelukkig had hij enorm sprekende ogen. Dat redde hem uit menige benarde situatie. Tot aan zijn mondeling Engels. Zijn angstige blik sprak boekdelen. Maar die stonden niet op de leeslijst. Shit.

you tell me

Nog even over die ruzies m/v.
Mijn vriend en ik gingen een keer winkelen voor een spijkerbroek. Voor hem. We kwamen de winkel binnen. Toen ging alles nog goed. Toen kwam er een verkoopster naar ons toe. Ook dat konden wij aan. Niet altijd maar deze keer wel. Daarna vroeg de verkoopster aan mijn vriend wat voor maat hij had. En toen gebeurde het.

0.00.57
Mijn vriend haalde zijn schouders op. Mijn vriend draaide zich naar mij toe. Mijn vriend keek mij aan met een blik van you tell me.

0.01.03
Er gebeurde iets in mijn hoofd. Ik kan even niet op het woord komen maar het was min of meer het omgekeerde van een flashback. Het was alsof ik mijn toekomst zag. Ik zag hoe mijn leven er tot aan mijn dood uit zou gaan zien. Ik zag mezelf mijn vriend winkels in en uit sleuren. Ik zag spijkerbroekenverkoopsters en mijzelf beraadslagen over hoe wijd in het kruis. Ik zag ons met knopspelden knielen aan zijn voeten. En ik zag mijn vriend erbij staan alsof hij een willoos object was. Stond hij daar een stripboek te lezen?!

0.01.10
‘Hallóho’, zei mijn vriend ongeduldig.
Maar ik woof, nee ik wuifde nee het was duidelijk woven, ik woof hem weg met een ongeduldig gebaar. Ik kreeg nog een staartje van mijn toekomst mee, namelijk. Ik zag mezelf stofzuigen en ik zag hém zijn benen optillen. Matchende sokken. Dankzij mij.

0.01.15
Dat was de limit.
Dus toen was het ruzie.
Laat ons zeggen: anderhalve minuut.
Rond ik het nog naar boven af, hè.

overpeinzing

Hebben huisartsen zelf eigenlijk ook een huisarts? En gaan ze daar dan ook wel eens naartoe?

euh /2

Als mannen en vrouwen samen gaan winkelen, dan krijgen ze na gemiddeld 72 minuten ruzie.

Om mijn buurman te citeren:

'Euh?'

72 minuten???
Dat kan sneller. Veel sneller.
Nee, echt!

euh?

Mijn dronken buurman is weer dronken.
Er zijn mensen die in stilte dronken zijn. Mijn buurman is niet zo'n soort mens. Integendeel. Heel open iemand eigenlijk. Enfin, meestal heeft mijn buurman een kwaaie dronk over zich. De meeste mensen drinken om te vergeten. Als mijn buurman gedronken heeft, herinnert hij zich juist weer waarom het leven zo kut is. Uiteindelijk moet hij daarvan schreeuwen. Dan is het maar weg.

Vanavond is mijn dronken buurman dus weer dronken. Maar hij heeft geen kwaaie dronk over zich. Onder mijn raam staat hij op straat. Hij roept gelaten maar één woord.

'Hallo'
[...]
'Hallo'
[...]
'Hallo'
[...]
'Hallo'
[...]

Net riep er iemand 'Hallo' terug.
Toen was de buurman even stil.
Daarna zei hij:

'Euh?'
[...]
'Euh?'
[...]
'Euh?'
[...]

Hij kreeg het in zijn kop niet op een rijtje. Mijn buurman is een eikel, maar ook best zielig dus.

voor jezelf

Lief dagboek, ga anders gewoon even iets voor jezelf doen. Het is satc-night op net 5.
Doei.

onflatteus

Lief dagboek, de klap komt altijd achteraf, zeggen vervelende mensen wel eens. Is er ook een lotgenotengroep voor mensen die gisteren van de trap zijn gevallen, dat jij weet? Vandaag blijkt dat ik op nóg veel meer plekken ben geland toen ik zo onflatteus onder aan de trap neergleed. Nou, 'gleed' is het woord niet helemaal, maar goed. Het voelt zo'n beetje als dat je voor het eerst in jaren weer eens de gym hebt bezocht en dat je je dan net iets te erg hebt uitgesloofd.

Nou ja, om kort te gaan: het is feitelijk allemaal erg zielig.

Hier wou ik het maar even bij laten, straks gaan gehandicaptensites verwijzen naar dit dagboek. Terwijl ik toch normaal zo'n frisse meid ben. Later.

bloed

Lief dagboek, dit dagboek was er bijna niet gekomen!

Vlak voordat ik mijn eerste woordjes wilde typen, lazerde ik op een verschrikkelijke manier van de trap. Ik snap trouwens niet waarom ik me niet gewoon vastgreep aan de leuning. Ik ga even in de reconstructie. Oh ik snap het al. Ik had in mijn linkerhand een theeglas en in mijn rechterhand de telefoon. Die wilde ik allebei liever niet kapot laten vallen. Vreemde beslissingen neemt een mens op dat soort momenten. Kun je nagaan hoe ontzettend materialistisch ik eigenlijk ben ingesteld, als het erop aankomt.

Enfin, uiteindelijk is nu dus alles kapot: het theeglas, de telefoon en ikzelf. Even dacht ik dat mijn been eraf was, of mijn arm en/of een stuk van mijn neus. Maar toen bleek dat dat niet zo was. Het deed allemaal wel allemachtig zeer, al die stukken die er nog op zaten. Ik heb een tijdje door de woonkamer gestrompeld, en ow ow ow geroepen. Ook was ik een beetje trillerig en ontdaan.

Ondertussen valt het alweer erg mee.
Niet eens bloed helaas.