jacq zingt iets van tavares

Mijn moeder is vandaag 1 jaar dood, even iets schrijven.


[1]

Ik kan allang weer ziekenhuisseries kijken, tijdje niet gekund. Begon ik helemaal te shaken en messen door mijn hart, zeker als er intensive care-dingetjes involved waren. Kan trouwens ook weer films kijken waarin iemand tig jaar in coma ligt en dan ineens *pling* wakker wordt. In het begin riep ik dan: 'Zo ziet dat er niet uit hoor! Hallo, zo iemand ligt heus niet dertien jaar op haar rug! Jullie moeten haar draaien! Zo krijgt ze doorligplekken! En waar is de sonde?!' Nu kijk ik gewoon, er bibbert niks en ik denk: whatever.


[2]

Zat vorig jaar, een maand voordat mijn moeder dood ging, even in Frankrijk in een prachtig huis en ik heb zo gelachen daar. En zo ongelofelijk vaak mijn hoofd gestoten omdat ik bovenin het huis, onder de balken sliep. Ging elke nacht zo van: let op nu niet weer je hoofd sto *BENG*.
Maar goed, wat ik wou zeggen: dan keek ik voordat ik ging slapen vanuit de tuin naar het dal en zag ik al die lichtjes. Dan vloog het me aan, dacht ik: oh my god, wat ben ik ver weg. En ik lach de hele dag en zij ligt daar maar. Hoe is het nu met haar, komen de zustertjes wel vaak genoeg op haar kamer, ligt ze er goed bij, ligt ze niet op haar hand en dat dat haar dan zeer doet en dat niemand het ziet. (Een keer lag ze op haar hand, die hadden ze verkeerd neergelegd en hij was helemaal opgezwollen. Ik vond het een van de ergste dingen, nog best stennis geschopt. Mijn moeder kan die hand zelf niet bewegen, riep ik. Mijn moeder KAN DAT NIET!!! Terwijl, er waren veel ergere dingen die mijn moeder niet zelf kon. En er gebeurden veel vreselijker dingen met haar waar ik liever niet aan denk. En misschien was haar hand wel weggegleden en was het niet de schuld van de zustertjes.)
Enfin, dan zuchtte ik diep, rookte een sigaret, ging naar binnen en naar boven, deed het licht uit, stootte mijn hoofd.

[3]

Kwam ik terug en ik dacht: hoe lang gaat dit nog duren. NOG een jaar? Nog tien jaar? Ik trek dit niet, niemand trekt dit. En mijn moeder wil het ook niet. Ik had er eigenhandig wel de stekker uit willen trekken, maar er waren dus geen stekkers. En toen deed ze het zelf. In de nacht zaten we bij haar, en ze zeiden dat het afliep. Maar het kon nog wel dagen duren, wie zou het zeggen. Toen het middag werd, was ze weg. Ik was er niet bij, ik was ook even weg. Want het kon nog wel dagen duren maar het duurde dus geen dagen. Ik dacht: kut, waarom was ik er niet, waarom moest ik zo nodig even ergens anders zijn. Als ik drie minuten eerder was geweest, dan was ik erbij geweest toen mijn moeder de vrijheid tegemoet ging of klinkt dat te melodramatisch. Ik was overal bij, alleen toen ze echt wegging, toen was ik er niet. Ik huil niet zo vaak keihard maar toen wel.


[4]

Moest nodig naar het graf van mijn moeder want wie gaat er nu niet naar zijn moeders graf. Nou ik dus. Maar dat kon ook niet eeuwig duren, hoewel het kan wel maar het voelt niet top. Ging er vanavond heen, kon het graf niet vinden, belde mijn vader. Zie je links een bankje. Nee, alleen maar oude graven. Bleek op het verkeerde kerkhof te zitten, echt unbelievable. Later, op het goede kerkhof, zag ik haar direct liggen, tenminste haar grafsteen. Mooiste graf van het hele kerkhof, sorry voor de andere doden, maar het is echt zo.
Even gehuild, even wat dingetjes gezegd, even gepraat met een oude man, even geinformeerd naar de doodsoorzaak van zijn vrouw die er lag (lekkende hartklep en de arts had gezegd nou kom in maart maar terug maar toen hoefde het niet meer maar wel de gezegende leeftijd van 82) en me totaal kapot geergerd aan drie luid beppende vrouwen een eindje verderop. Waarom zijn serene dingen bij mij nooit heleMAAL sereen maar bijv. zoals in dit geval doorspekt met maar net ingeslikte scheldwoorden als kutwijven en val dood. (haha, val dood, op een kerkhof, op zich best grappig.)

