we gaan niet googlen, jacq

[...]

'Is dit jullie definitieve antwoord?', zei de man van vriendin 1.

Vriendin 1 en ik keken elkaar aan.
'Ja, dit is ons definitieve antwoord', zeiden wij als uit 1 mond.
'Dat is dan... FOUT! Hahahaha!!', zei de man van vriendin 1.
'GVD ik WIST HET IK WIST HET!!!!', zei vriendin 1.
'JEZUS, doe even normaal!!', zei ik.
'Ik durfde geen a te zeggen want jij bent zo FOKKING dominant JACQ', zei vriendin 1.
'Ja en volgens mij IS het ook b, kijk nog eens', zei ik tegen de man van vriendin 1.
'Nee het is echt antwoord a', zei de man van vriendin 1.
'Misschien zit er een fout in het spel, ik wil dit gegoogled hebben', zei ik.
'We gaan NIET googlen', zei de man van vriendin 1.
'HAD ik mijn eigen gevoel maar gevolgd, KUT KUT KUT', jammerde vriendin 1.
'OMG jij praat dus echt BULLSHIT he!!!!!!!!!!!', zei ik.
'OMG ik ben hier echt ZIEK van, ik ben hier echt ZOOOO ZIEK VAN', zei vriendin 1.

'Zeg meisjes, zullen we een peukenpauze doen', zei de man van vriendin 1.
'Dat is goed', zeiden vriendin 1 en ik als uit 1 mond.

jacq leest nu de vraag voor

'Jacq leest nu de vraag voor', zei vriendin 1.
We deden twee vrouwen tegen 1 man, dat is wel zo eerlijk he.

De man van vriendin 1 leunde verwachtingsvol achterover, met reeds in de aanslag een taartstukje. Dat moet je nooit doen, dat is vragen om problemen, haha!

'Wat voor kleur hebben de schepen in de blablablazee om zeg maar op te vallen bij de ijsschotsen zeg maar dat de ijsschotsen zien van hee fukaduk een schip', las ik voor. (Het is een teken van sportiviteit als je de vragen van het Triviantspel eerst even zes keer voor jezelf leest en ze dan in normaal Nederlands herformuleert, zodat de opponent in elk geval niet totaal kansloos is.)
'Ik snap hier geen fuck van', zei de man van vriendin 1.
'Niet over nadenken, noem gewoon een kleur', zei ik.
'Wat heb je allemaal voor kleuren, blauw... geel... ik denk geeeeel', zei de man van vriendin 1 zo'n beetje voor zich uit.
'Ja, of rood', zei vriendin 1.
'HOUD!!! JE!!! KOP!!!!!!!!!!', zei ik tegen vriendin 1.
'O TUURLIJK!! ROOD!', riep de man van vriendin 1.
'Dit is mijn definitieve antwoord', zei de man van vriendin 1 triomfantelijk.
Hij stopte het taartstukje alvast half in de taart.
'Dat antwoord is goed', zei ik met verstikte stem.
De man van vriendin 1 deed een soort van overwinnings-bodypump oid.
(Dat doe je gewoon niet.)
'Sorry ik zal het niet meer doen', zei vriendin 1 nederig tegen mij.
'Dat zei je net ook al bij die vraag over Rusland', zei ik schor.
'Het ontglipt mij, ik ben zo blij als ik een antwoord weet', zei vriendin 1.
'Gewoon je BEK houden!!!!!!!!!', zei ik.

[,,,]

jacq gaat naar de hel

Zolang ik niet weet wat ik aan zal trekken, blijf ik dus mooi in bed liggen, zeg ik wel eens tegen mezelf. Maar dan denk ik aan mijn baas en aan de best wel korte dialoog die zich tussen ons zou ontspinnen ('Ja sorry, ik wist niet wat ik aan moest' / 'WTF?!') - en dan sleep ik mezelf zuchtend naar mijn kledingkamer.

