jacq zingt iets van tavares
[1]
Ik kan allang weer ziekenhuisseries kijken, tijdje niet gekund. Begon ik helemaal te shaken en messen door mijn hart, zeker als er intensive care-dingetjes involved waren. Kan trouwens ook weer films kijken waarin iemand tig jaar in coma ligt en dan ineens *pling* wakker wordt. In het begin riep ik dan: 'Zo ziet dat er niet uit hoor! Hallo, zo iemand ligt heus niet dertien jaar op haar rug! Jullie moeten haar draaien! Zo krijgt ze doorligplekken! En waar is de sonde?!' Nu kijk ik gewoon, er bibbert niks en ik denk: whatever.
[2]
Zat vorig jaar, een maand voordat mijn moeder dood ging, even in Frankrijk in een prachtig huis en ik heb zo gelachen daar. En zo ongelofelijk vaak mijn hoofd gestoten omdat ik bovenin het huis, onder de balken sliep. Ging elke nacht zo van: let op nu niet weer je hoofd sto *BENG*.
Maar goed, wat ik wou zeggen: dan keek ik voordat ik ging slapen vanuit de tuin naar het dal en zag ik al die lichtjes. Dan vloog het me aan, dacht ik: oh my god, wat ben ik ver weg. En ik lach de hele dag en zij ligt daar maar. Hoe is het nu met haar, komen de zustertjes wel vaak genoeg op haar kamer, ligt ze er goed bij, ligt ze niet op haar hand en dat dat haar dan zeer doet en dat niemand het ziet. (Een keer lag ze op haar hand, die hadden ze verkeerd neergelegd en hij was helemaal opgezwollen. Ik vond het een van de ergste dingen, nog best stennis geschopt. Mijn moeder kan die hand zelf niet bewegen, riep ik. Mijn moeder KAN DAT NIET!!! Terwijl, er waren veel ergere dingen die mijn moeder niet zelf kon. En er gebeurden veel vreselijker dingen met haar waar ik liever niet aan denk. En misschien was haar hand wel weggegleden en was het niet de schuld van de zustertjes.)
Enfin, dan zuchtte ik diep, rookte een sigaret, ging naar binnen en naar boven, deed het licht uit, stootte mijn hoofd.
[3]
Kwam ik terug en ik dacht: hoe lang gaat dit nog duren. NOG een jaar? Nog tien jaar? Ik trek dit niet, niemand trekt dit. En mijn moeder wil het ook niet. Ik had er eigenhandig wel de stekker uit willen trekken, maar er waren dus geen stekkers. En toen deed ze het zelf. In de nacht zaten we bij haar, en ze zeiden dat het afliep. Maar het kon nog wel dagen duren, wie zou het zeggen. Toen het middag werd, was ze weg. Ik was er niet bij, ik was ook even weg. Want het kon nog wel dagen duren maar het duurde dus geen dagen. Ik dacht: kut, waarom was ik er niet, waarom moest ik zo nodig even ergens anders zijn. Als ik drie minuten eerder was geweest, dan was ik erbij geweest toen mijn moeder de vrijheid tegemoet ging of klinkt dat te melodramatisch. Ik was overal bij, alleen toen ze echt wegging, toen was ik er niet. Ik huil niet zo vaak keihard maar toen wel.
[4]
Moest nodig naar het graf van mijn moeder want wie gaat er nu niet naar zijn moeders graf. Nou ik dus. Maar dat kon ook niet eeuwig duren, hoewel het kan wel maar het voelt niet top. Ging er vanavond heen, kon het graf niet vinden, belde mijn vader. Zie je links een bankje. Nee, alleen maar oude graven. Bleek op het verkeerde kerkhof te zitten, echt unbelievable. Later, op het goede kerkhof, zag ik haar direct liggen, tenminste haar grafsteen. Mooiste graf van het hele kerkhof, sorry voor de andere doden, maar het is echt zo.
Even gehuild, even wat dingetjes gezegd, even gepraat met een oude man, even geinformeerd naar de doodsoorzaak van zijn vrouw die er lag (lekkende hartklep en de arts had gezegd nou kom in maart maar terug maar toen hoefde het niet meer maar wel de gezegende leeftijd van 82) en me totaal kapot geergerd aan drie luid beppende vrouwen een eindje verderop. Waarom zijn serene dingen bij mij nooit heleMAAL sereen maar bijv. zoals in dit geval doorspekt met maar net ingeslikte scheldwoorden als kutwijven en val dood. (haha, val dood, op een kerkhof, op zich best grappig.)
Op de terugweg weer blij meegebruld met Heaven Must Be Missing An Angel. Als je verdrietig bent, moet je dat even opzetten.