Op de terugweg weer blij meegebruld met Heaven Must Be Missing An Angel. Als je verdrietig bent, moet je dat even opzetten.

het rennen van jacq

Ik had eigenlijk een stukje in gedachten waarin het, via de omweg van het vreselijke liefdesverdriet van vriendin S., toch weer voornamelijk over mezelf zou gaan en daarmee direct ook over de mensheid in het algemeen maar ik was te druk dus dat komt later. Ik moet even gaan rennen want morgenochtend vlieg ik.

Reisgezelschap: heel fijn. Verblijfplaats: gezelligste hostel in town. Hoe laat op: veel te vroeg.

Görüşmek üzere.
Zo weer terug.
En bid dat ik niet neerstort, zou ik ook voor jullie doen.

zoek dekking, daar komt jacq /2

[...]

Oh, en ik was dan nog een klein beetje onaardig geweest tegen mijn collega die had gezegd: "Zeg jacq mag ik jou misschien wel iets vragen?" "NEE! NEE! EN NOG EENS NEE gvd!", had ik gezegd (maar wel op een normale toon of zo). Mijn collega was heel stil geworden. Onze redactie-assistente was geschrokken gestopt met het assisteren van de redactie. De baas had mij over zijn leesbrilletje heen verdrietig aangekeken. Zuchtend had ik voor iedereen een gevulde koek gekocht. Met geld uit de redactiekas, want de money grows me also not on the back of wel soms!

Toen ik terugkwam, had ik de ergonomische zitbal een trap gegeven. De ergonomische zitbal was in huilen uitgebarsten, ik had iets gemompeld van jankerd en was weer op mijn bureaustoel neergeploft. Mijn rechtervoet wipte onrustig op en neer. Ik had het idee dat ik iets raars zou kunnen gaan doen, bijv. ontploffen.

Dus toen dacht ik: ik zou nu eigenlijk maar beter naar huis kunnen gaan. Dan zou ik eerst even keihard een stukje fietsen zonder in de tunnels uit te vieren, daarna zou ik de trappen van mijn appartement een paar keer op en neer rennen, daarna zou ik mijn kutlaarzen in een hoek smijten, daarna zou ik denken: zijn er nog meer dingen die ik kan doen, daarna zou ik met een schuin oog naar Boris V. kijken en daarna zou ik denken: nee, dat kun je niet maken, het is tenslotte wel je huisdier jacq. Ik zou ten slotte van wanhoop de hele pilatesvideo afwerken, en deze keer niet door liggend vanaf mijn immense loungebank met open mond te staren naar de uitgerekte mensen op de video maar ook door actief mee te doen. Aan het eind van de pilatesvideo zou ik 4 centimeter langer zijn. Uitgeput zou ik op mijn bank in slaap vallen, en in mijn dromen zou het windstil zijn.

Maar het was nog geen 17 uur, en als het nog geen 17 uur is, dan blijf je gewoon. Tot het 17 uur is. (Of 17 uur 1, op dagen dat je je van je goeie kant wilt laten zien maar dit was duidelijk niet zo'n dag.) Ik wipte met mijn rechtervoet. Ik keek naar buiten en het waaide zo hard dat de bomen het ook totaal niet leuk meer vonden. En ik dacht: dit is nog niet voorbij. Dit is nog helemaal niet voorbij.

zoek dekking, daar komt jacq

Het waait steeds zo hard, valt jullie dat niet op, en ik denk dat het daaraan ligt. Mijn haren waaien van links naar rechts en van achter naar voren en daarna weet je niet meer welk deel aan welke kant hoort en dan laat je het maar zo en dan kijken de mensen je aan alsof je haar niet goed zit en dat klopt dus.

En het woei, of het waaide, en onderweg naar Kantoor had ik dus al een soort van ruzietje gemaakt met een man die mij sneed (in de verkeersmatige zin dan) maar hij vond dus dat ik hem sneed. "Dit is dus echt belachelijk", had ik tegen de man gezegd. "Nee hoor, het is niet belachelijk", had de man teruggezegd. "Oh jawel hoor want zoals ik al zei het is dus belachelijk", had ik op mijn beurt gezegd. Hier kon de man geen speld tussen krijgen en hij sjeesde die ene kant op en ik sjeesde die andere kant op en ik zei nog een paar keer "Nou doeg!!!!", omdat ik fatsoenlijk afscheid nemen altijd heel belangrijk vind, maar de wind waaide tegen mijn woorden in en toen hoorde ik ze alleen nog in mijn hoofd.