Ja mensen, ik heb een kledingkamer. Je zou het ook een walk-in-closet kunnen noemen, maar we zijn hier niet in de friggin' US of A, dus ik noem dat gewoon een kledingkamer. Het voordeel van een kledingkamer is dat je al je kleren in één oogopslag kunt zien. Het nadeel van een kledingkamer is dat je al je kleren in één oogopslag kunt zien.

Het zijn er heel veel. Heel, heel veel. En ik denk dat ik negentig procent van die kleren nooit aan heb. We noemen deze kleren: miskopen. Ik heb heel, heel veel miskopen.

(Even terzijde: eigenlijk heb ik maar een stuk of drie kledingstukken waarin ik me fijn voel. Een bepaalde broek, een bepaald shirt en bepaalde schoenen. Je kan er lekker in bewegen, je voelt je niet al te varkensachtig en er is ook geen kans dat je plat op de bek gaat, bijvoorbeeld voor het oog van je miljarden Kantoorgenoten. Het liefst zou je deze drie kledingstukken dus elke, maar dan ook elke dag aantrekken. Maar ja, je werkt dus op een Kantoor en je weet heel goed dat je niet elke dag die drie kledingstukken kunt aantrekken, want daar stoot je dus mensen mee af. Dit is niet goed voor je netwerk. Netwerken is heel belangrijk tegenwoordig, ik had gehoopt dat het wel over zou waaien maar nee hoor. Integendeel: of ik niet wat meer kon gaan netwerken, zei mijn baas onlangs. 'NOG meer?!', zei ik verbijsterd, maar hij bleek er dus niet mee te bedoelen dat je met een stel andere toevallig aanwezige losers op het voorplein gaat staan roken.)

Enfin, het mooie van miskopen is dat je er vanaf kunt komen. Namelijk als er eens in de zoveel maanden een of andere zak van een of andere Max in je brievenbus ligt en jij je vanuit de bijbellessen van vroeger herinnert dat het beter is om te geven dan te ontvangen. Je pleurt al je miskopen in de Zak van Max, en je voelt je keigoed.

Voor een minuut of zo. Want dat is het rotte van de School met de Bijbel: je kan je héél goed inleven in de Here God. En als ik dus de Here God was, dan zou ik zeggen: "Nou nee Jacq, dit is dus valsspelen, een écht goed mens geeft juist iets weg waaraan hij gehecht is. Groetjes, God."

Maar dan zeg ik op mijn beurt : "Jezus, ik heb dus maar drie dingen waarin ik me fijn voel, mooi niet dat ik uitgerekend die weggeef. Groetjes terug, Jacq."

WTF, dan maar naar de hel.

jacq wórdt genoemd

Helahola, ik ben nu voor 3 Dutch Bloggies genomineerd.

Behalve voor de publiekprijs (categorie ‘meest populaire weblog’) sta ik nu ook op de longlist voor twee juryprijzen, die voor ‘best geschreven’ en ‘beste persoonlijk weblog’. Echt wel, zie hiero.

I like.

jacq is allemaal echt gebeurd

* 'Er zijn ergere dingen in het leven, je kunt zonder wieldoppen’
(vriendin B.)

* 'Voor het evenwicht en de nuchtere inbreng zou een man toch wel fijn zijn'
(vriendin G. over de criteria bij het samenstellen van een leesclubje)

* 'Waarom word ik al-tijd omgeleid?'
(jacq, via Twitter)

'Ik luister toch ook naar jou als je het hebt over neusspray en zo!!!!!!!!'
(vriendin 1)

* 'Het kan natuurlijk óók zijn dat hij EN een hartprobleem heeft EN een schildklierprobleem EN een bloeddrukprobleem EN eh... dement is'
(de dierenarts, over Boris V.)