Eenmaal op Kantoor had ik na elk telefoongesprek keihard de hoorn op de haak gesmeten (jawel, dat kan dus echt wel, wij hebben nog van die draadjestelefoons, ongelooflijk eigenlijk, fucking unbelievable zou ik haast zeggen, ik zit dus echt eens in de week die in elkaar gedraaide telefoondraad uit elkaar te draaien, lukt nooit, dus ik moet inmiddels zo ongeveer OP de telefoon gaan liggen om nog een beetje te kunnen bellen).

Verder had ik een paar mailtjes verstuurd die ik later nog had geprobeerd te onverzenden maar dat blijkt dus niet meer te werken sinds we een nieuw mailsysteem hebben. Geen idee of het bij het oude mailsysteem wel kon trouwens (maar dat gerucht ging gewoon) want ik had het nooit geprobeerd, het is niet alsof ik geregeld denk: oh kutje, dat had ik niet moeten schrijven, of eigenlijk denk ik dat best vaak maar daarna denk ik dan: soit, en mijn geheugen doet de rest. Hoe dan ook, het betrof hier één jankmail aan mijn ex, één dubbelzinnige mail aan een stalker en zes kantoorgerelateerde maar echt wel ongepaste mails geloof ik, tenminste zo waren ze dan wel bedoeld.

Oh, en ik was dan nog een klein beetje onaardig geweest tegen mijn collega [...]

okidoki, vergaderen met jacq

Om niet keihard te gaan krijsen tijdens de vergaderingen te A. is het, kortom, van het grootste belang dat je een vorm van afleiding zoekt.

Dat is niet moeilijk, je zorgt gewoon dat je totaal onvoorbereid bent, geen van de toegezonden papieren hebt gelezen en dientengevolge geen fláuw idee hebt waar de vergadering over gaat. Pas op het moment dat de voorzitter vraagt: 'Wat vinden jullie van voorstel 1?', buig je je over voorstel 1, om vervolgens de eerste te zijn die er iets steekhoudends over roept. Je hebt je geniale momenten en eerste ingevingen zijn meestal okidoki, dus de kans dat dat lukt is best groot. Mochten er onverhoopt alleen maar smurfen in je hersens oppoppen, dan kun je altijd nog een hoestbui voorwenden en een soort van wuifgebaar maken in de trant van: nou dit kan wel even duren, mensen.

Het gevolg van dit alles is dat de mannen inmiddels vele glimpen van je genialiteit hebben mogen opvangen en nu dus verwachten dat elke opmerking die je maakt een geniale opmerking is. Of eigenlijk: ze verwachten het niet zo zeer, ze gaan er gewoon vanuit.

Je zou denken dat dit een enorme druk op je schouders legt. Maar dat is niet zo. Zelfs als je een middelmatige of zelfs bijzonder domme vrouwenopmerking maakt, waarvan je tijdens het uitspreken al beseft dat die dus nergens naartoe gaat, wordt er unaniem instemmend geknikt, steken diverse mannen hun duim op, maakt de notuliste driftig aantekeningen en zegt de voorzitter blij: 'Okidoki. Door naar voorstel 2.'

Een punt van aandacht is alleen wel dat je het over het algemeen zo ongeveer bij voorstel 3 alweer hélemaal hebt gehad - en dan word je er niet slimmer op :/
Het is dan zaak je asap en met een goede smoes uit de voeten te maken. Een belangrijke fake-sms van een hooggeplaatst politiek persoon is een realistische optie. Slechts een opmerking in de trant van 'fuck, ik krijg net een belangrijke fake-sms van een hooggeplaatst politiek persoon' volstaat. Gehaast verlaat je de vergaderzaal, je rookt buiten in de zon drie marihuanasigaretten, en je keert terug op het moment dat jij aan de beurt bent bij de rondvraag, waarop je alleen nog maar hoeft te antwoorden: 'Nee, niks.'

jacq en de verzamelde oneliners /134

* 'En die haarverf op mijn voorhoofd, moet dat er langzaam af eh slijten of zo?'
(jacq maakt grapje tegen de kapster)

* 'Ja, inderdaad'
(de kapster)

* 'Fietssleuteltje, als je in de buurt bent, wil je dan svp een geluidje maken'
(jacq, tegen het fietssleuteltje)

* 'Kannie, ik kom nog maar 1 keer in twee weken, BASTA!!!'
(schoonmaakster S.)