* 'Die columns van jou, is dat allemaal echt gebeurd?'
(man van Kantoor, in het café)

* 'Ik dacht een pad te zien, was een sloot'
(vriend A., over zijn verstuikte voet)

* 'Wat een ontzettend vreemde auto heb jij, HAHAHAHA!!!'
(verkoopjongetje bij de Automat)

* 'Denk je niet dat álle mannen sowieso na een tijdje op jou uitgekeken zijn?'
(vriend P.)

* 'Of je WORST LUST!!!!'
(de baas)

* 'OK, kutterdefukkuttandarts unbelievable!!!!!!!!'
(jacq, via telefoon)

* 'lieverd, ik ben je vriend ... en nu ook via LinkedIn. nu ziek (griep)'
(mijn lievelingsome H., via LinkedIn)

* 'Wij gaan trouwen'
(mijn vader en zijn aanstaande A., via brief)

* 'Jij bent mijn lieve kalllufie!!'
(vriendin 1, via mail)

jacq is een boerinnetje

[de extended version van de Metro-column van dinsdag 20 oktober]

"Ha jacq!", zei het bodybalancejufje.
"Hee juffie!", zei ik, vindt ze niet erg.
"Leuk dat je der weer bent man", zei het bodybalancejufje.
"Vind ik ook man", zei ik.

En ik meende het. Ik ben in korte tijd totaal en volledig verslaafd geraakt aan het een uur lang ervaren van pijn op zoveel mogelijk plaatsen in het menselijk lichaam. Maar dat komt: het is pijn op muziek. En het ritmisch kreunen van "au, au, au" is enfin ik schaam me een beetje om het op te schrijven maar nou goed dat is dus heel plezierig. (Misschien is alles in het leven goed te dragen als het maar in de maat is, denk ik nu ineens. Het is maar een losse gedachte maar misschien iets om verder te exploreren door een intelligenter persoon.)

Dus ik rolde mijn matje uit, ik legde mijn handdoek erop, ik schopte mijn schoenen weg, ik trok mijn groengeeloranje gestreepte sokken (wtf ja, ik schrok zelf ook even) uit en ik bezag mijzelf in de spiegelwand die de hele wand besloeg want anders zou het ook geen spiegelwand zijn natuurlijk.

Ik ging met de handen in de zij staan. Het is een van mijn favoriete houdingen, voelt gewoon lekker. Hij flatteert mij overigens niet bepaald, ik zie er direct uit als een boerin die ongeduldig de bloemkool uit de grond kijkt - maar eerlijk is eerlijk: ik heb vrij weinig nodig om er als een boerin uit te zien. Een rond en spekkig boerinnetje waar de boer 's avonds verwachtingsvol achter kruipt in de bedstee maar nu fantaseer ik er even op door he.

Ik liet mijn handen iets zakken en drukte ze stijf tegen mijn muffinflanken. Ik moest me bedwingen om niet goedkeurend te hummen, want het zag het prachtig uit, al zeg ik het zelf, alsof er heel geen vet zat en ik dientengevolge een waanzinnige taille had!!! Soms is het goed de fysieke werkelijkheid even naar je hand te zetten, so to speak. De vrouw die zichzelve slanker ziet dan zij in werkelijkheid is, die beziet de wereld in een mooier licht. Dit straalt zij dan uit naar de medemens en de medemens straalt het weer uit naar zijn medemens en die weer naar de hunnes en zo komt de wereldvrede weer een stukje dichterbij. Het is niet dat ik denk dat ik persoonlijk zo veel macht bezit, maar het komt best in de buurt.

Blij draaide ik een rondje. Ik stak twee duimen op naar de vrouw achter me. De vrouw achter me stak een middelvinger naar mij op. Ik begrijp vrouwen soms niet, ik bedoel het allemaal goed.

De muziek kwam uit de lucht vallen.
"Ok, armen horizontaal", riep het bodybalancejufje.

Ik maakte mijn handen met enige tegenzin los van mijn flanken, mijn vet plofte neer, ik strekte mijn armen, een akelige maar plezierige siddering doortrok mijn lichaam en het uur van de pijn begon.

keep talking, jacq

[...]

We naderden onze fietsen.

"Oh my god, De Kale van personeelszaken op tien uur", zei vriendin B.
"'s Morgens of 's avonds", zei ik.
"Die trek ik dus echt niet OOK nog, De Kale!", zei vriendin B.
"De vorige keer weet je nog, dat hij toen per se zijn nieuwe badkamer wilde uittekenen", zei ik.
"God ja, en dat wij zeiden: dat bad had beter aan de linkermuur gekund", zei vriendin B.
"Ik dacht echt dat hij erin zou blijven", zei ik.
"Sindsdien kom ik nooit meer bij personeelszaken damn hij ziet ons", zei vriendin B.
"Geen oogcontact maken ik herhaal geen oogcontact maken, we zijn druk in gesprek", zei ik.
"Ik loop nu in een rechte lijn naar onze fietsen blijf tegen me praten", zei vriendin B.
"Ik loop in deze zelfde rechte lijn met jou mee heel gezellig allemaal wat doet hij", zei ik.
"Keep talking verzin een onderwerp waar hebben vrouwen het zoal over o my god hij draait zich om", zei vriendin B.
"Ik weet zo snel geen onderwerp dat vrouwen interessant vinden maar ik praat gewoon door kijkt hij nog", zei ik.

En toen waren we veilig bij onze fietsen en we sprongen erop en we sjeesden weg. Ik trapte zo hard dat ik door mijn versnelling heen trapte. Schielijk keek ik over mijn schouder, alsof het goed mogelijk was dat De Kale van personeelszaken ons achtervolgd had en al bijna een ruk gaf aan de bagagedrager zodat ik in 1 klap stil zou komen te staan. Maar de straat achter ons was leeg. Zo leeg dat het bijna weer verdacht was.

"Nog even ergens anders heen?", zei vriendin B.
"Nee ik moet vroeg beginnen morgen", zei ik.
"Het is morgen zondag jacq", zei vriendin B.
"WTF, meen je dat nou", zei ik verbaasd.

jacq is overal dezelfde

Het is altijd wat raar om mensen van Kantoor ineens buiten Kantoor te ontmoeten. Mij overvalt dan meestal het idee dat ik direct aan het werk moet, of op zijn minst voor de vorm een computer aan moet zetten. Wat het nog raarder maakt, is dat mensen van Kantoor soms ineens heel anders zijn als ze buiten Kantoor zijn. Ikzelf heb dat niet, ik ben eigenlijk overal dezelfde jacq en ik zit dus ook in de kroeg voornamelijk met 1 dichtgeknepen oog te bepalen wie van de overige aanwezigen wel eens een serial killer zou kunnen zijn.

Maar goed, niet iedereen is zo steady van karakter. Er zijn er die heel goed aan hun kantorige zelf weten te ontsnappen. Bijvoorbeeld door het afdoen van hun stropdas. Of door het innemen van heel veel drank.

"Was hij nou compleet bezopen of hoe zat dat", zei vriendin B., toen wij op het terras met veel moeite afscheid hadden weten te nemen van de man van Kantoor die ons teder maar angstig lang had omhelsd toen hij besefte dat het ons menens was.
"Ik weet niet, hij doet op Kantoor ook altijd heel raar als ik hem tegenkom", zei ik.
"Maar dat verhaal over het geheim van gebouw G dat sloeg echt nergens op", zei vriendin B.
"Ik heb een jaar in gebouw G gewerkt en daar was echt niks geheims hoor", zei ik.
"Ik zat echt te wachten tot de clou kwam", zei vriendin B.
"Ik heb me echt nog nooit in mijn leven zo verveeld als in gebouw G", zei ik.
"Ik dacht waar gaat dit naartoe maar het ging echt nergens naartoe!", riep vriendin B.
"Nou goed", zei ik vergoelijkend, omdat het gros van mijn eigen verhalen ook nergens naartoe gaat. Ik realiseer me dat meestal halverwege het verhaal al en de enige reden dat ik dan toch doorga met vertellen is dat andere mensen al vaak genoeg aan het woord zijn.
"Misschien had hij gewoon zin om eens van zich af te praten", zei ik.
"Nou volgens mij was hij gewoon kats bezopen", zei vriendin B.
"Kan samengaan", zei ik.