*'Ik kan mezelf wel voor de KOP SLAAN!!!!!!!!!!!!!!!!!!'
(jacq tegen vriendin 1, via mail)

* 'Hou je mond kattekop, anders vermoord ik je NOG een keer'
(serial killer tegen jacq, in droom)

* 'Ik heb de wandelsokken trouwens nu aan en ik KAN ze inderDAAD horen ademen'
(jacq, via twitter)

* 'Kijk dan, ik doe een bruggetje achterover! Ik doe een bruggetje achterover! (etc.)'
(jacq doet een bruggetje achterover, tijdens het bodybalanceklasje)

* 'Dat is waarschijnlijk niet erg slim om dat te doen'
(iemand in het bodybalanceklasje ziet jacq een bruggetje achterover doen)

* 'Wacht even, er zijn MEERDERE mannen in het spel?!?!'
(jacq, tegen vriendin M.)

* 'En eigenlijk wil ik ook wel met je trouwen'
(onbekende man, via mail)

* 'Je rijdt trouwens best wel eh... pittig he'
(vriend P. tegen jacq, vanaf passagiersstoel)

* 'Jij mag ook je broek wel uittrekken, hoor'
(vriendin 1 tegen jacq, tijdens samen onder dekentje op de bank)

* 'Ik zeg niks maar ik denk hier het mijne van maar ik zeg dus niks'
(Boris V., via mail)

de huppel van jacq

[vervolg op het vorige stukje]

Enfin, geloof het of niet, aan het eind van het uur was ik dus dit: een Ander Mens. Gerekt, gestrekt en hysteries gelukkig. Plus voor het leven toegewijd aan mijn nieuwe leermeester die het voor elkaar had gekregen dat ik een vol uur niet had nagedacht over de dingen van het leven - en ik kan me verder eigenlijk geen uren herinneren dat ik niet nadenk over de dingen van het leven, behalve dan de zeven weldadige uren van mijn slaap, waarin ik voornamelijk gitaarconcerten geef die zeven uur duren (ik zing er dan ook bij hoor). Soms denk ik: konden de mensen zich maar abonneren op mijn dromen, dan zou de wereld er een stuk mooier uitzien.

Anyway, ik was dus een Ander Mens. En dat kwam allemaal door Gerard. Ik had daarom maar één keuze: Pilates-goeroe Gerard volgen tot aan het eind van de wereld. Of nou ja, gewoon tot in de sportschool dus. Elke dinsdag tussen acht en negen.

In mezelf huppelend huppelde ik vorige week het zaaltje binnen, dringend toe aan een nieuwe dosis Gerard. (Dat van dat huppelen schrijf ik erbij om wat er nu volgt extra schrijnend te maken.)

“Halloooo, ik ben Gea en ik vervang vanaf nu Gerard en ik ga proberen of ik jullie een stukje Pilates kan geven, hihi!”, zei de huisvrouwige vrouw die dus Gea bleek te heten.

Halverwege een huppel brak de betreffende huppel zichzelf af. Het geluid van mijn schreeuw echode hol door de ruimte. Ik wilde alleen maar huilen en me met een keiharde bons op de grond laten vallen. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn spieren verslapten on the spot - en dat is tot nu toe nog niet weer goed gekomen. Alleen mijn tijpspieren doen het soms nog, rest ligt op bed.
WAT een ongelofelijk roteind van zo'n stukje.

de pijn van jacq

Feit één: ik riep al jaren dat ik nog niet dood gevonden wilde worden in een sportschoolklasje. Feit twee: enige weken geleden bevond ik mij, hoppa, in een sportschoolklasje. De mens is feitelijk onnavolgbaar en je kunt er geen peil op trekken. Ik spreek nu ff voor mezelf.

“Hallo, ik ben Gerard en ik ben jullie nieuwe Pilates-goeroe”, zei de kale man die dus Gerard bleek te heten.
"Hahahaha!”, riep ik.
Ik sla nogal snel aan op dingetjes die ik dan ineens extreem grappig vind, zoals bijvoorbeeld dus een goeroe die Gerard heet. Gerard de goeroe. Ik lig alweer bijna onder de tafel als ik het optijp, snappen jullie wel. Mijn lach echode hol door de ruimte. Waarom ben ik toch altijd de enige die hardop lacht, andere mensen kunnen dat zo mooi binnen houden. Ineens verlegen met mijn existentie stretchte ik tegelijkertijd mijn linkervoor- en achterbeen, hetgeen anatomisch volstrekt onmogelijk is en dus nou ja best zeer deed.

“Over een uur. Ben je een Ander Mens”, zei goeroe Gerard plechtig.
Yeah riiight, dacht ik, want ik was dus zelf nog nooit een ander mens geweest.