We naderden onze fietsen.
[...]

even tussendoor: jacq in code

Ik hang direct links van de deur, op de Eerste Hugo de Grootstraat te Amsterdam. Maarwatishet. Wel, het gaat hier om een in QR-code versleuteld tekstje in slechts 120 tekens. Het schijnt dat als je er een foto van maakt met je mobieltje, dat je dan de oorspronkelijke tekst ziet. Dit is mijzelf nog niet gelukt, maar ik ben alleen nog maar 's avonds wezen kijken en toen was ik te moe om de instructies te snappen. De eerste keer dat ik er was, bleek iemand trouwens uitgerekend mijn doek eruit te hebben gesneden. Ik was eerst verbolgen en daarna zeer vereerd. Inmiddels hang ik er weer.
Ik heb de tekst vele maanden geleden aangeleverd en ik weet alleen nog dat hij over een hond ging, en dat het begon met 'Hij zat op de hoek van de Hugo de Groot. Hij gaf mij een poot.' Schitterend. Wie desalniettemin nieuwsgierig is: hop naar de Hugo de Groot! Simon Vinkenoog (may he rip) hangt er ook, mocht je nog meer redenen nodig hebben.

PS: Als je niet gaat kijken, vind ik het ook okidoki.

de observaties van jacq

Dus toen zaten we weer in de sauna, vriendin M. en ik.

Oftewel in het bubbelbad, want ik loooove het bubbelbad!!! En het mooie van een bubbelbad is: je kunt op die manier van binnen uit ontzettend goed mensen observeren en dat is ontzettend belangrijk voor als je wel eens stukjes schrijft. Tijdens het schrijven van een stukje kun je dan als het ware teruggrijpen op je eerdere observaties, en dan krijgt zo een verhaal omvang, lengte, diepte, etc. etc.

Kwam er een man langs.
'Zoohoo', zei vriendin M. en zij richtte zich iets op in het bubbelbad
'Oh lala', zei ik en ik vouwde mijn handen onder mijn hoofd.
Kwam er weer een man langs.
'Mwoah...', zei vriendin M. die kritisch is.
'Kan. Kan', zei ik, die kritisch en tegelijkertijd realistisch is.
Kwam er weer een man langs.
'Ai, size DOES matter, hihi!', zei vriendin M. vals.
'Och', zei ik.
Kwam er weer een man langs.
'Au! Au! Au!', zei vriendin M. die snel de pijn van anderen voelt.
'Dat doet toch ZEER zoiets daar op die plek!', zei ik, omdat ik tegen pijn ben.
'En ik zie het NUT ook totaal niet!', zei vriendin M. die vindt dat dingen nut moeten hebben.
'Zouden ze dat verdoven', zei ik die altijd overal voor verdoofd wil.
'Oh men, ik hoop van wel', zei vriendin M.
'Zal ik het vragen', zei ik, omdat ik graag intieme dingen vraag aan volslagen onbekenden.
'Ik wil het niet weten', zei vriendin M.
'Dan niet', zei ik verbolgen.
Kwam er weer een man langs.
'Wow', zei ik.
'Daar wil ik wel eh', zei vriendin M.
'Ik zag hem eerst', zei ik.

En ik stond op uit het bubbelbad om de betreffende man eens even hinderlijk doorhenen het saunacomplex te gaan volgen, in al mijn nakendheid.

Toen liet ik me languit vallen en ik verdween hoofdschuddend onder het borrelende water, wegens dat dit wel een ontzettend lame actie was. Maar dat komt: je hersens worden gekookt door de sauna en je gevoel voor decorum gaat er het eerst aan.