Maar gehoorzaam rekte ik en strekte ik, op de strikte aanwijzingen van Gerard. Alle, maar dan ook álle spieren in mijn lichaam kregen een beurt, ook spieren die nog nooit in hun leven een beurt hadden gekregen. Ik had pijn, ik vond het gemeen en ik wilde wel honderd keer gaan huilen en me met een keiharde bons op de grond laten vallen. Maar de blik van Gerard was vastberaden en ik klampte me daar oogsgewijs aan vast, terwijl ik posities aannam die in elke andere situatie aanstootgevend zouden zijn. En op de momenten dat ik dacht: 'Ik stop', zei Gerard dingen als: 'Het. Gaat. Fantasties!' of 'Heeeel goed wat jij daar doet', en dan dacht ik: het gaat fantasties en het is heel goed wat ik hier doe. Dus dan ging ik door.

Enfin, [...]

jacq is een serial killer

[vervolg op het vorige stukje]

"Gaat u daar maar zitten", zei de pasfotograaf.
Ik ging daar maar zitten.

Ik schikte mijn haren. Ik oefende mijn gezichtsspieren. Ik schikte nogmaals mijn haren (luistert heel nauw, ik heb niet erg geschikt haar).

“Maakt u even de oren vrij”, zei de pasfotograaf.
"Nee", zei ik in een reflex.
"Moet", zei de pasfotograaf.
"Maar dan is mijn hele haar niet meer hoe het oorspr. bedoeld is”, riep ik.
“Ik móet de oorlellen zien”, zei de pasfotograaf onverbiddelijk.
"De OORbellen??', zei ik.
'De oorLELLEN', zei de pasfotograaf.

Lamgeslagen propte ik mijn haar achter mijn oren en ik dacht: oorlellen, oorlellen, oorlellen, wat een ongelooflijk ranzig woord is dat eigenlijk!!!

De pasfotograaf legde zijn oog op de camera.
“Daarrr komt hij”, zei de pasfotograaf.
Ik maakte een glimlach.
De pasfotograaf haalde zijn oog van de camera
“U mag niet glimlachen”, zei de pasfotograaf.
“Ja, wat moet ik dan doen”, zei ik.
“Totaal niks”, zei de pasfotograaf.
"Totaal niks?", zei ik.
"Totaal niks", zei de pasfotograaf.
En daarom deed ik totaal niks.

De foto waarop ik totaal niks deed, was desalniettemin totaal veelzeggend. Het was een foto waarvan ik later tegen vriendin 1 zei: “Ik was dus altijd al bang dat ik er in het echt zo uitzie en ja hoor het is dus zo.' Een angstaanjagende mix van een geroutineerde vrouwelijke seriemoordenaar (en die komen maar donders weinig voor hè) en een schuwe Twentse bakkersvrouw (die heb je nog wél veel) staarde mij in het gezicht.

“Deze foto weerspiegelt niet de kern van mijn persoonlijkheid”, zei ik tegen de pasfotograaf.
(Ik weet ook niet hoe ik daarop kwam, maar op zich best een sterke tekst.)
De pasfotograaf boog zijn gezicht over de foto.
Toen keek hij naar mij.
“Dit is gewoon wie u bent”, zei de pasfotograaf.
“U hebt gelijk”, zei ik verslagen en ik betaalde hem tien euro.

het lijkt me beter van niet, jacq

Nou, en toen werd mij mijn rijbewijs op brute wijze ontnomen.
Oké, eerlijk gezegd was het mij gewoon ontschoten het te verlengen en wat blijkt: dan kun je maar beter even niet gaan rijden.

“Nou ja, het kán wel, maar dan moet je héél voorzichtig rijden”, zei vriendin 1.

Zij keek mij benauwd aan.
Ik keek benauwd terug.
Eerlijk gezegd wil ik altijd vooral andere auto's inhalen, ik snap ook niet goed waarom, het zal wel iets uit de oertijd zijn.

"Ik heb natuurlijk op zich de skills wel', zei ik.
"Het lijkt me beter van niet, Jacq”, zei vriendin 1.
"Er is geen enkele vrouw die zo smooth rijdt als ik", zei ik.
"Het lijkt me beter van niet, Jacq", zei vriendin 1.
"Ik rij die kutwijven er allemaal uit!!!", zei ik.
"Het lijkt me BETER VAN NIET, JACQ", zei vriendin 1.

Dus toen besloten we dat het beter was dat ik even niet per automobiel de weg op zou gaan, totdat ik mijn nieuwe rijbewijs had.
Kwestie van dagen, natuurlijk.
Alleen nog even een pasfotootje.

"Gaat u daar maar even zitten", zei de pasfotograaf.
Ik ging daar maar even zitten.

[...]